მთელი ცხოვრება დაგეძებდი უმისამართოდ,
ცრემლმორეული, მოგიხმობდა გული სულელი,
გზაზე ვტოვებდი, ლექსადქცეულ, ნატერფალებს და
მეხუტებოდა, დაჭმუჭნული, თეთრი ფურცელი,
როგორ მინდოდა, სადმე მაინც, რომ შეგხვედროდი,
ჩემი გულიდან, გამქრალიყო შავი ღრუბელი,
როცა ვფიქრობდი, ვერასოდეს ვეღარ გნახავდი,
წამომეწია, გასაოცრად თბილი სურნელი,
გაზაფხულივით მომეპარე, ჩამეხუტე და
მეც დაბნეულმა მოგაბარე გული სულელი,
ცისფერ თვალებში, აბობოქრდა ცრემლების ტალღა
და ჩემს ღიმილში გაიფანტა ნატვრა, ულევი,
მე ყველა ტკივილს ხელმეორედ გადავიტანდი,
კვლავაც თუ გზაზე დამხვდებოდა შენი სურნელი,
ეკლიან ბილიკს ფეხშიშველი გამოვივლიდი,
რომ ბოლოს მეთქვა, რაც კი მქონდა, შენთვის უთქმელი