Qabristonga kecha yoqan qor, mildir-mildir erib yotibdi, go'r ustida bir it ingrab zor, loyga bag'rin berib yotibdi. Kecha tobut ko'tarilgan dam, u beorom yugurgan-yelgan quvsalar xam tow otsalar xam, el ortidan mozorga kelgan, yaqinidan ayrilsa agar, buncha kuymas odam bolasi, yolg'on edi kecha yeg'lar, rost edi wu itning nolasi sovuq tunda qotib dirdirab qabirga u qo'yib bow, erigan qor kabi mildirab, ko'zlaridan tinmay oqdi yow, biz insonmiz-soxibi dunyo, qudratlimiz mag'rurmiz to'qmiz Sadoqatda mexirda ammo, wu bechora bir itcha yo'qmiz...