ჭრილობებს ძველი ძონძები უფარავთ, მზერას კი დახრილი თვალებით მალავენ, იმედი, რომელიც დღეს უცებ უჩნდებათ, ნეტავ თუ ეყოფათ საცოდავთ ხვალამდე...

ზიზღსა და სირცხვილში ნარევი ცხოვრება, არაფრად აწუხებთ, არ დაეძებენ, ხშირად ფულის და საჭმელის თხოვნის დროს, წყევლით და უარით რამდენჯერ უშვებენ...წამწამებს ცრემლებიც აღარა სწყდებიან, თვალებში ნაღველი ბინდივით მოუჩანთ, ჩვენ მათი წარსული არასდროს არ ვიცით, თუმცა კი ამრეზით ვუყურებთ რატომღაც...და ალბათ ყოველთვის არ არის სიკეთე, როდესაც ქუჩაში მათხოვარს ფულს ვაძლევთ, მათდამი სითბო და გულთბილი მოპყრობა, ხანდახან მეტია უბრალო ხურდაზე.