#МУМИНЛАРНИНГ кўзини қувонтирган ўқ!!

#Яъқуб ибн Жаъфар айтади:
Биз халифа Мўътасим билан Амурияга ғазот қилдик. Мен ўша ғазотда мусулмонлардек Муҳаммад ﷺни севувчи қавмни кўрмадим.
Қачонки биз Амурия деворларига етиб келганимизда, девор устида бир румий жангчи пайдо бўлди. У кўксига хоч таққан эди ва равон араб тилида гапириб, Пайғамбар ﷺнинг аҳли ва насаби ҳақида ёмон сўзлар айтди.
Шунда мусулмонлар ғазабга тўлди. Улар уни ҳақорат қилиб, ўқлар отдилар, аммо ўқлар унга етмас эди.
У эса кулиб, Пайғамбаримизни ҳақорат қилиб, у зотнинг аҳли ва насабини ёмонлар эди.
Мен эса моҳир ўқчи эдим.
Бир тепаликка чиқдим, ўқни чиқариб: “Бисмиллаҳ”, дедим ва отдим. Ўқим унинг бўйнига тегди.
У девор тепасидан юзтубан қулади. Одамлар уни ушлаб, парча-парча қилдилар. Мусулмонлар хурсанд бўлиб, такбир айтдилар ва овозлари атрофни тўлдирди.
Шунда Мўътасим мени чақиртирди ва деди: — “Сен кимсан?”
Мен ўзимни таништирдим.
У деди: — “Алҳамдулиллаҳ, бу ўқ савобини менинг аҳлимдан бўлган бир кишига насиб этган Аллоҳга ҳамд бўлсин”.
Сўнг у менга ажабланарли бир гап айтди: — “Бу ўқнинг савобини менга сотасанми?!”
У менга беш юз минг кумуш дирҳам таклиф қилди.
Мен дедим: — “Эй амирул-муъминин! Мен бундан ажаброқ нарсани эшитмадим. Савоб ҳам сотиладими?!”
У деди: — “Уни менга ҳадя қил, бу молни ол. Агар истасанг, яна зиёда қиламан”.
Мен дедим: — “Йўқ, Аллоҳга қасамки, савобни ҳадя қилмайман.
Лекин Аллоҳ изн берса, унинг ярмини сенга ҳадя қилганимга Аллоҳни гувоҳ қиламан”.
Одамлар мендан сўрай бошладилар: — “Унинг савобидан бизга ҳам бер! У савобни бизга ҳадя қил, уйимни ол!”
Мен дедим: — “Агар Аллоҳ изн берса, у менга ҳам, сизларга ҳам бўлади”.
“Мўътасим” бу савобдан бутун ғазотдан ҳам кўпроқ хурсанд бўлди ва шундай дер эди: — “Алҳамдулиллаҳ, менга Расулуллоҳ ﷺни ҳақорат қилган кишига қарши отилган ўқнинг ярим савоби насиб қилди”.
— Ибн ал-Жавзий, “ал-Мунтазам фи тарих ал-мулук ва ал-умам”