Заря Сафина

Коръән багышлау догасы.

Әгуузу билләәһи минәш – шәйтаанир – раҗиим. Бисмилләәһир – рахмәәнир – рахиим. Барлык мактау – олуглауларыбыз күкләрне вә җирләрне юктан бар итүче галәмнәр хуҗасы, Кыямәт көненең гадел хөкемдары Аллаһ Тәгалә Раббыбыз Үзеңә булса иде. Йә, Раббым, Син хак, Син бер, Синнән башка Иләһ юк, Синең тиңдәшең юк,охшашың юк, Син мәңге тере. Син барча кимчелектән пакъсың. Син барсын да күрүче, ишетүче, белүче. Син бөеклек иясе, Син дан – шөһрәт, көч – кодрәт, хикмәт иясе, бөек акыл, бөек гыйлем, гүзәллек, юмартлык, гаделлек, камиллек иясе. Син шәфкатьле, рәхимле, мәрхәмәтле. Син безне ризыкландыручы, нигъмәтләүче, тәрбия кылучы, ихтыяҗларны үтәүче, саклаучы, яклаучы, кабул итүче, гафу итүче. Йә, Раббым, Үзеңә барча хәмед – сәнәләребез булса иде. Галәмгә рәхмәт итеп җибәрелгән пәйгамбәребез Мөхәммәд Мостафа салаллаһу гәләйһи вә сәлләмгә күңелебез түреннән чыккан салават шәрифләребез ирешсә иде. Кыямәткә кадәр иманнарына тугры калып, Үзеңнең юлыңда хезмәт иткән Иман һәм тәүхид әһелләренә хәер – догаларыбыз булса иде. Әәмиин. Йә, Раббым, Коръән укырга ният кылдык. Үзеңнең ризалыгың өчен һәм Үзеңнең рәхмәтеңә ирешү өчен, шайтаннан ерак булу өчен, иман белән үткән кабер әһелләренең рухларын шатландыру өчен. Йә, Раббым, Коръәнне тәҗвид белән хатасыз укырга ярдәм ит, ихлас күңел, сәламәтлек, камил акыл, зиһен, зирәклек, Аның нечкә һәм яшерен мәгънәләренә дә төшенергә гыйлем, даими укырга теләк – хирыслык бир. Өйрәнүне һәм ятлауны җиңел һәм ансат ит. Әәмиин (Коръән уку) (Коръән укыганнан соң) Йә, Раббым, шушы Коръән шәрифне укыдык Үзеңнең ризалыгың өчен һәм Үзеңнең рәхмәтеңә ирешү өчен. Укыганда киткән хата – кимчелекләребезне Үзеңнең киң рәхмәтең белән гафу кылып, Үзең дөресләп кабул итсәң иде. Әәмиин Йә, Раббым, укуда хасил булган әҗер – савапларны багышладык галәмгә рәхмәт итеп җибәрелгән пәйгамбәребез Мөхәммәд Мостафа салаллаһу гәләйһи вә сәлләмнең рух шәрифләренә, аның гаилә әһелләренә, Атабыз Адәм гәләйһис – сәләм белән Һава радыйәллаһу гәнһәнең рух шәрифләренә, Атабыз Адәм гәләйһис - сәләм белән пәйгамбәребез салаллаһу гәләйһи вә сәлләм арасында килеп киткән барча пәйгамбәрләрнең рух шәрифләренә, сәхабәләрнең, шәһидләрнең, әүлия вә заһидларның, табигыйннарның, остазларыбызның, мәрхүм булган әти – әниләребезнең, кайната – кайнаналарыбызның, хәләл җефетләребезнең, әби – бабаларыбызның, мөселман ир һәм мөслимә кыз туганнарыбызның, кендек әбиләребезнең, сөннәт бабайларыбызның, сабый чакта вафат булган ир һәм кыз балаларның, өсләребездә хаклары булган әрвахларның, барча ир һәм кыз мөселман кардәшләрнең, Мөхәммәд салаллаһу гәләйһи вә сәлләмнең өммәтендә булган һәрберсенең рух шәрифләренә багышладык. Йә, Раббым, рухларын шат кылып, аларны кабер газапларыннан коткарсаң иде, булган гөнаһларын гафу итсәң иде һәм бездән аларны риза кылсаң иде. Йә, Раббым, шушы Коръән укыгандагы әҗер – саваплар хакына безнең белеп һәм белмичә кылган гөнаһларыбызны, яшьлек хаталарыбызны Үзеңнең чиксез рәхмәтең белән гафу итсәң иде, газапсыз ярлыкасаң иде. Йә, Раббым, безнең иманыбызны көннән – көн арттырып тәкъва мөселманнардан, хәерле мөселманнардан, үзең яраткан – сөйгән бәндәләреңнән булсак идек. Калган гомерләребезне дә хәерле гомердән кылып, Үзеңнең әмерләреңә буйсынып, тыйганнарыңнан тыелып, кушканнарыңны үтәп яшәсәк иде. Йә, Раббым, һәрвакыт туры юлыңда булып, гыйбрәт алучылардан, канәгать булучылардан, нигъмәтләреңнең кадерен белүчеләрдән, Үзеңә итагать итүчеләрдән, гыйбадәт кылучылардан, күп зикер итүчеләрдән булсак иде. Йә, Раббым, намазларыбызны калдырмыйча, үз вакытында, дөрес, ихлас, кабул булырлык итеп үти алсак иде. Үзеңнең туры юлыңда ныклы иман, гыйлем, зирәклек, кыюлык, тәвәкәллек, рух ныклыгы, көч- кодрәт, гайрәт, һидаять бир, Раббым. Йә, Раббым, күзләребез яхшы күрсен, колакларыбыз яхшы ишетсен, аяк – кулларыбыз сызлаусыз булсын. Башларыбызга зиһен, чәч бөртегебездән алып аяк бармакларыбызга кадәр барча әгъзаларыбызга шифа – сихәтеңне бир. Йә, Раббым, безне гүзәл холык, эчкерсез, йомшак күңел, нурлы йөз, ачык зиһен, юмартлык, төгәллек, гаделлек сыйфатлары белән нигъмәтлә. Сөйләгәндә фикеребез ачык, телебез туры булып, сүзләребезне, сөйләмебезне аңлаешлы, үтемле ит. Кешеләргә, мәхлукъләреңә шатлык – сөенечләр өләшүче булып яшәсәк иде. Йә, Раббым, кайгылы вакытта да, сөенечле вакытта да Үзеңне истән чыгармасак иде. Аякларыбыз хәерле юлларда гына йөрсен, кулларыбыз изгелек кенә эшләсен. Малларыбызны хәерле гамәлләргә сарыф итүне насыйп ит. Һөнәр һәм сәүдә эшләребезгә, малларыбызга бәрәкәт биреп, олы табыш һәм файда насыйп ит. Сәфәрләребез һәрвакыт уң булсын. Һәрбер эшебезне хәерле итеп, шәригатькә каршы эшләрдән ерак кыл. Хәерле гамәлләребезне даими ит. Йә, Раббым, Коръән укыган әҗер – савапларны укучыларга да, тыңлаучыларга да ирештереп барча хәерле дога – теләкләребез кабул булса иде. Бу мәҗлесне оештырып, туганнарны, дусларны, мөселман кардәшләрне очраштырганнары өчен мәҗлес хуҗаларына Үзеңнең рәхмәтеңне насыйп ит. Бу гамәлләрен хәерлеләрдән итеп әҗер – савапларын бирсәң иде һәм алардан разый булсаң иде. Йә, Раббым, бу йортка бәрәкәт бир, авыруларына шифа, бәхетсезләренә бәхет, өйләнгән балаларына мәхәббәт, тигезлек, татулык, барчасына иман байлыгы, исәнлек – саулык, хәерле гомер бир. Хәерле дога – теләкләрен кабул итеп, мәңгелек ахирәт тормышына күчкән әрвахларына да догаларны ирештерсәң иде. Йә, Раббым, бу мәҗлескә ерак һәм якыннан килеп, Үзеңнең рәхмәтеңне өмет итеп догага кул күтәреп утырган кардәшләребезнең дә үзләрен хәерле теләк – максатларына, ә әрвахларына догаларны ирештерсәң иде. Киселеп, бүленеп төрле юлларга кермичә, Үзеңнең туры юлыңда булып, дус – тату булып, белгәннәребезне уртаклашып яшәүләребезне насыйп итсәң иде. Шушы мәҗлестә матур итеп сөйләшеп утырган шикелле җәннәтләрдә дә очрашуларыбызны Аллаһ Тәгаләм Үзең насыйп ит. Әәмиин. Йә, Раббым, Үзеңнең рәхмәтеңне, ризалыгыңны, пәйгамбәребез салаллаһу гәләйһи вә сәлләмнең шәфәгатен, Ислам диненең алга баруын өмет итеп биргән бәндәләреңнең хәер – садакаларын Үзеңнең киң рәхмәтең белән кабул итеп әҗер – савапларыңны бирсәң иде. Аларга хәерле ниятләренә, морад – максатларына ирешергә насыйп ит. Биргән хәер – садакалары тәмуг утларына пәрдә булсын. Хәләл маллар, киң ризык, бәрәкәт бир. Әрвахларының рухларын шат кыл. Йә, Раббым, укыган намазларыбызны, тоткан уразаларыбызны, укыган сүрә вә аятьләребезне, догаларыбызны, зикер – тәсбихләребезне, салават шәрифләребезне, тәүбәләребезне, биргән садакаларыбызны, корбаннарыбызны, зәкятләребезне, гошерләребезне, фитыр садакаларыбызны, һәр барча хәерле гамәлләребезне, хәерле дога – теләкләребезне Үзеңнең киң рәхмәтең белән кабул кыл. Укыганнарыбыздагы, гамәлләребездәге, сораган теләкләребездәге хата – кимчелекләребезне гафу кыл. Әәмиин Йә, Раббым, файдалы гыйлем белән нигъмәтләсәң иде, хәерле гыйлем байлыгы бирсәң иде. Шул гыйлемне өйрәнү өчен сәламәтлек, сәләт, камил акыл, зиһен, зирәклек, хәерле гомер бирсәң иде. Яхшыны яманнан, хакыйкатьне ялганнан аера белеп дөрес итеп Үзең кушканча яшәсәк иде. Йә, Раббым, онытканнарыбызны искә төшер, белмәгәннәребезне өйрәт. Йә, Раббым, балаларыбыз тәкъва мөселманнардан, хәерле мөселманнардан, Үзең яраткан бәндәләрдән булсалар иде. Үзләре сау – сәламәт, күңелләре саф, йөзләре нурлы, диннәре дөрес, иманнары көчле булса иде. Йә, Раббым, Үзеңә итагать итүчеләрдән, гыйбадәт кылучылардан, фарыз һәм сөннәт гамәлләрен үтәүчеләрдән, гыйбрәт алучылардан, канәгать булучылардан, нигъмәтләреңнең кадерен белүчеләрдән, күп зикер кылучылардан булсалар иде. Йә, Раббым, аларга тәүфыйк, һидаять, зирәк акыл, гыйлем бир. Ислам динен куатләүче, оятны белүче, әхлаклы, әдәпле, тәрбияле, намуслы, тырыш, максатчан, эчкерсез, юмарт, тыйнак, гадел, эшчән, уңган булсалар иде. Укучы балаларыбызга ачык зиһен, тел байлыгы, тел ачкычлары бир. Укытучыларына, остазларына, иптәшләренә, барча кешеләргә күркәм итеп, сөйкемле итеп күрсәт. Эчке күңелләре, тышкы кыяфәтләре һәрвакыт күркәм булса иде. Йә, Раббым, әти – әниләрен, олыларны хөрмәт итеп, кечеләргә шәфкатьле, мәрхәмәтле, кешеләргә игелекле, ярдәмчел булсыннар. Чисталыкны, пакълекне яратсыннар, сафлыкка омтылсыннар. Йә, Раббым, кайгы – хәсрәт китермәсеннәр, күз яшьләре түктермәсеннәр. Балаларыбызга хәерле хәләл кәсепләр, хәләл сөт имгән, хәләл ризык белән ризыкланган иманлы хәерле парларын насыйп ит, салих вә тәкъва бәндәләреңә дус ит. Балаларыбыз безнең йөз аклыгы булса иде. Аларга хәерле озын гомер бир, Раббым. Аларның куанычларын күреп, шатлык – сөенечләр белән яшәргә насыйп ит. Әәмиин Йә, Раббым, бир ярдәмеңне сугыш афәтләрен күрүче мөселман кардәшләребезгә, әсирлектәге, нахакка төрмә – зинданнарга ябылган мөселманнарга, гарип – гораба, авыру – сырхау мөселманнарга, аларның гаиләләренә, ач – ялангач, мохтаҗ, бурычлы мөселманнарга, ятимнәргә, ялгызларга бир ярдәмеңне, Раббым! Йә, Раббым, динебез, милләтебез өчен көрәшеп шәһид киткән әби – бабаларыбызның рухларын шат кылсаң иде. Безнең дә алган белемнәребезне, тормыш тәҗрибәбезне милләтебезне Иманга кайтарырга сарыф итәргә язсаң иде. Йә, Раббым, халкыбыз Коръәннән, тарихтан гыйбрәт алып, динебезнең ни дәрәҗәдә камиллеген, хаклыгын, пакълеген, гаделлеген, хикмәтен аңлап, Ислам динендә булуның олы бәхет икәненә инанып, бүленмичә, таркалмыйча Үзеңнең туры юлыңнан барса иде. Шушы туры юлыңда милләтебез аек, иманлы, мәгърифәтле, гыйлемле, көчле, гайрәтле, зирәк, гадел, бердәм, батыр халыктан булып дөньяга өлге – үрнәк булса иде. Йә, Раббым, динебене тергезүдә тырышкан, мәчет, мәдрәсә, мәктәпләр салган яки салырга ярдәм иткән, мәдрәсәләрне матди ярдәм белән тәэмин итеп, шәкертләр укытуда ярдәмнәр күрсәткән һәр барча мөселман кардәшләребезгә әҗер – савапларыңны биреп, дәүләтләрен арттыр, малларына бәрәкәт бир. Мәчет һәм мәдрәсәләрдә белем бирүче мөгаллим – мөгаллимәләребезгә изге гамәлләренә әҗер – савапларыңны биреп Үзеңнең рәхмәтеңдә булсалар иде. Йә, Раббым, бир ярдәмеңне мөселман мосафир кардәшләргә. Юлларында бәла – казасыз, имин йөреп, аларның җан һәм малларын саклап, сәүдәләре, сәфәрләре җиңел һәм уңышлы булып, өй җәмагатьләре белән сәламәтлектә күрүшүне насыйп ит. Әәмиин. Йә, Раббым, барчабызга ярдәмеңне бир; авыруларга шифаңны, бәхетсезләргә бәхет, ач – ялангач, мохтаҗ мөселманнарга киң ризыгыңны, толларга толлык әҗере бир, тигезләргә тигезлек белән яшәргә, ялгызларга хәерле хәләл тиң парын табарга Аллаһ Тәгаләм насыйп ит. Уйламаган җирләрдән киң ризык – нигъмәтләр, көтмәгән җирләрдән шатлык – сөенечләр генә насыйп ит. Ике дөнья дәрәҗәсен бир. Ил – дөньяларыбыз тыныч, имин, тормышларыбыз мул, бәрәкәтле, кылган хәерле гамәлләребез кабул булып ахирәттәге урыныбыз җәннәт булса иде. Амин. Йә, Раббым, гөнаһларыбыздан пакълә, дога һәм теләкләребезгә рәхмәтең белән җавап бир. Ата – аналарыбызны ярлыка, аларга рәхимлек кыл, туганнарыбызның күңелләренә дә иман нурлары сал, хакыйкатьне төшендер. Йә, Раббым, түләнмичә калган бурычыбыз калмасын. Тәүбәләребезне кабул кылып безне газапсыз ярлыка. Ахирәтеңә түбәнсетелмичә, гөнаһларыбыз ачылмыйча кайтуны, рәхмәт фәрештәләреңнең каршы алуын, Үзеңнең хозурыңа иман белән баруны сорыйбыз. Йә, Раббым, безнең үлемебезне җиңел, хәерле ит. Каберләребезне киң нурлы кыл, сорау алучы фәрештәләргә ныклы иман белән җиңел җавап бирсәк иде. Йә, Раббым, Кыямәт көненең дәһшәтеннән имин кыл. Каберләребездән кубарылып мәхшәр мәйданына җыелганда йөзләребез якты – нурлы булып, гамәл дәфтәрләребезне уң тарафыбыздан бирелүне насыйп ит. Сират күперен яшен тизлегендә имин үтсәк иде. Мизанда хәерле гамәл үлчәвебезне авыр кыл, Мөхәммәд салаллаһу гәләйһи вә сәлләмнең шәфәгатен насыйп ит. Хисапсыз җәннәтеңә кертсәң иде, ахыргы мәңгелек урыныбыз: сөекле пәйгамбәребез Мөхәммәд салаллаһу гәләйһи вә сәлләмгә Вәсиләдәге урын, ә аның өммәте – безгә Фирдәвес җәннәте булса иде. Үзеңнең дидарыңны пәрдәсез күрергә насыйп ит. Әәмиин

❗️АЛЛАҺНЫ ЗИКЕР ИТҮ❗️

Аллаһ Коръәндә «Фатиха» сүрәсенең 2 нче аятендә: «Бөтен мактау – галәмнәрнең Тәрбиячесе Аллаһка», – ди. Галәмдәге бөтен мәхлукат, бөтен тереклек ияләре үзләрен бар кылган Аллаһ Тәгаләне үз телләре белән зикер итә, тәсбих кыла. Бу хакта Раббыбыз Коръәндә «Исра» сүрәсенең 44 нче аятендә: «Аллаһны тәсбих кылмаган һичнәрсә юк, ләкин сез аларның тәсбихләрен аңлый алмассыз», – ди. Инсан(кеше) акыллы, камил зат итеп яралтылган. Аллаһны искә алу, Раббыбызны мактау, Аллаһка шөкер итү – инсанның бурычы Аллаһ Тәгалә безне мизгелгә дә онытмыйча, һәрвакыт кайгыртып, тәрбияләп тора. Раббыбыз безне һичбер вакыт онытмый. Безне даими исенә төшереп торучы һәм һич кенә дә онытмаучы Аллаһны искә алып зикер итү – кешеләрнең иң мөһим вазыйфаларының берсе. Әгәр инсан рәхәт һәм имин көннәрендә Раббысын искә алса, Аллаһ аны авыр, михнәтле көннәрендә ярдәменнән ташламый. Әгәр дә инсан Аллаһка итагать итүчеләрдән булса, Раббыбыз аны Үзенең рәхмәтенә ала. Аллаһ «Бәкара» сүрәсенең 152 нче аятендә: «Мине исегезгә төшерегез, мин дә сезне онытмамын», – дип вәгъдә итә. Исламда һәр гыйбадәтнең билгеле вакыты бар. Биш вакыт намазның үз вакыты бар, хаҗ билгеле айда, билгеле көннәрдә кылына, фарыз булган рамазан уразасын рамазан аенда тоталар, корбанны тиешле көннәрдә чалалар. Ә менә зикер, Аллаһны искә алу вакыт белән дә, урын белән дә чикләнми. (Ләкин бәдрәфтә, мунчада Аллаһны зикер итү ярамый.) Аллаһны һәр җирдә, һәрвакыт зикер итү мөмкин. Бу хакта Раббыбыз «Гыймран» сүрәсенең 191 нче аятендә: «Алар Аллаһны аяк өстендә, утырганда, хәтта ятканда да зикер итәрләр», – ди. ️ Аллаһның Рәсүле Мөхәммәд салаллаһу галәйһи үә сәлләм: «Кем ки, бер җирдә утырып Аллаһны зикер итмәсә (яки һич зикер итмәстән торып китсә), Аллаһтан аңа бер кимчелек килер. Кем ки, бер җирдә ятып, анда Аллаһны зикер итмәсә, аңа Аллаһтан бер кимчелек килер. Кем ки, билгеле бер вакыт эчендә йөреп торса һәм ул вакытта Аллаһны зикер итмәсә, Аллаһтан аңа бер кимчелек килер», – дигән. Зикерне фәкать тел белән генә кылу җитми. Зикернең төрләре бар: беренчесе, тел ярдәмендә кылынган зикер; икенчесе, кальб белән кылынган зикер, ягъни кальб Аллаһның сыйфатлары һәм аның мәгънәләре хакында уйлый-фикерли; өченчесе – тел белән кальб берлектә кылынган зикер. Аллаһның әмерләренә буйсыну һәм тыелырга кушкан эш-гамәлләрдән тыелу белән кылынган зикер. Димәк, зикерләр күп төрле була. Болар барысы да кешенең үз ихтыяры белән кылынган зикерләр. Галимнәр кызыклы һәм зур мәгънәле фикер әйтәләр. Гайре ихтыяри зикерләр дә бар икән. Инсан алардан хәбәрдар түгел, ягъни, ул хакта ул үзе белми дә. Безнең организмыбызның һәр әгъзасы, хәтта әгъзабызның кечкенә генә бер күзәнәге дә үзе мохтаҗ булган нәрсәләрне Аллаһтан сорый, аны үз теле белән зикер итә икән. Мисал өчен, кешенең йөрәгенә гарәп имлясында Аллаһ дип язылган һәм безнең йөрәгебез типкән саен: «Аллаһ! Аллаһ, Аллаһ!» – дип тибә. Үпкәбезгә гарәпчә: «Ләә иләһәә илләллаһ» дип язылган икән. Бу хакта медицина галимнәре хәбәр иттеләр. Хирурглар кешегә операция ясар алдыннан ошбу органнарны рәсемгә төшереп алгач, бу изге язуларны укыганнар. Димәк, һәрбер инсанның йөрәге: «Аллаһ!» дип тибә, үпкәләре сулыш алган саен: «Ләә иләһә илләллаһ» дип иман кәлимәсен тәкрарлый. Бу – Аллаһның могҗизасы. Димәк, бәндә Аллаһны теле белән, кальбе белән зикер итмәгән очракта да, аның тәне, күзәнәкләре Аллаһны зикер итү халәтендә. Зикерсез гыйбадәт булмый. Гыйбадәт зикер белән тулылана. Зикернең барлык төрләре бергә җыелып тупланган гыйбадәт – намаз. Аллаһ бу хакта «Таһа» сүрәсенең 14 нче аятендә: «Мине зикер итү өчен намаз укы!» – дип инсаннарга әмер иткән. Һәм нинди генә хәлдә булсак та, Аллаһны искә алырга боерып, «Ниса» сүрәсенең 103 нче аятендә: «Намазны кылгач, баскан, утырган һәм янда яткан хәлдә Аллаһны искә алыгыз», – дигән. Ибне Габбас радыйаллаһу ганһү: «Бу төнлә һәм көндез, коры җирдә һәм диңгездә, юлда һәм өйдә, байлыкта һәм ярлылыкта, сәламәт булганда һәм авырганда, яшерен һәм ачык итеп искә алырга кирәк дигән сүз», – дип әйткән. Зикерне ни рәвешле кылырга кирәклеге хакында Аллаһ «Әгъраф» сүрәсенең 205 нче аятендә өйрәтеп куйган: «Раббыңны күңелеңнән түбәнчелек белән, курку белән, кычкырмыйча, иртәләрен һәм кичен искә ал, гафилләрдән булма». Пәйгамбәребез салаллаһу галәйһи үә сәлләм Аллаһның инсанга якын булуы хакында хәдис-шәрифендә ап-ачык итеп болай дигән: «Аллаһ Тәгалә: «Минем колым Мине искә алганда, иреннәре Минем исемемне әйтеп хәрәкәткә килгәндә, Мин колым белән бергә», – дигән». Раббыбыз безгә бәхет-шатлык килгәндә дә, авырлык белән сынаганда да һәрчак ярдәмен бирә, һәрвакыт яныбызда була. Кеше зәгыйфь: ул кайгыра, ул гасабилана, ул авырый һәм ихтыярсызлык күрсәтә, сабыр канатлары сынып Аллаһка тел-теш тә тидерә. Шәфкатьле, Миһербанлы Аллаһ Тәгалә гафу сораучы, тәүбә-истигъфар кылучыларны һәм һәрвакытта да Үзен зикер итүчеләрне, Үзенә генә сыенучы һәм Үзенә тәвәккәл кылучыларны сөя, ярдәмен бирә. Үзара әңгәмә корганда дөнья сүзләренә күмелмик. Рәсүлебез салаллаһу галәйһи үә сәлләм: «Аллаһны озак вакыт искә алмыйча сөйләшмәгез, чөнки Аллаһ искә алынмаган озын әңгәмә – күңел кырыслыгыннан. Ә Аллаһтан иң ерак кеше – кырыс күңелле кеше», – дигән. Кырыс күңелле, каты бәгырьле булу инсанның мәрхәмәт, шәфкать кебек асыл сыйфат белән нигъмәтләнмәвен күрсәтә. Каты бәгырьле кеше, ошбу яман сыйфатыннан арынырга теләсә, Аллаһка сыенып, Раббыбыздан күркәм холык сорасын, Аллаһ Тәгалә ярдәмен биреп, ул кешенең бәгыре йомшарыр, күңеле нечкәрер, ин шәә Аллаһ. Рәсүлебез Мөхәммәд галәйһиссәлләм мөбарәк хәдисендә: «Аллаһ:«Мин колым Минем хакта уйлаган рәвештә (ягъни, кол Аллаһтан нәрсә өмет итсә, ул шуны бирәчәк) һәм ул Мине искә алганда Мин аның белән бергә, (ягъни, аңа гел ярдәм итеп торам). Әгәр дә ул Мине эченнән генә искә алса, Мин дә аны күңелемнән искә алам. Әгәр дә ул Мине кешеләр янында искә алса, Мин аны кешеләрдән яхшырак затлар (ягъни, фәрештәләр) янында искә алам. Әгәр дә кол Миңа бер карыш якынайса, Мин аңа бер терсәк якынаям...» дип әйткән». Аллаһны искә алу өчен җыелучыларның күркәмлеге хакында Пәйгамбәребез Мөхәммәд салаллаһу галәйһи үә сәлләм күңел кылларын тибрәтерлек сүзләр әйтеп калдырган. Ул: «Әгәр дә кешеләр берәр җиргә Аллаһ Тәгаләне искә алу өчен җыелсалар, аларны һичшиксез фәрештәләр урап алачаклар, аларга рәхмәт һәм тынычлык иңәчәк, Аллаһ аларны Үзе тирәсендә булганнар янында искә алачак», – дигән. Рәсүлебез намаз соңында кылына торган зикерләр хакында да аңлаткан. «Һәр намаздан соң 33 тапкыр Аллаһны данлаучының, 33 тапкыр Аллаһны мактаучының, 33 тапкыр Аллаһны бөекләүченең һәм шул сүзләрне: «Тиңдәше булмаган бер Аллаһтан башка иләһ юк, Патшалык Аның кулында, Аңа мактау һәм Ул барысын да Булдыра», – дип тәмамлаучының барлык хаталары гафу ителә», – дигән. Һәм даими рәвештә дүрт төрле зикерне әйтергә кушкан: «Аллаһка иң якын дүрт сүз: «Аллаһка дан», «Аллаһка мактау», «Аллаһтан башка иләһ юк» һәм «Аллаһ бөек». Син кайсыннан гына башласаң да зарар итмәс». «СубхәәнАллаһ», «Әлхәмдүлилләһ», «Аллаһу әкбәр!» һәм «Ләә иләһә илләЛлаһ» дип ихластан әйтү – Аллаһка якынайта. Бу сүзләр тел өчен җиңел, ягъни әйтү өчен җиңел, ә Мизанда (Кыямәт көнендә Үлчәүдә) авыр булачаклар (әҗере күп булачак), ин шәә Аллаһ. Шуны һич кенә дә онытмыйк: Аллаһны ихлас күңелдән, тел һәм кальб(йөрәк) берлегендә искә алу кирәк. Аллаһны искә алганда, зикер иткәндә йөрәкнең, кальбнең катнашуы гына файдалы. Гомумән, һәрбер гыйбадәтне йөрәк катнашында кылу кирәк. Аллаһ «Әхзаб» сүрәсенең 41-43 нче аятьләрендә: «Әй, иман китергән бәндәләр! Аллаһны еш искә алыгыз, иртән һәм кичен Аны мактап тәсбих әйтегез. Сезне караңгылыктан нурга чыгару өчен Аллаһ һәм Аның фәрештәләре сезгә салават әйтәләр. Ул мөэминнәргә карата мәрхәмәтле», – ди. Аллаһны искә алуның күркәмлеге хакында Пәйгамбәребез Мөхәммәд салаллаһу галәйһи үә сәлләм: «Әгәр дә кешеләр берәр җиргә Аллаһ Тәгаләне искә алу өчен җыелсалар, аларны һичшиксез фәрештәләр урап алачаклар, аларга рәхмәт һәм тынычлык иңәчәк, Аллаһ аларны Үзе тирәсендә булганнар янында искә алачак», – дигән. Аллаһны зикер иткән, Аллаһны искә алган, күбрәк Коръән укыган кешене фәрештәләр чорнап ала һәм ул инсан иминлектә һәм тынычлыкта була. Фәрештәләр ул инсанны, Аллаһ рөхсәте белән, явызлыктан, залимнәрдән саклыйлар. Бу хакта Аллаһ Коръәндә «Рәгыд» сүрәсенең 11 нче аятендә: «Андый кешегә үзенең алдыннан һәм артыннан баручы, Аллаһның әмере буенча аны саклаучы фәрештәләр билгеләнгән», - дип әйткән. Аллаһның хак илчесе, Пәйгамбәребез салаллаһу галәйһи үә сәлләм бу хакта хәдисендә ап-ачык итеп әйткән: «Дөреслектә, Аллаһның, Аны зикер итүчеләрне эзләп юлларда йөрүче фәрештәләре бар. Алар Аллаһны искә алучы кешеләрне очратканда: «Эзләгән нәрсәгезгә барыгыз!» – дип әйтәләр. Алар күкнең иң түбән катына менеп, ул кешеләрне канатлары белән әйләндереп алалар. Кешеләр Аллаһны искә алудан туктагач, фәрештәләр күккә ашалар. - Бөтен нәрсә турында фәрештәләрдән яхшырак белүче Аллаһ: «Минем колларым нәрсә сөйли?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Алар Сине данлыйлар, бөеклиләр, мактыйлар», – дип җавап бирәчәкләр. - Шул вакытта Аллаһ: «Аларның Мине күргәннәре бармы?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Юк, Аллаһ белән ант итәбез, алар Сине күрмәделәр», – дип җавап бирәчәкләр. - Шунда Аллаһ: «Ә алар Мине күрсәләр нәрсә булыр иде икән?» – диячәк. - Фәрештәләр: «Алар Сине күрсәләр, тагын да тырышыбрак Сине бөекләр, мактар, данларлар иде», – дип җавап бирәчәкләр. - Аллаһ: «Ә алар Миннән нәрсә сорыйлар?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Алар Синнән Җәннәт сорыйлар», – дип җавап бирәчәкләр. - Аллаһ: «Алар Җәннәтне күргәннәрме соң?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Юк, Аллаһ белән ант итәбез, алар аны күрмәделәр», – дип әйтәчәкләр. - Аллаһ: «Әгәр күрсәләр нәрсә булыр иде?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Күрсәләр, аны күбрәк теләр, тырышыбрак омтылырлар иде», – диячәкләр. - Аллаһ: «Алар нәрсәдән саклау сорыйлар?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Җәһәннәм утыннан», – диячәкләр. - Аллаһ: «Алар аны күргәннәрме?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Юк, Аллаһ белән ант итәбез, күрмәгәннәр», – дип әйтәчәкләр. - Аллаһ: «Алар күрсәләр нәрсә булыр иде?» – дип сораячак. - Фәрештәләр: «Күрсәләр, аннан качарга бигрәк тә нык тырышырлар, аннан күбрәк куркырлар иде», – дип җавап бирәчәкләр. - Шунда Аллаһ: «Мин сезне аларны гафу иткәнлегемә шаһит итеп чакырам!» – диячәк. - Фәрештәләрнең берсе: «Алар арасында, алардан булмаганы, үзенең хаҗәте өчен генә килгән кеше дә бар», – дип әйтәчәк. - Аллаһ: «Алар шундый кешеләр – алар ярдәмендә иптәшләре авыр хәлгә төшмәячәк», – дияр». Аллаһ Үзенең Китабында – Коръәндә еш кына инсаннарны уйланырга, фикер йөртергә боера. Фикерләүчеләрне мактый. Аллаһны искә алып, Раббыбыз хакында фикер йөртү, Аллаһны зикер итү – Раббыбызга якынаюга китерә. Мөхәммәд салаллаһу галәйһи үә сәлләм әйткән: «Аллаһ Тәгалә болай дигән: «Мин бәндәм Минем турыда уйлаган рәвештә. Ул Мине искә алганда Мин аның янында булам. Ул Мине күңеленнән искә алса, Мин дә аны күңелемнән искә алам. Ул мине кешеләр алдында искә алса, Мин аны ул кешеләрдән яхшырак затлар алдында искә алам. Ул Миңа бер карыш якынайса, Мин аңа бер терсәк якынаям. Ул Миңа бер терсәк якынайса, Мин аңа бер аршин якынаям. Ул миңа атлап килсә, Мин аңа каршы йөгереп киләм». Болардан аңлашылганча, Үзенә мөрәҗәгать иткән бәндәгә Аллаһ әҗер бирә. Аллаһ ризалыгына ирешү, әҗер-саваплар казану өчен Раббыбызны зикер итик, һәрвакыт һәм һәр җирдә Аллаһны искә алыйк. Һәр хәерле эшне Аллаһ ризалыгы өчен, Аллаһка тәвәккәл кылып, Аллаһ исеме белән башлыйк. Шул рәвешле яшәсәк, ике дөнья бәхетенә ирешербез, ин шәә Аллаһ.