#Набий ﷺнинг элчисининг шаҳид бўлиши

#Мадинанинг бир сокин бурчагида Ҳабиб ибн Зайд номли бир ёш йигит яшар эди. У оддий йигит эмас эди, у Исломнинг жасур аёлларидан бири — Нусайба бинти Каъбнинг ўғли эди. У кичиклигиданоқ кураш руҳида тарбия топган, унинг юраги Расулуллоҳга бўлган беқиёс муҳаббат билан тўлган эди.
Бироқ тарих унинг номини оддий сиёҳ сиёҳда эмас, балки Ямома саҳросида тўкилган хушбўй қон билан ёзди.
Бир куни Расулуллоҳ ﷺ Ҳабибни ҳаётини хавфга қўядиган бир вазифага танладилар. Унга ўзини пайғамбар деб даъво қилган Мусайлама Каззобга мактуб етказиш буюрилди.
Ҳабиб ҳеч иккиланмай йўлга тушди. У бу омонатни қалбида кўтариб, қайноқ саҳроларни кесиб ўтди. У бу сафар қайтиш йўли бўлмаслиги мумкинлигини биларди.
Мусайлама ҳузурига етиб келганда, муҳит дарҳол таранглашди. Қонга ташна тўп орасида Ҳабиб тик турди, атрофидаги нафратли нигоҳлардан заррача ҳам қўрқмади.
Мусайлама сўз бошлади:
“Сен Муҳаммад Аллоҳнинг элчиси эканига гувоҳлик берасанми?”
Ҳабиб баланд ва қатъий овозда жавоб берди: “Ҳа!”
Сўнг яна савол берилди: “Мен ҳам Аллоҳнинг элчисиман, деб гувоҳлик берасанми?”
Ҳабиб уни менсимай қараб, сокин жавоб қилди: “Қулоғим кар, сен нима деяётганингни эшитмаяпман.”
Бу сўзлар Мусайламани ғазабга солди. У жазоловчиларга Ҳабибни азоблашни буюрди. Унинг аъзолари бирма-бир кесила бошланди. Ҳар сафар қилич танасига тегганда, ҳар сафар бир бўлак ерга тушганда, Мусайлама яна ўша саволни такрорларди.
Аммо Ҳабибнинг иймони ҳар томчи қони билан янада мустаҳкамланарди. Чексиз оғриқ унинг эътиқодини синдира олмади.
Ўша майдонда фақат қилич садоси ва Ҳабибнинг оғир нафас олиши эшитиларди. Аммо унинг лаблари ҳақиқатга бўлган муҳаббатни такрорларди. Ниҳоят, танаси парчаланган ҳолда, бу улуғ йигитнинг руҳи Яратган ҳузурига шаҳид сифатида қайтди.
Ҳабибнинг вафоти ҳақидаги хабар онаси — Умму Уморага етди. У заиф нола қилмади.
Қалби синган бўлса-да, руҳи кучли эди. У шундай деди:
“Мен уни айнан шу кун учун тарбия қилган эдим.”
Ҳабиб ибн Зайднинг​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ қони зое кетмади. У Ямома жангда мусулмонларнинг руҳини ёққан оловга айланди.
Охирида бу ёлғончи “пайғамбар” енгилди ва катта фитна барҳам топди.
Ҳабиб​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ бизга шундай сабоқ берди: ҳаётдан ҳам қимматроқ нарса бор — бу иймонни охирги нафасгача асрашдир.