🏡М 🏠Т🏠А🏡

Келинчаки афсуншуда

Қисми 43 Ҳуснора корҳои хонаро тамом карда, чой дам кард ва Баҳромро садо зад. Баҳром бо китобчаи намоз дар даст омад. — Омӯхтан душвор нест? — пурсид Ҳуснора бо овози мулоим. — Не. Баръакс, ҳаловат мебарам. Гӯё ҳар як калима қалбамро ором мекунад. Ҳайронам, ки то ин вақт чӣ гуна будам. Аллоҳ ин қадар наздик буду ман дар дуриҳо будам. — Ҳамааш хуб мешавад. Муҳимаш ин аст, ки пеш аз он ки дер шавад, дарк кардем. Баҳром бо меҳр ба занаш нигарист: — Ба ман на он домулло, балки сабру дуоҳои ту таъсир кард. Ба шарофати ту ман ба ин ҳаёт бо чашми дигар нигоҳ мекардагӣ шудам. Дар чашмони Ҳуснора ашк ҳалқа зад, вале гиря накард. — Ин барои ман бахти калон аст. Ҳанӯз дар пеш рӯзҳои хуше ҳастанд, ки намозҳоро якҷо мехонем ва якҷо дуо мекунем. Баҳром дасти ӯро гирифта гуфт: — Ман ҳаётамонро аз саҳифаи нав оғоз мекунам, Ҳуснора. Бароят шавҳаре мешавам, ки ҳамон тавре Аллоҳ фармудааст, туро азизу гиромӣ медорад. — Қалбе, ки ба Аллоҳ наздик аст, хато намекунад, — табассум кард Ҳуснора. ​— Чаро ин қадар ба ман нигоҳ мекунед? — Аз нав ошиқат шуда истодаам. Ҳуснора табассум кард. — Ба як чиз ҳайронам. Пештар ту маро умуман дӯст намедоштӣ. Муносибатат сард буд. Чашмони Ҳуснора калон-калон шуданд: — Наход? — Ҳа, ҳамеша дурушт ҷавоб медодӣ ва намехостӣ бо ман вохӯрӣ. Ман ҳатто тасаввур карда наметавонистам, ки бо ту ин қадар озод гап занам. — Дурӯғ мегӯед, чӣ хел ман шуморо дӯст надошта метавонистам? — Намедонам. Шояд дили духтари шаҳрӣ ба мисли ман як ҷавони деҳотиро нахоста буд? — Э, бовар намекунам. Имкон надорад. — Вақте гуфтанд, ки хотираи ту гум шудааст, аввал ҳайрон шудам. Баъд худам мутмаин шудам. Сӯҳбат бо ту дигар шуд. Ҳатто қасд аз ёдам рафт. — Агар... он рӯз намешуд... агар Хуршед ба ман коре мекард, худамро месузондам. Тоқат карда наметавонистам. — Хуб шуд, ки он рӯз туро овардам. Баҳром чашмакӣ зад. — Кори аз ҳама бадтаринро карда будед. — Ту аз они ман будӣ. Ҳалоли ман будӣ. Аз рӯзи аввали дидан туро ҳамсафари ҳаётам тасаввур карда будам. ​Саҳари дигар Баҳром пеш аз Ҳуснора бедор шуд. Ҳарчанд каме душвор буд, таҳорат гирифт. Ҳуснора бедор шуда, ҷои Баҳромро холӣ дид ва ӯ ҳам барои таҳорат рафт. Дар даҳлез Баҳромро дид, ки бо китобча дар даст чизеро пас пас мехонд. — То намози бомдод ҳанӯз вақт ҳаст, — гуфт Ҳуснора мулоимона. — Медонам. Танҳо... сабр карда натавонистам. Такрор мекунам, то аз ёдам наравад. Ҳуснора тарзи ҳаракатҳои намозро ба ӯ нишон дод. Вақте вақти бомдод даромад, онҳо якҷо намоз хонданд. Баҳром ҳис кард, ки ин лаззат аз тамоми лаззатҳои дунё болотар аст. ​Пас аз рафтани Баҳром ба кор, Айюб ба Ҳуснора занг зад. — Салом Ҳуснора. Хабари хуш дорам. Падарам розӣ шуданд, ки ба хостгории Умрия равем. Ҳуснора аз шодӣ фарёд зад: — Рост мегӯед? Чӣ қадар аҷоиб! — Ҳа. Вале бояд бо модари Умрия гап занем. Ӯ норозӣ буд. Аз ин рӯ, кӯмаки ту лозим. Пеш аз он ки мо равем, ту рафта дили онҳоро мулоим кун. — Ҳатман меравам, Айюб-ака. Ман ҳам мехоҳам сабабгори ин бахт бошам. ​Дарс, ки тамом шуд, Ҳуснора ба Баҳром занг зада гуфт, ки мехоҳад ба деҳа равад. — Барои чӣ? — Барои Айюб-ака, то бо модари Умрия гап занам. Ҷамила-опа розӣ набудаанд. — Майлаш, ба ҳамин баҳона модарамро ҳам хабар мегирем. Дили Ҳуснора каме ларзид. Ӯ аз дидани хушдоманаш ҳарос дошт, вале ноилоҷ розӣ шуд. ​Дар деҳа аҳволи пои Самия-апа беҳтар шуда буд. Гулзода ба ӯ нигоҳубин мекард. — Гулзодахон, чизҳои зери болишт будагиам куҷоянд? — пурсид Самия. — Ман онҳоро мусир гуфта, дар танӯр сӯзондам. — Чӣ?! — чашмони Самия калон шуданд. — Аз кӣ пурсида сӯзондӣ? — Фикр кардам чизҳои куҳнаву бекораанд. Намедонистам, ки ба шумо лозиманд. Самия аз ғазаб мекафид, вале чизе гуфта натавонист (чунки онҳо тӯмору ҷодуҳо буданд). Бегоҳ бошад, Ҳалим-ака (шавҳари Самия) бо ғазаб вориди ҳавли шуд. — Самияаа! Самия мегӯям! Чанд бор гуфтам, ки аз он ҷодугарҳои маҳаллаи Чалмачӣ дур гард? Ман медонам, ки ту он ҷо рафтаӣ! Ранги Самия парид. — Дадаш, барои чӣ дод мезанед? Ман барои хабаргирии дугонаам рафта будам. — Дугона? Маро аҳмақ накун! Ронандаи таксие, ки туро бурда буд, имрӯз ба наздам омад. Гуфтаӣ, ки "келинамро пеш карда, писарамро ба дигаре хонадор мекунам". Шарм намедорӣ? Агар як бори дигар ин корҳоятро фаҳмам, ба хонаи падари раҳматиат мефиристамат! Хезу аз писару келинат узр пурс! Дар ҳамин вақт Баҳром вориди ҳавлӣ шуд. Ӯ падару модарашро ба оғӯш гирифт ва гуфт, ки Ҳуснораро ба хонаи падараш бурдааст ва бегоҳ меорад. Ҳалим-ака ба занаш нигоҳи тунде кард ва Самия хомӯшона ба хона даромад. ​Ҳуснора ба хонаи Ҷамила-апа (модари Умрия) рафт. — Апа, маро меҳмон қабул мекунед ё не, омадам! — хандид Ҳуснора. Онҳо нишаста сӯҳбат карданд. Ҷамила аз гузашти як моҳ аз марги шавҳараш васиятномаро бароварда ба Ҳуснора дод. — Падарат тамоми молу мулкашро ба чор тақсим кардааст. Ҳиссаи ту ҳам дар ин ҷост. — Ман натавонистам ба падарам ҳақиқатро (ки духтари худашон нестам) гӯям, — гириста гуфт Ҳуснора. — Ман гуфта будам, — ҷавоб дод Ҷамила. — Як рӯз пеш аз маргашон ҳамаашро гуфтам. Ҳуснора бо ҳайрат нигарист: — Шумо медонистед? — Бале. Падарат гиря карда, аз ту узр пурсиданд. Гуфтанд, ки "пас аз марги модараш ӯро оварда хато кардам, ҳаёташро вайрон кардам". Вале ҷуръат накардаанд, ки ба худат гӯянд. Ва фармуданд, ки "Ҳуснораро танҳо нагузор ва ҳиссаи меросашро ҳатман деҳ". Ҳуснора васиятномаро хонд ва қалбаш аз меҳри падар пур шуд. Баъд Ҷамила ду гӯшвораи алмоси Ҳуснораро, ки дар мошин афтида буданд, ба ӯ дод. — Инҳоро падарат дар мучалат (12-солагӣ) харида буданд. Ҳуснора гӯшворҳоро гирифта гуфт: — Апа, фардо падарам (Маҳмуд-ака) барои хостгории Умрия биёянд? Ранги Ҷамила дигар шуд: — Намедонам... Ман розӣ нестам. — Барои чӣ? — ҳайрон шуд Ҳуснора. — Айюб-ака ҷавони беҳтарин аст. — Медонам, вале чӣ хел духтарамро ба писари он марде (Маҳмуд-ака) диҳам, ки... (ба шавҳарам душман буд)? — Апа, барои шумо ин муҳим аст? Умрия ӯро дӯст медорад. Маҳмуд-ака ба ман меҳре доданд, ки падари худам надода буд. Онҳо намегузоранд, ки аз чашми Умрия ашк резад. Худатон дар зиндагӣ бисёр азоб кашидед, нагузоред духтаратон ҳам азоб кашад. Ҷамила ба фикр ғарқ шуд. Ӯ медонист, ки шавҳараш марди сахтгир буд ва намехост духтараш ҳам мисли ӯ бадбахт шавад. — Вале... — Чӣ вале, апа? ​ДАВОМ ДОРАД... Ба қисмҳои охир расида истодаем. Илтимос дустони худро ба гуруҳ даьват. Лутфан