#Ҳар бир пайғамбарнинг ҳаворийси (содиқ ёрдамчиси) бўлган, менинг ҳаворийим эса Зубайрдир.

Ўша кунларда Макканинг қуёши сокин шаҳар устида эмас, балки ҳақ билан ботил ўртасидаги кураш қайнаётган кўчалар устида чиқар эди.
Мусулмонлар озчиликда, заиф ҳолда эдилар. б
Баъзан динини яшириб юрар, баъзан озорларга сабр қилар эдилар. Қурайш уларни кузатиб турар, буни уриб, уни азоблар, Исломнинг пойдевори қўпорилади деб ўйларди.
Кунларнинг бирида Макка кўчаларида миш-миш тарқалди: «Муҳаммад ўлдирилди!»-деб
Бу хабар ўт ўчоқдаги ўтдек тарқалди ва ўн бешга тўлмаган бир йигитнинг қулоғига етиб келди. У ҳеч қачон иккиланмаган, қон томирларида қаҳрамонлар қони оққан йигит эди – Зубайр ибн Аввом رضي الله عنه эди.
Хабарни эшитиши билан унинг қалби ғазабга тўлди. У хабарнинг ҳақиқат ёки ёлғонлигини сўрамади, ёлғиз ўзи Қурайшга қарши нима қила олишини ўйламади. Бир лаҳзада қиличини қинидан чиқарди ва Макка кўчаларига чиқди. Қилич қўлида ялтираб, тез қадам ташлаб, Расулуллоҳнингﷺ "қотил" ини излаб юрди.
Қандай қилиб қўрқсин? У Расулуллоҳ ﷺ нинг аммасини ўғли эди. Онаси Сафия бинт Абдулмутталиб – Набийнингﷺ аммаси ва Абдуллоҳ ибн Абдулмутталибнинг синглиси эди.
Зубайр Макка кўчаларида ёлғиз юрарди, лекин кўксида бутун қўшиннинг журъати бор эди. Агар Расулуллоҳ ўлдирилган бўлса, у Қурайшнинг ҳаммасига қарши ёлғиз жанг қилишга тайёр эди.
Одамлар унинг қўлида қилич кўриб ҳайрон қолишди. Бу даврда мусулмон овозини кўтарса ҳам урилар эди, қандай қилиб йигит Макканинг ўртасида қилич кўтариб юриши мумкин эди?!
У душманни излаб кетаётганда, олдида бир киши тўхтади – бу Расулуллоҳ ﷺ эди.
Зубайр тўхтаб қолди, гўё вақт тўхтаб қолгандек. Набийﷺ унга қараб, сокинлик билан деди:
«Нима бўлди, эй Зубайр?»
Зубайрнинг кўкси ғазабдан кўтарилиб-тушиб турарди.
У деди:
«Эй Расулуллоҳ, улар сизни ўлдиришганини эшитдим».
Шунда Набий ﷺ унинг елкасига қўлини қўйиб, унга табассум қилди ва яхшилик ва барака дуоси қилди.
Ўша кундан бошлаб бу манзара саҳобалар хотирасида қолди, бир йигитнинг қиличини кўтариб, Макка кўчаларида Расулуллоҳни ҳимоя қилиб чиққани.
Шунинг учун улар:
«Зубайр ибн Аввомرضي الله عنه Исломда биринчи бўлиб қилич чиқарган киши» дейишарди.
Зубайр одамлар қўрққан пайтда қилич чиқарди, бошқалар ортга чекинганда олға интилди ва бутун ҳаётини Расулуллоҳниﷺ ҳимоя қиладиган қалқонга айлантирди.
У фақат жанг майдонидаги жангчи эмас, балки хавф энг катта бўлган жойда доимо турган садоқатли қалб эгаси эди.
Шунинг учун Набий ﷺ уни асрлар давомида айтиб келинадиган улуғ сўзлар билан кўтарди:
«Ҳар бир пайғамбарнинг ҳаворийси (содиқ ёрдамчиси) бўлади, менинг ҳаворийим эса Зубайрдир».
Шундан кейин Зубайр исми тарихда вафо, шижоат ва нусрат рамзига айланди. У доимо Расулуллоҳгаﷺ қиличи, қалби, иймони билан яқин эди – ҳеч қачон силжимади.
Аллоҳ Зубайр ибн Аввомرضي الله عنه дан рози бўлсин.