#АСХОБУЛ УХУД (чоҳ эгалари).

#СУХАЙБ ​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дедилар:
“Сизлардан аввалгилар орасида бир подшоҳ бор эди. Унинг ҳузурида бир сеҳргар бор эди.
У қариганида подшоҳга:
«Мен қаридим, менга бир бола юборинг, унга сеҳр ўргатайин», деди.
Подшоҳ унга бир йигит (бола) юборди. Бола сеҳргарга бораётганида йўлда бир солиҳ роҳибни учратди.
У роҳибни олдига ўтириб, унинг сўзларини эшитди ва унга ёқиб қолди. Шундан кейин бола сеҳргарга бораётганида роҳиб олдидан ўтиб, унинг олдида ўтириб қоларди.
Сеҳргар кеч келгани учун уни урарди. Бола буни роҳибга шикоят қилди.
Роҳиб унга: «Агар сеҳргардан қўрқсанг, «Мени оилам тутиб қолди» дегин.
Агар оилангдан қўрқсанг, «Мени сеҳргар тутиб қолди» дегин», деди.
Бола шундай қилиб юраверди. Кунлардан бирида у катта бир ҳайвонга дуч келди. Ҳайвон одамларни йўлдан ўтказмай тўсиб қўйган эди.
Бола ўзига ўзи: «Бугун биламанки, сеҳргар яхшироқми ёки роҳиб яхшироқми?» деди.
Тоғдан бир тош олди ва:
«Эй Аллоҳ! Агар роҳибнинг иши Сенга сеҳргарникидан кўра суюклироқ бўлса, шу ҳайвонни ўлдир, токи одамлар ўтиб кетсин», деди ва тош отди. Ҳайвон ўлди ва одамлар ўтиб кетишди.
Бола роҳиб олдига келиб, воқеани айтиб берди.
Роҳиб унга: «Эй ўғлим! Бугун сен мендан афзалроқ бўлдинг. Сенга етган даража шуки, мен кўряпман. Сен албатта имтиҳонга дуч келасан. Агар имтиҳонга дуч келсанг, мени фош қилма», деди.
Шундан сўнг бола туғма кўрларни ва пес касалларни тузатиб, одамларни турли касалликлардан даволай бошлади. Подшоҳнинг бир маслаҳатчиси кўр эди. У болага кўп ҳадялар олиб келди ва:
«Агар мени тузатсанг, буларнинг ҳаммаси сенга», деди.
Бола: «Мен ҳеч кимни тузатолмайман. Фақат Аллоҳ таоло тузатади. Агар сен Аллоҳга иймон келтирсанг, мен Аллоҳга дуо қиламан, У сени тузатади», деди.
У Аллоҳга иймон келтирди ва Аллоҳ уни кўзини очди.
У подшоҳ олдига келиб, илгаригидек ўтирди.
Подшоҳ ундан: «Кўзингни ким қайтарди?» деб сўради.
У: «Раббим», деди.
Подшоҳ: «Сенга мендан бошқа раббинг борми?» деди.
У: «Менинг ва сенинг Раббинг Аллоҳдир», деди.
Подшоҳ уни ушлаб, азоблай бошлади. У азобга чидай олмай, болани кўрсатди.
Болани келтиришди.
Подшоҳ унга: «Эй ўғлим! Сенинг сеҳринг шунчалик даражага етдики, кўрларни кўзини очасан, оқ доғлиларни тузатасан ва шу каби ишларни қиласан», деди. Бола: «Мен ҳеч кимни тузатолмайман. Фақат Аллоҳ тузатади», деди.
Подшоҳ уни ушлаб, азоблай бошлади. У азобга чидай олмай, роҳибни кўрсатиб қўйди.
Роҳибни келтиришди.
Унга: «Динингдан қайт», дейишди. У рад этди. Подшоҳ арра чақиртирди ва унинг бошининг тепасига қўйиб, иккига бўлиб ташлади.
Кейин подшоҳнинг маслаҳатчисини келтиришди. Унга ҳам «Динингдан қайт» дейишди. У рад этди. Унинг ҳам бошини арра билан иккига бўлишди.
Кейин болани келтиришди. Унга ҳам «Динингдан қайт» дейишди. У рад этди. Подшоҳ уни ўз одамларидан бир гуруҳга топширди ва:
«Уни фалон тоғга олиб боринглар. Тоғнинг чўққисига чиққанингизда, агар динидан қайтса — майли, акс ҳолда уни ташлаб юбор инглар», деди.
Улар болани олиб, тоғга чиқишди.
Бола: «Эй Аллоҳ! Сен хоҳлаган йўл билан улардан мени халос қил», деди.
Тоғ силкинди ва улар йиқилиб тушдилар. Бола эса подшоҳ олдига қайтиб келди.
Подшоҳ ундан: «Одамларимга нима бўлди?» деб сўради.
Бола: «Аллоҳ мени улардан халос қилди», деди.
Подшоҳ уни бошқа бир гуруҳ одамларига топширди ва:
«Уни қайиққа солиб, денгиз ўртасига олиб боринглар. Агар динидан қайтса — майли, акс ҳолда уни денгизга ташланглар», деди.
Улар шундай қилишди.
Бола яна: «Эй Аллоҳ! Сен хоҳлаган йўл билан улардан мени халос қил», деди. Қайиқ ағдарилиб, улар ғарқ бўлишди. Бола яна подшоҳ олдига қайтиб келди.
Подшоҳ ундан:
«Одамларимга нима бўлди?» деб сўради. Бола: «Аллоҳ мени улардан халос қилди», деди.
Кейин бола подшоҳга: «Сен мени ўлдира олмайсан, то мен буюрган ишни қилмагунча», деди.
Подшоҳ: «Қандай иш?» деди.
Бола: «Одамларни бир майдонга тўпла. Мени бир устунга ос. Кейин ўқдондан бир ўқ ол. Ўқни камоннинг ўртасига қўй. Кейин «Бисмиллоҳи Роббил ғулом» (Аллоҳ номи билан, боланинг Робби номи билан) де ва мени от. Агар шундай қилсанг, мени ўлдирасан», деди.
Подшоҳ одамларни бир майдонга тўплади, болани устунга осди.
Ўқдондан ўқ олди, камонга қўйди, «Бисмиллоҳи Роббил ғулом» деди ва отди. Ўқ боланинг кўксига тегди. Бола қўлини кўксига қўйди ва шу жойда ўлди.
Одамлар: «Биз боланинг Роббига иймон келтирдик! Боланинг Роббига иймон келтирдик! Боланинг Роббига иймон келтирдик!» дейишди.
Подшоҳга хабар беришди: «Кўрдингми, ўзинг қўрққан нарса сенга тушди. Одамлар иймон келтириб бўлишди».
Подшоҳ йўлларнинг оғзига хандақ (ухдуд) қазишни буюрди. Уларга ўт ёқилди. «Ким динидан қайтмаса, уни ўтга ташланглар ёки ўзи сакрасин», деди. Одамлар шундай қилишди.
Ниҳоят, бир аёл ўзи билан бир боласини олиб келди. У ўтга тушишга иккиланди (боласига раҳм қилиб). Бола унга: «Эй онажон! Сабр қил, чунки сен ҳақ устидасан», деди.
Саҳиҳул Муслим -3005 ҳадис