#Умар:

#УММАТ аёлларининг отилган рўмоли. Салоҳиддин ғайрати ва бугунги кун сукути
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
Тармоқларда Туркиянинг Истанбул шаҳридаги энг машҳур масжидлардан бири – Фотиҳ Жомеида олинган видеолавҳа чақмоқ тезлигида тарқалиб, бутун Ислом оламини ларзага келтирди. Унда бир гуруҳ муслима аёлларнинг Масжидул Ақсо кишанлангани ва Ғазодаги қирғинларга нисбатан сукут сақлаётган эркакларга норозилик сифатида ўз рўмолларини уларнинг оёқлари остига отаётгани акс этган. Бу ҳаракат шунчаки ҳиссиётли норозилик эмас, балки Ислом тарихи ва бизнинг асл қадриятларимизда «номус ва ғайратнинг энг сўнгги чегараси» ҳисобланган улкан мафкуравий ҳодисадир. Ушбу ҳолатнинг тарихий илдизлари, шаръий асослари ва бугунги кун воқелиги билан боғлиқ жиҳатлари Умматнинг ҳозирги аҳволига берилган энг теран ташхисдир.
Тарихда ва Ислом ахлоқида аёл кишининг бошидаги ёпинчиғи ёки рўмоли шунчаки мато эмас, балки унинг иффати, шаъни ва дахлсизлиги рамзи бўлган. Агар аёл киши рўмолини эркаклар даврасига отса, бу Ислом тарихида ва мусулмонлар орасида энг оғир маънавий исён ҳисобланган. Бу ҳаракат эркакларга қарата айтилган энг аччиқ дашномдир: «Сизлар бизни, номусимизни ва муқаддасотларимизни ҳимоя қила олмаяпсиз, демак, эркаклик мақомидан ва масъулиятидан маҳрум бўлдингиз. Мана бу рўмолни сиз ўранг, биз эса қўлга қурол олайлик». Бу ҳаракатни кўрган эркак учун дунё тор бўлган, у ё бу иснодни иймон ва жасорат билан ювиши, ёки худди ўлик одамдек индамай ҳазм қилиб кетиши лозим эди. Видеода акс этган воқеа айнан мана шу тарихий дашномнинг замонавий намойишидир.
Тарихга назар ташласак, Қуддус фотиҳи Султон Салоҳиддин Айюбийни Салоҳиддин қилган нарса – унинг айнан мана шундай аёллар нидосига, Уммат номусига бўлган беқиёс сезгирлиги эди. Қуддус салибчилар қўлида бўлган оғир йилларда, мусулима аёллар ва болалар доимий зулм остида эдилар. Салоҳиддин Қуддусни озод қилиш учун қўшин тўплаб, стратегик режалар тузиб юрган кезларида, унга бир муслима аёлнинг асирликдаги фарёди етиб келади. Ибн Шаддод ва Имодуддин ал-Исфаҳоний каби тарихчиларнинг қайд этишича, бу аёлнинг нидоси Салоҳиддиннинг бутун ҳаётини ўзгартириб юборган. Султон ўша кундан бошлаб ўзига кулишни ва дунё лаззатларини ҳаром қилди. Унинг замондошлари таъкидлашича, Салоҳиддин ҳатто иссиқ овқат ейишдан ва юмшоқ тўшакда ухлашдан воз кечган. У: “Қуддус асирликда бўлса, аёллар зулм кўраётган ва номуси топталаётган бўлса, Салоҳиддин қандай қилиб кула олсин?” деб фарёд чеккан эди.
Салоҳиддиннинг ғайрати фақат ҳиссиёт эмас, балки мукаммал бир иймоний позиция эди. Ўша даврда муслималар Султонга далда бериш ва эркакларни курашга чорлаш учун ўзларининг энг катта зийнатлари бўлган сочларини қирқиб, ундан отларга жилов ва юган эшиб юборган эдилар. Бу – “агар сизда отни бошқаришга восита қолмаган бўлса, бизнинг сочларимиздан фойдаланинг, фақат Қуддусни ва номусимизни қутқаринг” деган нидо эди. Бу ҳаракат қўшин ичида шундай катта иймоний тўлқин уйғотдики, мусулмон жангчилар ортга қайтиш ўлимдан ҳам ёмонроқ эканини англаб етдилар. Натижада Салоҳиддин бошчилигидаги қўшин Қуддус дарвозаларини очиб, мусулмонларнинг иззатини қайта тиклади. Буюк Султон аёлнинг биргина сочи ёки рўмолининг қадрини ҳамма нарсадан устун қўйган эди.
Бироқ бугунги кун воқелигига қарасак, Туркиядаги масжидда юз берган ҳолат Салоҳиддин давридаги аёлларнинг жасоратига ўхшаса-да, бугунги эркакларнинг ва ҳукмдорларнинг ҳолати ўша даврникидан тубдан фарқ қилади. Аёллар ўз рўмолларини оёқ остига отмоқдалар, чунки улар Ғазода гўдаклар парчаланаётганини, аёллар хўрланаётганини ва Масжидул Ақсонинг босқинчи яҳудлар томонидан топталаётганини кўриб, чидай олмаяптилар. Бу рўмоллар Умматнинг тириклигига берилган сўнгги нидодир. Демократик капитализмнинг заҳри билан суғорилган бугунги тузумда эркаклар ўзларининг “тинчлиги” ва “иқтисодий фойдаси”ни Умматнинг номусидан устун қўядиган бўлиб қолдилар. Давлат раҳбарлари эса минглаб аёлларнинг рўмоли ерга ташланса ҳам, ҳали ҳануз кофирлар билан келишувлар, молиявий алоқалар ва қуруқ баёнотлар бериш билан оввора. Бу – иймоний ва сиёсий таназзулнинг энг юқори нуқтасидир.
Исломда аёл кишининг рўмоли шунчаки кийим эмас, у илоҳий бир амр ва иффат қалқонидир. Ушбу қалқоннинг ерга ташланиши мусулмонлар орасидаги маънавий ҳимоя тизимининг емирилганини англатади. Аёл киши рўмолини отар экан, у нафақат ўша масжиддаги намозхонларга, балки қўлида миллионлаб аскари бўла туриб, лаънати яҳудларнинг ваҳшийлигига сукут сақлаётган қўшинларга ва уларнинг қўмондонларига нидо қилади. Тарихда Муътасим биллаҳ даврида бир аёлнинг “Воо Муътасимоҳ!” деган нидоси учун бутун бир қўшин сафарбар қилинган эди. Бугун эса минглаб аёллар дод солаётган бир пайтда, Ислом оламининг армиялари ўз жойларида буйруқ кутиб ўтиришибди. Бу буйруқни бериши керак бўлган раҳбарлар эса, кофирларнинг розилигини Аллоҳнинг розилигидан устун қўймоқдалар.
Бугунги куфр тузуми мусулмонларни шундай ҳолатга келтирдики, улар учун “ўз ҳаёти” ва “хотиржамлиги” энг олий мақсадга айланди. Эркаклар масжидларда намоз ўқийдилар, аммо масжиднинг ташқарисидаги зулмга нисбатан бефарқ бўлиб қолганлар. Туркиядаги воқеа айнан мана шу бефарқликка қарши қаратилган исёндир. Аёллар ўз ҳаракатлари билан: “Сизларнинг намозингиз ва тақвоингиз қани, агар Уммат номусини ҳимоя қила олмасангиз?” демоқчи бўлишди. Бу рўмолларнинг ерга отилиши – бутун мусулмон эркакларнинг юзига туширилган маънавий тарсакидир.
Аслида, бу воқеа Умматнинг уйғониши учун берилган илоҳий сигналдир. Аёлларнинг бундай қадам ташлаши – эркакларнинг вазифасини бажармаётганига бўлган энг катта даъводир. Исломда аёл киши ҳимоя қилинадиган, азиз тутиладиган зотдир. Агар у ўз ҳимоячисини кўрмаса, умидсизликдан ва нафратдан мана шундай рамзий исёнга қўл уради. Туркиядаги воқеа шуни англатадики, муслималар энди эркакларнинг қуруқ ваъдаларига ва ҳукуматларнинг сохта сиёсий ўйинларига ишонмай қўйдилар. Улар Салоҳиддин каби ғайратли, қуруқ сафсата сотувчи эмас, амалий қадам ташлайдиган ва Умматнинг номусини ҳимоя қила оладиган раҳбарларни соғинмоқдалар.
Салоҳиддин Айюбийни Салоҳиддин қилган нарса унинг тахти ёки бойлиги эмас, балки унинг қалбидаги иймон ва муслима аёлнинг нидосига берган жавоби эди. У Қуддусни озод қилиш учун нафақат ҳарбий куч, балки Умматнинг ички бирдамлиги ва ғайратини ҳам тиклаган эди. Бугунги кунда бизга керак бўлган нарса фақат йиғлаш ва дуо қилиш эмас, балки мана шу рўмолларнинг ҳурматини жойига қўядиган сиёсий ва ҳарбий қудратни тиклашдир. Мусулмон давлатларининг қўшинлари Ғазодаги аёлларнинг ноласига жавоб бермас экан, Туркия масжидларида отилган рўмоллар уларнинг ва бутун Уммат эркакларининг бўйнидаги лаънат кишани бўлиб қолаверади.
Исломда Уммат битта жасаддир. Агар жасаднинг бир аъзоси оғриса, қолган ҳамма аъзолар унга шерик бўлади. Рўмолнинг отилиши мана шу жасаднинг тириклигини текшириб кўриш эди. Афсуски, масжиддаги кўплаб эркаклар бу ҳаракатга ҳайрон бўлиб қараб туравердилар. Бу – маънавий ўлимнинг аниқ кўринишидир. Ислом адолати ва Халифалик низомисиз мусулмонларнинг қони, моли ва обрўси ҳимояланмайди. Фақат илоҳий низом соясидагина эркаклар ўз ғайратини, аёллар эса ўз иффатини қайта тиклайдилар.
Бу ерда кўтарилаётган Уммат тақдири ҳар бир мўминнинг энг олий вазифасидир. Биз кофирларнинг “фақат ўзингни ўйла” деган сафсаталарига учмаслигимиз лозим. Қачонки мусулмон эркаклари ўз аёлларини ва исломий муқаддасотларини ҳимоя қилиш учун майдонга чиқсалар, ўшандагина аёллар рўмолларини бошларига баланд кўтариб ўрайдилар. Салоҳиддин Айюбий руҳи бугун ҳар бир мусулмон эркакдан ғайрат талаб қилмоқда. Биз нафснинг кишанларини парчалаб, Умматнинг улуғворлиги йўлида бирлашишимиз шарт.
Хулоса қилиб айтганда, Туркиядаги масжидда рўмол отилиши шунчаки бир гуруҳ аёлларнинг норозилиги эмас, балки бутун Ислом Умматига тутилган ойнадир. Бу ҳаракат бизга Салоҳиддин Айюбийнинг ғайратини эслатди ва бугунги кун ҳолатининг нақадар аянчли эканини фош қилди. Агар биз бугун ушбу рўмолларнинг нидосига амалий жавоб бермасак, Аллоҳнинг олдида қайси юз билан турамиз?! Ҳақиқий озодлик ва иззат – нафс қуллигидан чиқиб, Уммат номуси учун майдонга тушишдадир. Аёлларнинг рўмоли ерда қолмаслиги учун эркакларнинг иймони ва ғайрати уйғониши, куфр тузумига қул бўлишни тўхтатиб, ёлғиз Аллоҳнинг ҳукмларини ҳаётга қайтариши лозимдир.
Мусулмонлик даъвосини қилаётган ҳар бир шахс ўзига савол бериши керак: менинг ғайратим Салоҳиддинникига ўхшайдими ёки рўмол отиб ҳақоратланган эркакларникигами?! Жавоб бизнинг кейинги қадамларимизда намоён бўлади. Аллоҳ таоло барчамизга Салоҳиддиннинг жасорати ва иймонини насиб этсин! Аллоҳ таоло айтади:
وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ
– “Агар улар дин йўлида сиздан ёрдам сўрасалар, ёрдам бериш зиммангиздадир”.
(Анфол:72)