#Ер юзида яшаган энг бахтсиз одам Пайғамбар ﷺ унга раҳм қилмаган ва ўз қўллари билан ўлдирган ягона одам.

Ер юзида яшаган энг бахтсиз одам — Пайғамбар ﷺ ўз муборак қўллари билан ўлдирган ягона одамдир. Бу одам ким эди ва нега у ягона истисно бўлди?
Аллоҳ таоло Ўз пайғамбарига ﷺ бошқа ҳеч бир инсонга бермаган куч ва жасурликни ато этган эди. Севиклимизﷺ га барча турдаги жисмоний ва шахсий кучлар жамланган эди.
Унинг жисмоний кучи Хандақ жангида яққол намоён бўлди. Саҳобалар йўлда учраган улкан тошни синдира олмагач, Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламдан ёрдам сўрадилар. У зот куракни олдилар ва уни бир зарба билан майдаладилар.
Шунингдек, Маккада ўша даврдаги энг кучли полвон Рукона билан курашганида ҳам уни енгган эдилар.
Бироқ шундай бўлса-да, Пайғамбар ﷺ урушларда ҳам, ундан ташқари ҳам ҳеч кимни ўз қўллари билан ўлдирмадилар, фақат битта одамни истисно қилдилар. Бу одам ер юзида яшаган энг бахтсиз одам деган унвонга тўла ҳақли равишда сазовор бўлди.
Бу бахтсиз одам — Убай ибн Халаф эди, Макка етакчиларидан бири.
Бир куни у Макка аҳлидан бўлган нодонлар ва пасткашлар — Валид ибн Муғира, Утба ибн Абу Рабиа, Ос ибн Воил кабилар билан ўтириб, уларга: «Муҳаммад Аллоҳ ўликларни тирилтиради, деб даъво қилади. Мен унга чириган суяк олиб бораман-да, қандай қилиб Аллоҳ буни тирилтиради, деб сўрайман», — деди.
У чириган, тўзган суякни олди ва Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб:
«Эй Муҳаммад, сен Аллоҳ ўликларни, суякларимиз чириб, тупроққа айлангандан кейин ҳам тирилтиради, деб даъво қиласанми? Ва бизни янги яратилган ҳолда қайта тирилтиради, деб айтасанми?» — деди. Сўнг суякни майдалаб, шамолга сочиб: «Эй Муҳаммад, буни ким тирилтиради?» — деб сўради.
Пайғамбарﷺ: «Аллоҳ уни тирилтиради, сўнг сени ўлдиради, сўнг қайта тирилтиради ва жаҳаннамга киритади», — дедилар.
Аллоҳ таоло Убай ибн Халаф ҳақида қуйидаги оятларни нозил қилди:
وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِيَ خَلْقَهُ ۖ قَالَ مَنْ يُحْيِي الْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيمٌ ۝ قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّةٍ ۖ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ
(Ясин сураси, 78-79-оятлар)
«У бизга мисол келтирди ва ўз яратилишини унутди. “Ким чириган суякларни тирилтиради?” — деди. Айт: “Уларни илк бор яратган Зот тирилтиради. У ҳар бир яратилганни яхши билувчидир”.»
Бу бахтсиз одам форслар румликларни енгганида Абу Бакр Сиддиқ​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ га: «Сизлар ҳам, насоролар ҳам китоб аҳлисиз. Бизнинг форс биродарларимиз сизнинг рум биродарларингизни енгди. Агар биз билан урушсангиз, албатта биз сизни енгамиз», — деди.
Аллоҳ таоло бунга жавобан қуйидаги оятларни нозил қилди:
الم ۝ غُلِبَتِ الرُّومُ ۝ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ ۝ فِي بِضْعِ سِنِينَ ۗ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَمِنْ بَعْدُ ۚ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ
(Рум сураси, 1-4-оятлар)
«Алиф, Лом, Мим. Рум енгилди. Ернинг энг паст жойида. Улар енгилгандан кейин яқин йиллар ичида ғолиб бўладилар. Аввал ҳам, кейин ҳам иш Аллоҳникидир. Ўша куни мўминлар хурсанд бўладилар.»
Абу Бакр​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ унга: «Сиз биродарларингизнинг бизнинг биродарларимиз устидан ғалабасидан хурсанд бўлдингизми? Хурсанд бўлманг ва Аллоҳ кўзларингизни қувонтирмасин. Аллоҳга қасамки, румликлар форсларни енгади, буни бизга Пайғамбаримиз хабар берди», — деди.
Убай ибн Халаф: «Ёлғон гапирдинг», — деди.
Абу Бакр​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: «Сен ёлғончисан, эй Аллоҳнинг душмани», — деди.
Убай: «Отга сиғинадиганлар китоб аҳлини енгганидек, биз ҳам сизни енгамиз», — деди.
Мушриклар ўша пайтда форсларнинг куч-қудратидан румликлар уларни енгишини имконсиз деб ҳисоблашарди. Абу Бакр​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ Убай ибн Халафга:
«Мен сен билан румликлар тўққиз йил ичида ғолиб чиқади, деб пул тикаман. Агар рум ғолиб чиқса, сен тўлайсан, аксинча бўлса, мен тўлайман», — деди. Убай юзта туяга пул тикди (бу қимор ҳали ҳаром қилинмаган пайт эди).
Ҳудайбия пайтида, тўққиз йил ўтгач, румликлар форсларни енгди. Мусулмонлар бундан хурсанд бўлдилар.
Абу Бакр Сиддиқ ﷺ Убайни енгди ва пулни унинг меросхўрларидан олди-да, Пайғамбарﷺ га келтирди.
Пайғамбарﷺ: «Уни садақа қил», — дедилар.
Убай ибн Халаф ва Уқба ибн Абу Муайт жоҳилият даврида дўст эдилар.
Уқба Пайғамбарﷺ нинг сўзларини эшитиш учун у зот билан ўтирар, лекин иймон келтирмас эди.
Бу хабар Убайга етгач, у ғазабланди ва Уқбага: «Агар сен унга бормасанг, юзига тупурмасанг ва бўйнига оёғингни қўймасанг, юзим сенга ҳаром», — деди.
Уқба Пайғамбарﷺ нинг юзига тупурмоқчи бўлганида, тупуги ўзининг юзига қайтиб, юзи ва лабларини куйдирди. Бунинг изи юзида қолди ва ўлгунча сақланиб турди.
Бу воқеа Бадр куни асирлар орасида содир бўлди. Пайғамбарﷺга уни ўлдиришни буюрдилар.
Уқба: «Эй Муҳаммад, булар орасидан мени ўлдирасанми?» — деди.
«Ҳа», — дедилар.
«Нега?» — деди.
«Сенинг куфринг, фаҳшинг ва Аллоҳ ҳамда Расулига қарши исён қилганинг учун», — дедилар. Ўша куни уни ўлдирдилар.
Бу хабар Убай ибн Халафга етгач, у жуда қаттиқ ғазабланди ва: «Аллоҳга қасамки, Муҳаммадни ўлдираман. Менда от бор, шу кун учун ҳар куни уни боқаман», — деди.
Бу хабар Расулуллоҳﷺга етгач, у зот: «Йўқ, мен уни ўлдираман, иншааллоҳ», — дедилар.
Буни эшитган бир одам Убай ибн Халафга бориб:
«Муҳаммадга сен айтган гап айтилганида, у “Йўқ, мен уни ўлдираман, иншааллоҳ” деди», — деди.
Убай қўрқиб кетди ва: «Аллоҳ номи билан сўрайман, уни шундай деганини эшитдингми?» — деди.
«Ҳа», — деди.
Бу унинг қалбига ўрнашиб қолди, чунки улар Расулуллоҳﷺнинг ҳеч қандай сўзини эшитмаган эдиларки, у рост бўлмаган.
Уҳуд куни Убай ибн Халаф мушриклар билан чиқди ва Пайғамбарﷺнинг ғофил қолишини кутиб, уни ўлдиришга ҳаракат қилди. Ҳар сафар у зотга яқинлашганида, мусулмонлардан бири уни тўсиб қўяр эди.
Расулуллоҳﷺ жанг вақтида орқасига қарамас эдилар ва саҳобаларига:
«Мен Убай ибн Халаф орқамдан келишидан қўрқаман. Агар уни кўрсангиз, менга хабар беринг», — дер эдилар.
Убай Пайғамбарﷺни кўриб қолгач, отини тезлатиб, баланд овозда:
«Эй Муҳаммад, агар сен қутулсанг, мен қутулмайман!» — деб бақирди.
Саҳобалар: «Хоҳласангиз, уни бизга қолдиринг, эй Расулуллоҳ», — дедилар.
У зот: «Йўқ, уни қўйиб юборинг», — дедилар. Сўнг найза олдилар-да, уни отдилар. Найза унинг совутининг тешиклари орасига тегди. Ундан кўп қон оқмади, қон ичида тўпланди. У ҳўкиздай ўкира бошлади.
Унинг ҳамроҳлари келиб, уни кўтариб олишди ва у ҳўнграётган эди. «Бу нима? Аллоҳга қасамки, сенга фақат озгина тирналган», — дедилар.
У: «Аллоҳга қасамки, агар у менга тупуриб қўйганида ҳам мени ўлдирган бўлар эди. У “Мен уни ўлдираман, иншааллоҳ” демаганмиди? Аллоҳга қасамки, агар менинг бу ҳолим Зул-Мажоз аҳлига тақсимланса, уларни ўлдирган бўлар эди», — деди.
У бир кун ёки шунга яқин вақт ўтмай жаҳаннамга кетди.
Аллоҳ таоло у ҳақида қуйидаги оятларни нозил қилди:
وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَىٰ يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا ۝ يَا وَيْلَتَىٰ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا ۝ لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي ۗ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنْسَانِ خَذُولًا
(Фурқон сураси, 27-29-оятлар)
«У кунда золим ўз қўлларини тишлаб: “Эҳ, қани эди, мен Расул билан бир йўлни тутганимда эди. Эҳ вой, қани эди, мен фалончини дўст тутмаганимда эди. У мени зикрдан адаштирди, менга келгандан кейин. Шайтон инсонга хоиндир”.»
Пайғамбарﷺ бу бахтсиз одамни қандай қаттиқ ва оғир сўзлар билан таърифлаганларини кўринг: «Аллоҳнинг ғазаби қаттиқ бўлган одам — Расулуллоҳ уни Аллоҳ йўлида ўлдирган одамдир».