Арзандатарин гуҳари мақсуд намоз аст,
Зебандатарин ҳадя ба маъбуд намоз аст.
Кубандатарин аслиҳаи мактаби тавҳид,
Каз реша кунад хасми ту нобуд, намоз аст.
Гуфтам ба хирад, решаи дини набави чист?,
Фарёд бароварду бифармуд, намоз аст.
Ин нукта расули мадани гуфт ба Салмон,
Сирре ки ба тавфиқи ту афзуд, намоз аст.
Фармуд Али шери Худо соқии Кавсар,
Дар мактаби мо мақсаду мақсуд намоз аст.
Гуянд ки бо Физза чунин Фотима фармуд,
Сарчашмаи лутфу караму чуд, намоз аст.
Дар додгаҳи адли Худо рузи қиёмат,
Аз сулҳи Ҳасан, шоҳиду машҳуд намоз аст.
Аз омадани Карбубало ончи ба олам,
Мақсуди Ҳусайни ибни Али буд, намоз аст.
Эй оне ки туй мунтазири Маҳдии мавъуд,
Рамзе ки намояд фарачаш зуд, намоз аст.