#Пайғамбаримиз ﷺнинг ҳаёти фақат ғалабалардан иборат эмас эди, балки У зотнинг қалб улуғворлигини, раҳбарлик кучидан ҳам устун эканини кўрсатадиган воқеаларга бой эди.

Ҳижратнинг тўртинчи йилида Расулуллоҳ ﷺ саҳобалари билан Нажд томонга йўл олдилар. Сабаби — айрим қабилаларнинг тўпланиб, Мадинага ҳужум қилишга тайёрланаётгани ҳақида хабар келган эди. Сафар узоқ ва машаққатли бўлиб, қаттиқ саҳро шароитида кечди.
Саҳобалар رضي الله عنهم шунчалик кўп юрдиларки, оёқлари ёрилиб кетар, уларни мато ва терилар билан боғлашарди.
Шу сабаб бу ғазот “Зотур-риқоъ” (яъни “латталар ғазоти”) деб ном олган. Йўл машаққати ва озиқ-овқат танқислигига қарамай, иймон уларнинг қалбини тўлдириб, Аллоҳга бўлган ишонч сабр ва куч бағишлар эди.
Мусулмонлар у қабилаларнинг ҳудудига етиб келганларида, душманлар тўқнашувдан қўрқиб тоғлар ва водийларга тарқалиб кетишди. Расулуллоҳ ﷺ саҳобалари билан ўша ерда тўхтаб, доимий ҳушёрликда турдилар. Душманнинг тўсатдан ҳужум қилиш эҳтимоли сабабли Пайғамбар ﷺ уларга “хавф намози”ни ўқитдилар. Бу ибодат билан бирга ҳушёрлик ва таваккални бирлаштирган буюк манзара эди.
Кунлардан бирида, қаттиқ иссиқда саҳобалар дарахтлар соясига тарқалиб дам ола бошладилар. Пайғамбар ﷺ ҳам қиличларини дарахт шохига осиб, бироз ётдилар. Шу пайт мушриклардан бир киши яширинча кузатиб турган эди.
У Пайғамбар ﷺни ёлғиз кўргач, секин яқинлашиб, қилични олди ва У зотнинг бошида туриб деди:
— Энди сени мендан ким ҳимоя қилади?
Расулуллоҳ ﷺ уйғондилар. У зотда ҳеч қандай қўрқув ёки изтироб кўринмади. Балки мустаҳкам ишонч билан дедилар:
— Аллоҳ.
Бу сўзни эшитиши билан у кишининг қўли титраб, қилич ерга тушиб кетди. Пайғамбар ﷺ қилични олдилар ва хотиржамлик билан дедилар:
— Энди сени мендан ким ҳимоя қилади?
У киши бу ҳолатнинг улуғлигини англаб, илтижо қилди:
— Яхши муомала қилувчи бўл.
Мана шу ерда Пайғамбар ﷺнинг раҳмати ва олий хулқи намоён бўлди. У зот уни жазоламадилар, озор ҳам бермадилар, балки кечириб, хавфсиз ҳолда қўйиб юбордилар. У одам ўз қавмига қайтиб, кўрганларидан таъсирланиб деди:
— Мен сизларга энг яхши инсон ҳузуридан келдим.
Бу воқеа — сўзсиз даъват эди. Унда ахлоқ барча нарсадан устун келди.
Мана шундай эди Пайғамбар ﷺнинг сийратлари: оғир вазиятларда матонат, Аллоҳга бўлган мустаҳкам ишонч ва ҳатто душманларга ҳам қамраб олувчи раҳм-шафқат. Қудратга эга бўлган пайтда кечира билиш — буюклик белгисидир. Шунинг учун ҳам қалблар У зотга мойил бўлиб, ишонч билан эргашган.
Аллоҳумма солли ала саййидина Муҳаммад(ﷺ)