Դու այն միակն էիր, ով բուժում էր հոգուս վերքերը, սակայն հիմա այնտեղ միայն քո մեղքերն են: Սիրում էի քեզ անկեղծորեն, բայց ցավեցրիր դաժանորեն.. ինձ լքեցիր, դու հեռացար իմ կյանքից լուռ, իսկ ինձ քեզնից հետո մնաց արցունք մի բուռ: Տվեցի շա՛նս. եթե հետ գայիր, քեզ կընդունեի, բայց դա էլ քո մեջ ոչինչ, ավա՜ղ, չփոխեց... Ատում եմ քեզ ողջ էությամբ, չեմ ընդունի քեզ էլ երբեք. դեռ կա մեջս սերը մասամբ, բայց կփորձեմ այն սառեցնել... Սիրուց դեպի ատելություն միայն մի քայլ է պակասում, դու արեցիր քայլն այդ վստահ, սրտիս համար դարձար դու ահ.... Հիմա հարցնում եմ քեզանից. արժանի՞ ես արցունքներիս... եթե կարծում ես, որ ճիշտ էիր. չհեռանայիր, դա իմ վիշտն էր... Երբեմն ինքս ինձ հարց եմ տալիս. արդյոք կա՞ այս կյանքում մեկը, ում