#ҲУНАЙН ҒАЗОТИ дан кейин Пайғамбаримиз ﷺнинг юксак ахлоқлари ва қалбларни забт этишдаги ҳикматларини кўрсатувчи ажойиб бир воқеа содир бўлган.

Сафвон ибн Умайя ҳали Исломга тўлиқ ишонч билан кирмаган эди. У Пайғамбар ﷺдан ўйлаб кўриш учун икки ой муҳлат сўради.
Пайғамбаримиз ﷺ эса унга тўрт ой муҳлат бердилар, ҳатто жанг учун керакли қурол-аслаҳаларни ҳам ундан қарзга олдилар. Жанг тугагач, унга юзта туя ҳадя қилдилар ва Қурайш зодагонларига ҳам катта улушлар бердилар.
Бир куни Сафвон Ҳунайн водийларидан биридаги бир сойликни кузатиб турди. У ер туя ва қўйлар билан тўлиб-тошган эди, бу манзара уни ҳайратга солди.
Пайғамбар ﷺ унинг ёнига келиб, мулойимлик билан сўрадилар:
«Эй Абу Ваҳб, бу сой сенга ёқдими?»
Сафвон ҳайрат билан: «Ҳа», — деди.
Шунда Пайғамбар ﷺ буюк саховат билан дедилар: «У ҳам, ундаги бор нарса ҳам сенга тегишли».
Сафвон ҳайратда қолиб: «Менгами?!» — деди.
Пайғамбар ﷺ: «Ҳа, сенга», — дедилар.
Бу ҳолатга гувоҳ бўлганлар айтадиларки, Сафвоннинг юзи қувонч ва ҳайратдан ёришиб кетди ва у қалбидан чиққан сўзларни айтди:
«Аллоҳга қасамки, бундай саховатни подшоҳлар ҳам қилмайди. Бу фақат пайғамбарга хосдир».
Шундан сўнг у ихлос билан шаҳодат келтирди: «Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳ, ва ашҳаду анна Муҳаммадун Расулуллоҳ».
Шу тариқа Пайғамбар ﷺнинг саховатлари аввало қалбларни забт этар эди.
Бироқ ўша пайтда ансорлар Пайғамбар ﷺ Қурайш зодагонларига катта ҳадялар берганини кўриб, ўзларига камроқ насиба текканини сезиб, қалбларида озгина ранж пайдо бўлди.
Айримлари ҳатто: «Балким, Пайғамбар ўз қавмига қайтдилар», — деб ўйладилар.
Бу гаплар Пайғамбар ﷺга етгач, у зот бундан таъсирландилар ва ҳақиқатни тушунтиришни истадилар.
Саъд ибн Убодага​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ ансорларни алоҳида жамлашни буюрдилар. Улар тўплангач, Пайғамбар ﷺ келиб, таъсирли нутқ сўзладилар.
Аллоҳга ҳамд ва сано айтгандан кейин дедилар:
«Эй ансорлар, сизлар адашган эмасмидингиз — Аллоҳ сизларни мен орқали ҳидоят қилди? Камбагал эмасмидингиз — Аллоҳ сизларни мен орқали бой қилди? Пароканда эмасмидингиз — Аллоҳ қалбларингизни мен орқали бирлаштирди?»
Улар камтарлик билан жавоб бердилар: «Аллоҳ ва Унинг Расулига фазл ва миннатдорликдир».
Шунда Пайғамбар ﷺ дедилар: «Агар хоҳласангизлар, тўғри гапни айтган бўлардингиз: сен бизга рад этилган ҳолда келдинг, биз эса сени тасдиқладик; қувғин қилинган эдинг, биз сенга паноҳ бердик; ёрдамсиз эдинг, биз сени қўллаб-қувватладик».
Сўнгра тарихда муҳрланиб қолган буюк сўзларни айтдилар:
«Эй ансорлар, дунё молидан бир оз нарса учун қалбларингизда ранж борми? Мен буни Исломга яқинлаштириш учун бердим, сизларни эса қалбларингиздаги иймонга суянган ҳолда қолдирдим».
Сўнгра уларнинг қалбларини эритган сўзни айтдилар:
«Одамлар қўй ва туя билан қайтсалар, сизлар Расулуллоҳ билан қайтишга рози эмасмисизлар?»
Шунда ансорлар кўз ёш тўкиб йиғладилар.
Пайғамбар ﷺ уларнинг мақомини таъкидлаб дедилар: «Сизлар шиорсизлар, бошқалар эса зоҳирий қопламдир».
Яъни: сизлар менга энг яқинсизлар.
Сўнгра дедилар: «Агар одамлар бир водийдан юрса, ансорлар бошқа водийдан юрса, мен ансорлар водийсини танлар эдим. Агар ҳижрат бўлмаганида, мен ансорлардан бўлар эдим».
Сўнг қўлларини кўтариб дуо қилдилар: «Аллоҳим, ансорларни, уларнинг фарзандларини ва фарзандларининг фарзандларини раҳматингга ол».
Ансорлар шунчалик йиғладиларки, соқоллари кўз ёш билан ҳўл бўлди ва дедилар:
«Биз Расулуллоҳни улуш ва насиба сифатида танладик».
Ансорлар инсон эришиши мумкин бўлган энг буюк неъматга эришдилар: Расулуллоҳ ﷺнинг яқинлиги, муҳаббати ва дуоларига.
Бу воқеа фақат тарих эмас, балки раҳбарлик, вафо ва қалбларни забт этишда буюк дарсдир.