Մի օր ես նորից կծնվեմ ծածուկ,
Կծնվեմ թաքուն, քո մեջ կծնվեմ,
Ու հոգուդ կապույտ երկնքում կապրեմ…
Որտեղ միշտ արեւ, ու այդ արեւից միշտ լույս է կաթում:
Կծնվեմ, կապրեմ ու կվայելեմ…
Գոնե մեկ անգամ ապրածս ապրեմ…
Կգրկեմ հոգուդ երկինքները լուրթ,
Որտեղ միշտ մութը նահանջում է լուռ…
Ու որտեղ մարդկային խռովքն է խամրում...
Որտեղ մահերը մեռնում են հոգնած։
Ես կապրեմ քո հոգու գարունները նուրբ,
Ու շուրթդ կառնեմ սիրակեզ շուրթիս...
Կծնվեմ նորից, հա, հա, կծնվեմ,
Թաքուն կծնվեմ, որ մահը չզգա,
Հոգուդ երկնքի քարայրում կապրեմ,
Որպես սիրերգակ, ու որպես պատմիչ…
Արա Նախշքարյան