Эдик Безоян

Մի տրորեք հոգիներին մենավոր, Մի բամբասեք խեղճ մայրերին սգավոր, Աղ մի ցանեք նրանց ցավոտ վերքերին, Առանց այդ էլ ցավը մեծ, հոգսն անչափ, Խիղճը ամուլ, սպասումը անվերջ անվերջ Շատ երկար, Դալկանում է կյանքն օրերում մեր մռայլ, Լոկ տենչերն են ամպրոպածին լուռ լացում, Մենք ապրում ենք անհաս անծիրի խորքում, Գերեվարված տխուր դաժան Հոգի տանջող ՎԻՀԵՐՈՒՄ, ՅՈՒՐԻ ՄԱԼԽԱՍՅԱՆ։ 26.02.24.