У гэты дзень, 5 красавіка 1921 года, нарадзіўся БАРЫС УЛАДЗІМІРАВІЧ ЭРЫН, беларускі, расійскі і украінскі тэатральны рэжысёр, заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны, мастацкі кіраўнік Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа (1991-1993), ветэран Вялікай Айчыннай вайны.
Скончыў акцёрскае аддзяленне Маскоўскага тэатральнага вучылішча імя М.Шчэпкіна пры Малым тэатры СССР (курс народнай артысткі СССР Веры Пашэннай), рэжысёрскі факультэт Дзяржаўнага інстытута тэатральнага мастацтва імя Луначарскага (ГІТІС), вучань Мікалая Гарчакова (які, у сваю чаргу, быў вучнем і паплечнікам самога Станіслаўскага).
На Коласаўскай сцэне паставіў спектаклі:
“Клоп” У.Маякоўскага (1968), “Улада цемры” Л.Талстога (1969), “А досвіткі туг ціхія...” (1971) і “Не страляйце ў белых лебедзяў” (1978) паводле Б.Васільева, “Не трывожся, мама!..” Н.Думбадзе (1972), “Укралі кодэкс" А.Петрашкевіча (1976), “Мае надзеі” М.Шатрова (1978), "Вяселле Крачынскага" А.Сухаво-Кабыліна (1981), “Востраў Алены” Я.Шабана (1982), “Філумена Мартурана” Э. дэ Філіпа (1983), “Паядынак” М.Матукоўскага (1984), “Без віны вінаватыя” А.Астроўскага (1985), “Хам” Э.Ажэшка (1989), “Жыды горада Піцера” братоў Стругацкіх (1991), “Шчаслівае здарэнне” С.Мрожака (1992), “ЧП-1” і “ЧП-2” паводле п’есы М.Гогаля “Рэвізор” (1992), “Хачу здымацца ў кіно” Н.Саймана (1993), “Метамарфозы кахання” (“Гульня з кошкай”) І.Эркеня (2002).
Большасць з тых пастановак, што ажыццявіў Барыс Уладзіміравіч на коласаўскай сцэне, увайшлі ў скарбонку беларускага сцэнічнага мастацтва.
Дзякуючы рэжысёру, многія артысты-коласаўцы выйшлі на іншы ўзровень, замацавалі сваё месца ў тэатральнай трупе, атрымалі ганаровыя званні.
Большасць з тых пастановак, што ажыццявіў Барыс Уладзіміравіч на коласаўскай сцэне, увайшлі ў скарбонку беларускага сцэнічнага мастацтва.
Дзякуючы рэжысёру, многія артысты-коласаўцы выйшлі на іншы ўзровень, замацавалі сваё месца ў тэатральнай трупе, атрымалі ганаровыя званні.
Комментарии 3