Հեղ.Գևորգ Մելքոնյան
Գայլերի մի խումբ`ոհմակը սոված,
Որ անգամ ամբոխ չէ՛ր կարող
կոչվել,
Աշխարհին բազում հանճարներ
տված,
Ազգիս արյունը հեղեց ու խմեց:
Արարչի կամքով հողը սրբացած,
Փսլնքոտ դնչով կեղտոտեց,պղծեց,
Վերածնունդի բնօրրան դարձած`
Ակունքն հոյակերտ նենգորեն
գերեց:
Նախնյաց բնազդով վայրի ու
դաժան,
Մի ողջ ժողովուրդ ուզեց հոշոտել,
Ու բազմադարյա ուղին
պատմության,
Կեղտոտ թաթերով ուզեցավ ջնջել:
Բայց երկյուղում է գայլն արի