Абдувохид Мукаррамов

ҚИССАИ ҲАЯҶОНАНГЕЗ....

Ҷавоне дар кати беморие бемор хобида буд. Фариштае болои сараш меояд ва мепурсад:
- Эй, ҷавон роҳи биҳиштро мехоҳӣ ё роҳи умрро?
Ҷавон мегӯяд:
- Албатта, ки биҳишт.
Фаришта мегӯяд:
- Пас се қадам ба роҳи биҳишт гузор. Вақте, ки ҷавон қадами аввалинро мегузорад, садои гиряе ба гӯшаш мерасад.
Ҷавон мегӯяд: - Ин садои кист?
Фаришта мегӯяд:
- Садои дӯстону хешу пайвандонат ҳастанд, ки баъд аз чиҳил рӯз азодориат кунанду баъд аз он фаромӯшат созанд.
Боз ҷавон қадами дуюмро мегузорад ва ба гӯшаш садои гиряи баландтаре мерасад ва мепурсад:
- Ин садо аз они кист?
Фаришта мегӯяд:
- Садои ҳамсарат ҳаст, ки шояд соле туро аз хотир барорад.
Ҷавон ба фик