Өч көн гомерең калган дигән
хәбәр килсә әгәр Ходайдан,
Нишләр идең диеп сорадым мин
ак сакаллы зирәк бабайдан.
Уйга калды бабай, күз кырые белән
хәйләкәр бер караш ташлады,
Тамак төбен кырып ашыкмыйча,
салмак кына сүзен башлады.
-Әйе балам, көтәм мин ул көнне,
күп уйландым,- диде,- ул хакта,
Мал җыям дип, күпме гөнаһ җыйдым,
җиткән икән миңа ун такта.
Тынычланып бушап китәр өчен
өч көн җитми икән, дүрт кирәк,
Бер көн өстә инде, кодрәтеннән килә
Ходайкаем бары шул теләк.
Беренче көн....
Әби карчыгымнан бәлеш сал әле диеп сорармын,
иртән торып,үзем мунча ягып,
Бөтен балаларны җыярмын.
Яз да,җәй дә булсын иде бу көн
көз дә ярый, тик булмасын җирләр катканда,
Оныкларым белә