Хикмат.

Бир кишининг яккаю ягона ўғли бор экан. У балоғат ёшига етибди. Бир кун отасидан қандай касб танлаш хақида маслаxат сўрабди:
-Бирор касбни танлашинг ўзингга боғлиқ,-дебди ота.
-Энг яхши касб ўғрилик бўлса керак,-дебди ўғил.
-Майли, қўшнимизнинг қўчқорини ўғирлаб кўр-чи,-дебди ота.
Ўғил қўшнисининг қўчқорини ўғирлаб келибди. Отаси ўзини хурсанд кўрсатиб:
-Яша, ўғлим, зўр иш қилдинг. Энди иккимиз маза килиб уйдан чиқмай шу қўйни еймиз.
Ота-ўғил бир хафта маза қилишибди. Қўйни батамом **** бўлишгач, ўзларини тарозига тортишибди. Ота ўн кило семирибди, ўғил эса ўн килога озибди. Ўғил хайрон булиб отасига боқибди. Ота кулиб:
-Эй нодон, сен ўғирлаган куйнинг пулини ўша куни қўшнига бериб қўйганман. Шунинг учун хотиржам семирдим. Сен бўлса бир хафта азоб ичида яшадинг! Шу сабаб оздинг. Узингга халол касб танла, шунда у дунёинг хам, бу дунёинг хам обод бўлади,-дебди.
ҚИССАДАН ҲИССА: Дунёга енгил кўз билан қараб, осон йул билан бойлик топишга интилиш хар бир кишининг табиатида бўлади. Бундай тирикчилик қилишнинг асосида кўпинча эгрилик ётади. Аммо хозиргача бундай йул билан хеч ким саодатга эришмаган.