Մտքով անցյալ ճախրեցի - Մինաս Գրիգորենց

Մտքով անցյալի խորքեր ճախրեցի, Գտա պապերիս դեռ եր¬իտասարդ, Քրտնաջան բույրը անուշ էր նրանց, Օծանելիք չէր, անմեղ էր ու տաք... Իմ պապի պապը եկա՜վ, ինձ գրկեց, Իր կրծքին սեղմեց, Ճակատս պագեց. - Տուն ունես,- ասեց, իմ հողի վրա, Չես լքել հողդ ու դուռս թողած... Օրհնանքս վաղու՜ց թո¬ղել եմ այստեղ, Քո յոթ թոռներին մատ¬աղ լինեմ ես, Ապրի՛ր, հայացքով դեպի ապագան, Թե որ մեզ հիշես՝ կե¬նաց լինի այն... Թե ինչ պատճառով հացդ պակասի Համբերի՛ր, որդիս, աննկուն բանի, Հարազատ հողի վրա ես կանգնած, Մենք ենք նրա մեջ, նա քեզ է տրված ... Բարիքով լցրու ամբարդ բարի, Զնգուն ծիծաղից տանդ լու՜յս իջնի, Քո լաճ թոռների բազկ¬ով անսասան Հայրենի շենդ մի՛շտ կանգուն պահի ... Մինաս Գրիգորենց