ՎԱՐԴԱՆ ՀԱԿՈԲՅԱՆ, ԱՐՑԱԽ (Ձոներգ)

Սավառնող արծվի անբիծ փետուրով Արևի վրա գրում եմ` Արցախ: Մասիս բարձրանում` Նոյի հետքերով, Տապանի կողին ծաղկում եմ` Արցախ: Տնետուն անցնում-ուխտավոր լուսո- Տնվորաց սրտում կարդում եմ`Արցախ: Սիրտս` մոմ, վառում քո ամեն քարին, Լույսով վրձնում եմ մի թեժ բառ` Արցախ, Քո անվան ոսկե տառերը` հունդ-հունդ, Հայոց հերկերում սփռում եմ` Արցախ... Ուրիշ աշխարհ է Արցախն աշխարհում, Քարերն էլ այստեղ խունկ են բուրվառում: Իմ բարձրիկ Արցախ,Արցախ իմ հպարտ, Հին Հայոց Արևելից վեհարան, Դու` մեր սուրբ-սրբոց, մեր շունչ ու հավատ, Մեր օջախ ու տուն, մեր սիրո մերան, Լույսի օրորոց, սրտի անմար բոց, Հայոց քաջերի ծաղկուն դու օրրան, Հյուսված կարոտից, ցավից ու սիրուց` Նահատակ որդոց հիշատակարան, Զենք-ասպար կապած, զորքով անհամար, Միշտ արդար, միշտ վեհ, զարկն` անվարան: Ուրիշ աշխարհ է Արցախն աշխարհում, Աստծո շունչ կա ամեն նշխարում: Սրբազան երկիր...Կապույտ գետերը Հոսում են ասես երկնի փեշերով: Ամեն մի տաճար, խաչքար, հանդերը Օծված են Տիրոջ սրտի նախշերով: Արցախը ոգի, հրաշք է ու զարդ` Իր քաջ այրերով, նազուն հարսներով: Տեսե՞լ եք` ոնց է մեր զոհյալների Շիրիմներից հուր ելնում գիշերով: «Մինիշակե տակռավ ա ամեն մարդ», Նռան բուրմունք, թթենի, վարդ... Հող չէ Արցախը, բերդ է ու ամրոց, Չեմ փոխի անգամ մի ծեղն աշխարհով... Իմ փոքրիկ Արցախ, իմ նարոտ ու բախտ, Լուսեղեն ու սեգ, Աստծո դրախտ: Մուշկ ու մոշով են հանդերդ բուրում, Երգող ջրերիդ լեզվակը լինեմ, Քո սահմանները անառիկ պահող Զինվորաց սրտի շունչ-զարկը լինեմ, Անարգ ոսոխին իր որջում խեղդող Հաղթանակներիդ տաք զանգը լինեմ, Հավերժությունը քեզ գիրկն է առել, Գալիք դարերիդ խոսնակը լինեմ: Մի Արցախ է, Աստված, ու մի աշխարհ, Աջդ` վրան, զորավիգ լեր դու միշտ նրան: