Ժամանակի հետ սովորում ես, որ նրանք, ովքեր ամենաբարձրն են գոռում՝ «թքած ունեմ», գիշերները կրծում են սեփական վերմակը:
Ժամանակի հետ սովորում ես բացատրություններ չպահանջել և չտալ, հասկանում ես, որ մարդիկ վարվում են այդպես, որովհետև այդպես են ուզում:
Ժամանակի հետ սովորում ես հաշտվել կորուստներիդ հետ, սովորում ես դաղել ու ժպտալ, իբր ոչինչ չի եղել...
Ժամանակի հետ սովորում ես հրաժեշտ տալ` առանց ավելորդ սենտիմենտալության.
-Որոշել եմ գնալ...
-Որոշել ես` գնա...
Ու անցանք առաջ:
Ժամանակի հետ սովորում ես, որ բառերն արժեք չունեն, որովհետև արժեզրկողներց մեկն էլ Դու ես... որովհետև ոչինչ հարատև չէ. ու ամենասուտը «երբեքն» է ու «միշտը»...
Ժամանակի հետ հասկանում ես, որ նրանք ովքեր գնացել են, մի օր սարսափելիորեն