Ёшгина, замонавий кийинган, юзидан турмушга чиққан-чиқмаганини ҳам билиш мушкул бўлган бир жувон метрода кетарди. У ўзича қаршисида турган икки эркакни солиштириб борарди: “Мана сизга бефаросатлик ва маданиятнинг яққол фарқи. Мана бу эркакнинг кийиниши, ўзини тутишидан унинг ички олами ҳам қанчалик гўзал эканини, тартибли, зиёли оиладан чиққанини билиб олиш мумкин. Буниси эса... Тавба эркак деган ҳам шунақа беўхшов, тасқара бўладими?” Унинг ғижим кўйлаги, униққан шими, эскириб қолган туфлисига, меҳнатдан қадоқ бўлиб қаварган қўлларига қараб ижирғаниб қўйди жувон.
Кейинги бекатдан “гурр” этиб йўловчилар чиққанда, жувон кексароқ кишига жой бериш учун ўрнидан турди. Тиқилинчда хушсурат эркакни