#ИМОМ АҲМАД ИБН ҲАНБАЛ раҳматуллоҳи алайҳ — ҳидоят имомларидан бири эди.

У саждасида шундай дуо қилар эди:
«Эй Аллоҳ, ушбу умматда ҳақ йўлда бўлмаган, аммо ўзини ҳақ деб ўйлаётган кимса бўлса, уни гўзал тарзда ҳаққа қайтаргин».
Имом Яҳё ибн Маийн у ҳақида шундай деган:
«Мен Аҳмад ибн Ҳанбалга ўхшаган инсонни кўрмадим. Биз у билан эллик йил ҳамсуҳбат бўлдик, лекин у ўзининг солиҳлиги ва яхшиликлари билан биздан ҳеч қачон фахрланмади».
Имом Аҳмад кўпинча камтарлик билан шундай дер эди: «Биз мискин одамлармиз».
Ривоят қилинишича, бир куни уни Бағдод бозорига тушиб, бир боғлам ўтин сотиб олиб, уни елкасида кўтариб кетаётган ҳолда кўришган. Одамлар уни таниб қолгач, савдогарлар дўконларини ташлаб, одамлар тўхтаб, унга салом беришиб: «Келинг, уни биз кўтариб берамиз», дейишган. У эса қўли билан узр билдириб, юзи қизариб, кўзлари ёшга тўлиб шундай деган:
«Биз мискин одамлармиз, агар Аллоҳнинг панаҳи бўлмаганда, шарманда бўлар эдик».
Бир киши уни мақтаб, мадҳ этганида, Имом Аҳмад ростгўйлик ва тақво билан шундай деган:
«Аллоҳга гувоҳ қиламанки, сенинг бу гапларингни ёмон кўраман. Валлоҳи, агар мендаги гуноҳлар ва хатоларни билсанг эди, бошимга тупроқ сочар эдинг».
У шуҳратдан қаттиқ эҳтиёт қилиб, кўпинча шундай дер эди:
«Кошки мен шуҳратни билмаган бўлсам эди. Кошки Макканинг тоғ-дараларидан бирида бўлиб, одамлар мени танимаса эди».
Аллоҳ Имом Аҳмад ибн Ҳанбалга раҳмат қилсин. У илмда буюк, камтарликда ибрат, ихлосда эса ноёб намуна эди.