ԵՐԲ ՓՈՔՐ ԷԻՆՔ
Երբ փոքր էինք՝ 1Օ–14 տարեկան,մայրս հարցրեց իր աղջիկներին,թե երբ ինքը մահանա, ի՞նչ ենք անելու։ Մեծ քույրս ասաց՝ վա՜յ,մամա, ես կգժվեմ, կխելագարվեմ, ես ասացի ,որ ես էլ կմեռնեմ նրա հետ, միջնեկ քույրս երկար մտածելուց հետո, թե՝ չգիտեմ, երևի հենց տեղում չորանամ; Մեզ թվաց թե նրա տարբերակը ավելի մատչելի է և հեշտ իրագործվող․․․
Թե ինչու մայրս այդպիսի բան ասաց, չգիտեմ, քանի որ ջահել էր ու առողջ։ Հիմա եմ մտածում, որ երևի կարոտի պահ էր, հիշել էր իր մանկությունը, քույրերին, մամային ,ովքեր շատ հեռու էին իրենից՝ Հայաստանից դուրս;
Մայրս ապրեց ութսուն տարի, արդեն քսաներկու տարի է, ինչ նա մեզ հետ չէ ; Մեծ քույրս /փառք Աստծո/ չգժվեց, միջնեկը չչորացավ, ես էլ չմեռա, դեռ կամ։