АЛЛОҲ ТАОЛОНИНГ энг гўзал исмларидан бири АС-САМИЙ’ (Эшитувчи) ва АЛ-БАСИР (Кўрувчи)дир.

Бу сифатлар Аллоҳнинг борлиқ устидан мутлақ назорати ва илми чексиз эканлигини англатади. У зот махлуқотларининг нафақат очиқ-ойдин қилган ишларини, балки дилларидан кечаётган энг яширин ниятларини ҳам эшитади ва кўриб туради.
​Қуръони Каримда бу ҳақда шундай марҳамат қилинади:
​"У (Аллоҳ) кўзларнинг хоинлигини ва диллар яширадиган нарсаларни билур."
(Ғофир сураси, 19-оят).
"Албатта, Аллоҳ эшитувчи ва кўрувчи зотдир."
(Ҳаж сураси, 75-оят).
​Инсон ўзининг ҳар бир сўзи, муомаласи ва ҳатто юрагидаги яширин нияти Аллоҳнинг назорати остида эканини теран идрок этса, бу унинг ҳаётида туб бурилиш ясайди. Банданинг ризқ топиши, уни ҳалол ёки ҳаром йўллар билан касб қилиши, топганини қай тарзда сарфлаши, кийинишдаги одоби ва одамлар билан муомаласидаги ҳар бир қадами — барчаси Аллоҳнинг кўз ўнгидадир. Бу оламда инсоннинг ҳеч бир амали изсиз кетмайди; ҳар бир сўз, ҳар бир нигоҳ ва ҳар бир ҳаракат учун охиратда ҳисоб-китоб қилинишини англаш инсонни беҳуда ва гуноҳ ишлардан тияди.
​Бу туйғу инсон қалбида доимий масъулиятни уйғотади. Инсон ўзини ҳеч қачон ёлғиз ҳис қилмайди; у одамлар кўрмайдиган жойда ҳам, ёлғиз қолганида ҳам ўзини назорат қила бошлайди. Зеро, энг буюк Кузатувчи уни кўриб турибди. Қалбида "Аллоҳ мени кўриб турибди, эшитиб турибди ва эртага ҳисобимни олади" деган ишонч бор одам гуноҳга қўл уришдан тортинади, яхшилик қилишга эса шошилади.
​Бу англаш инсонни беҳуда амаллардан тияди ва қалбига хотиржамлик бахш этади. Бу туйғу Аллоҳга бўлган итоатни мустаҳкамлайди, ибодатларини самимий қилади ва бандасини Яратганга янада яқинлаштиради. Инсон ўз ҳаётини Аллоҳнинг розилиги учун қуришни бошлайди, чунки у энди ёлғиз эмас — у доимий равишда Унинг илоҳий муҳаббати ва назорати остидадир.