ԱՂԱՎՆԻ, ՀԵՆԱԿՆԵՐԸ

ԱՂԱՎՆԻ ՀԵՆԱԿՆԵՐԸ Անցնում է ահա կանաչ պուրակով, Ապոլոնի պես չքնաղ մի տղա. Անցնում է, սակայն, նա հենակով. Ափսոս, պատանու մի ոտքը չկա… Չեմ հիշում այդ անուշ պատանուն, Հետը ոչ մի խոսք չեմ փոխանակել, Անցորդ չէ սակայն նա մի անանուն, Որից հեշտ լիներ հայացքը պոկել։ Գուցե ճնշվում է նա իր հենակից, Ցավում է գուցե իր սիրտը ջահել, Բայց նա չգիտե, որ սերն իր անբիծ Այդ հենակով է ինքը նվաճել։ Չէ՞ որ նա ոտքը թողել է այնտեղ, Ուրկից ոսոխն է գալիս Հայաստան, Եղծելու նրա պատկերը շքեղ, Մարելու ծուխը իմ հայրենի տան։ Չքնաղ պատանի, իմ զինվոր եղբայր, Ոտք ունեցողին դու մի՛ նախանձիր. Իմ սիրտը ահա նեցուկ քեզ համար, Սրտիս հենվելով դու հպարտ անցիր: