Бабалар сөзүнөн

Кет Бука
(XII кылым)
Салкын тоону кыян жууп,
Салт бузулат, сак болгун.
Намыс түгөп, ар түгөп,
Нарк бузулат, сак болгун.
Кара тили калп минип,
Карт бузулат, сак болгун.
Калыс сөзүн айталбай,
Калк бузулат, сак болгун.
Жайсаң
(IX кылым)
Тентиген элди жыйнадың,
Темирден найза ыргадың.
Телбирген жетим-жесирди,
Тегизге бөлөп сыйладың.
Теңирим Манас сени мен,
Термелип жүрүп ырдадым.
Кул болгон элди жыйнадың,
Куш канат найза ыргадың.
Куураган жетим-жесирди,
Кутуртуп далай сыйладың.
Куну жок Манас сени мен,
Кубалап жүрүп ырдадым.
Токтогул
(XX кылым)
Амириң күчтүү болсо да,
Жанымды аларың бар.
Бирок мен жалынбаймын,
Тагдырга таарынбаймын.
Өлтүрсөң өлөрүм бар.
Өлбөчү өнөрүм бар.
Астырсаң денем калар,
Ырларым оттой жанаар.
Калыгул
(XVIII кылым)
Беш башка булак сай болбойт,
Пейли тар киши бай болбойт.
Көп жылдыз жалгыз ай болбойт,
Көөнү тар адам бай болбойт.
Этекти кессең, жең болбойт.
Эзелки душман эл болбойт
Желкени кессең, тон болбойт
Жеткилең бийик жал болбойт.
Толубай сынчы
(XIV кылым)
Журт - мазар,
Журттан чыккан азар.
Чаң созулат тамандан.
Жакшылык келбейт жамандан.
Кактабагын жетимди
Какпа, сокпо жесирди
Жакшы болчу жигиттер.
Алсыздарды жакташат.
Жаман болчу жигиттер.
Жакыны менен касташат.
Өткөн өмүр - аккан суу
Калган көңүл - чыккан жан.
Арстанбек
(XIX кылым)
Калкы турса каржалап,
Калктын камын ойлобой
Келечегин болжобой,
Казына чачса калактап,
Эки көзү алактап.
Бул - карөзгөй аким белгиси,
Мындай безер башчыны,
Үйрүп камчы чапчууну,
Кимдин келет көргүсү.
Ай караңгы түн болсо,
Тутулгандын белгиси.
Кулга айлантса өз элин,
Кутургандын белгиси.
Өзү үчүн жан берген,
Өзүмчүлдүн белгиси.
Мындай адам көбөйсө,
Жумурай журт маарыбайт
Кыргыз такыр жарыбайт.