პარასკევ დღეზე მოგიყვებით ორიოდ სიტყვით, ახლა იმ ცოდვას შეგახსენებთ გულს რომ მიტანჯავს, ადამიანო! რომელ გზას არ დავადექ ფიქრით, შენზე სასტიკი გეფიცები არსად მინახავს. იმ დღიდან მოგვდევს, შურის, ბოღმის, ღალატის ცოდვა, ოცდაათ ვერცხლად რომ გავყიდეთ სიმშვიდე ჩვენი, ვერ ვაპატიეთ ღვთის ძეს ბევრი სიკეთის ცოდნა, ჩვენზე ზრუნავდა, ჩვენ კი საით ვუბიძგეთ ხელი. რა სისასტიკე ჩავიდინეთ ცოდვილნმა ერთად, ამ ცოდვის ზიდვას განერიდა თითქოს პილატეც, რამხელა ცოდვა გვაპატია მაღალმა ღმერთმა და ამის შემდეგ ჩვენ რანი ვართ, რომ არ გვიყვარდეს. გოლგოთას მთაზე შევიწყალეთ ავი ბარაბა და მის მაგივრად, სიკეთისთვის დავგმეთ კეთილი, ნუთუ ბოროტი ამდენ კეთილ საქმეს ფარავდა, რამ დაგვაბრმავა, იმ ცოდვაზე ახლა მე ვტირი. გავწირეთ ღმერ