Люцыян Шчасны: Змены трэба пачынаць з сябе

Вясковы паэт Люцыян жыве ў вёсцы Хрыстова Пастаўскага раёна. Яго сядзіба адметная тым, што на ёй стаіць больш за дзесятак шпакоўняў.
Зараз ён даглядае хворую жонку. Мы наведаліся ў госці да спадара Люцыяна, каб паслухаць яго вершы, яго думкі пра жыццё.
І хаця Люцыян Шчасны не скончыў нават сярэдняй школы, ён разважае лепш за некаторых тых, хто мае па два дыпломы аб вышэйшай адукацыі.
А ў заключэнне прыводзім верш, які прысвяціў паэту яго зямляк Язэп Квач.
Люцыяну Шчаснаму
Усе кажуць, што мы нацыя паэтаў,
І сам грашу, ды сумнявацца стаў.
І вось нядаўна, акурат у каляды,
Я ў Хрыстова ў госці завітаў.
Тут не адзін, а цэлых тры:
Бард Машніч Чэсік, усім вядомы Малец Ян,
Ды сёння тут мяне цікавяць
Не два яны, а Шчасны Люцыян!
Адкрыты, шчыры, ад душы вясёлы,
Зямляк нязнаны ў хату запрасіў.
Пра вёску, уладу, пра Радзіму і маму –
Усю душу сваю ён мне адкрыў.
І вось я ўжо пішу партрэт старога,
Хаця ў сваім запале, ўзлёце дум
(Пабачыў і пражыў на свеце многа)
Ён фору дасць і маладым.
Пісаць пачаў яшчэ чытаць не ўмеўшы;
На дзверах вугалем, сваім вязьмом,
І гэта адпаведна “ацаніла” мама,
Інакш ці стаў бы песняром.
Прабач, цябе хацеў упікнуць я за двухмоўе.
Што аддаеш пашану рускай і чаму?
Бо напісаў на ёй ты добрую палову.
А колькі яшчэ ў зборнік не ўвайшло?
Мяне ты прасвяціў, расставіўшы ўсё па месцах,
калі ў Сібіры тры гады служыў.
Лічылі за свайго цябе між азіятаў,
А сны на роднай мове ўсё ж ты сніў.
У Маскве гандлярак-беларусак дзвюх пабачыў,
Пачуўшы нашу мову, ты душой ажыў,
Уперся ў сцяну і наўзрыд ты доўга плакаў –
І ўсё вярнулася, а тры гады як і не жыў.
Ты крочыш па жыцці не горшы і не лепшы,
Грашыў умеру, трохі болей піў, гуляў.
Ды хоць і так, а дня ты да апошняга стараўся,
Каб ад граха смяртэльнага Ўсявышні ўсіх нас ратаваў.
Чытаеш шмат – жыццё тым пасцігаеш.
Што добра дзецца, а што не так.
За гэта цэніш, любіш кнігу,
Не ступіш на яе нагой – і гэта добры знак.
І вучыш ты пісаку маладога
Любіць усё роднае і блізкіх паважаць
І калі ёсць пакліканне ад Бога,
Свой талент каб не смеў ён закапаць.
А на пытанні пра хто вінен, хто там праў,
Пра нашы беды, недахопы.
Мне Люцік сваю ісціну сказаў:
“Шукайце Бога, асталопы!”
Даслана Зьміцер Лупач, 05.04.16