#Бани Исроилдаги уч киши: Мохов, Кал ва Кўр қиссаси.

​#Абу Ҳурайра​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ дан ривоят қилинади, Набийﷺ айтдилар:
​«Бани Исроилда уч киши бор эди: бир мохов, бир кал ва бир кўр. Аллоҳ таоло уларни имтиҳон қилишни ирода қилди ва уларга бир фариштани юборди.
​Фаришта моховнинг олдига келиб:
«Сен учун энг суюмли нарса нима?» деб сўради.
У: «Чиройли ранг, чиройли тери ва одамлар мендан жирканаётган мана шу касалликнинг кетиши», деди.
Фаришта уни суртиб қўйган эди, касаллиги кетди ва унга чиройли ранг ҳамда чиройли тери берилди.
Сўнг фаришта: «Сен учун қайси мол-дунё суюмлироқ?» деб сўради.
У: «Туя», деди. Унга ўн ойлик бўғоз туя берилди ва фаришта: «Аллоҳ сенга бунда барака берсин», деб дуо қилди.
​Сўнг калнинг олдига келиб: «Сен учун энг суюмли нарса нима?» деб сўради.
У: «Чиройли соч ва одамлар мендан жирканаётган мана шу калликнинг кетиши», деди.
Фаришта уни суртиб қўйган эди, каллиги кетди ва унга чиройли соч берилди.
Сўнг: «Қайси мол-дунё суюмлироқ?» деб сўради.
У: «Сигир», деди. Унга бўғоз сигир берилди ва фаришта: «Аллоҳ сенга бунда барака берсин», деди.
​Сўнг кўрнинг олдига келиб: «Сен учун энг суюмли нарса нима?» деб сўради.
У: «Аллоҳ менга кўзимни қайтариб берса-ю, одамларни кўрсам», деди. Фаришта уни суртиб қўйган эди, Аллоҳ унга кўзини қайтариб берди.
Сўнг: «Қайси мол-дунё суюмлироқ?» деб сўради.
У: «Қўй», деди. Унга туғадиган қўй берилди.
​Буларнинг моллари кўпайиб, бирининг бир водий туяси, иккинчисининг бир водий сигири ва учинчисининг бир водий қўйи бўлди.
​Орадан вақт ўтиб, фаришта моховнинг олдига илгариги қиёфасида (яъни камбағал мохов суратида) келиб деди: «Мен бир бечора одамман, сафаримда чорасиз қолдим. Бугун аввал Аллоҳнинг, сўнг сенинг ёрдамингсиз манзилимга етолмайман.
Сенга мана шундай чиройли ранг, чиройли тери ва мол-дунё берган Зот ҳаққи-ҳурмати, сафаримда етиб олишим учун битта туя беришингни сўрайман».
У эса: «Ҳақ-ҳуқуқлар (тўланиши керак бўлган нарсалар) кўп», деб (бермади). Фаришта деди: «Мен сени таниётгандекман. Сен одамлар жирканадиган мохов ва камбағал эмасмидинг? Сени Аллоҳ бой қилмаганмиди?»
У эса: «Бу мол-дунё менга ота-бобомдан мерос қолган», деди.
Фаришта: «Агар ёлғон айтаётган бўлсанг, Аллоҳ сени аввалги ҳолингга қайтарсин», деди.
​Сўнг калнинг олдига бориб, унга ҳам худди шундай деди. У ҳам мохов каби жавоб берди.
Фаришта: «Агар ёлғон айтаётган бўлсанг, Аллоҳ сени аввалги ҳолингга қайтарсин», деди.
​Сўнг кўрнинг олдига аввалги қиёфасида келиб деди: «Мен бир бечора мусофирман, сафарда чорасиз қолдим. Бугун аввал Аллоҳнинг, сўнг сенинг ёрдамингсиз манзилимга етолмайман. Сенга кўзингни қайтариб берган Зот ҳаққи-ҳурмати, сафаримда манзилимга етишим учун бир қўй беришингни сўрайман».
У киши деди: «Ҳақиқатда мен кўр эдим, Аллоҳ кўзимни қайтариб берди. Хоҳлаганингча ол, хоҳлаганингни қолдир. Аллоҳга қасамки, бугун Аллоҳ йўлида олган бирор нарсанг учун сени қийнамайман».
​Шунда фаришта деди: «Молингни ўзингда олиб қол. Сизлар шунчаки имтиҳон қилиндингиз. Аллоҳ сендан рози бўлди, икки шеригингга эса ғазаб қилди».
​Саҳиҳул Бухорий: 3464-рақам.
Саҳиҳул Муслим: 2964-рақам.
​
​Хулоса:
Ушбу қисса бизни берилган неъматларга шукр қилишга, камбағал ва муҳтожларга ёрдам беришга чорлайди. Неъматнинг шукри — унинг Аллоҳдан эканини тан олиш ва Унинг йўлида сарфлашдир.
​«Агар шукр қилсангиз, албатта, сизга зиёда қилурман»
(Иброҳим сураси, 7-оят)