Келинчаки афсуншуда
Қисми 19
Баҳром хоболуд аз ҷояш хест. Дар симои ӯ асаре аз пушаймонӣ дида намешуд.
— Мепурсӣ, ки чаро? Ман ба ту ангуштарини номзадӣ тақдим кардам, ту боши худатро ба ман тақдим кардӣ. Ҳамааш аз рӯи адолат аст. Акнун ту аз они манӣ, Ҳуснора.
— Адолат?! Шумо маро дар ҳолати мастӣ... шумо маро фиреб додед! Ҳуснора кӯшиш кард, ки аз ҷояш хезад, вале дарди баданаш ӯро маҷбур кард, ки боз бишинад. Ман... ман шуморо дӯст дошта будам! Шумо... чӣ кор кардед? Ин... ин зино аст.
— Зино? — Баҳром тамасхуромез хандид. — Ман мехостам бо ту издивоҷ кунам. Вале ту... ту рӯзи тӯй гуфтӣ, ки каси дигаре мунтазир аст ва маро дар назди ҳама шарманда кардӣ. Акнун навбати ман аст.
Дили Ҳуснора бо шиддат метапид.
— Чӣ... чӣ мегӯед?
— Худатро ба нодонӣ назан! Ту зани кӣ будӣ, Ҳуснора? Ба ёд ор, ҳам аз рӯи қонун ва ҳам аз рӯи шариат шавҳари ту ҳастам. Ба ҳама чиз ҳаққи комил дорам.
Суханҳои Баҳром мисли зарбаи қамчин буданд. Дар зеҳни Ҳуснора пораҳои хотираҳои даҳшатбор боз ба ҳам пайвастанд. Акнун ӯ тамоми манзараро медид: ресторан, нӯшокӣ, эҳтироси Баҳром... ва он ки як вақтҳо худро "соҳиби ӯ" мехонд.
— Не... не... ман ба ёд надорам! Ёд карда наметавонам.
— Ба ёд ор! Ту шавҳари худатро нашинохтӣ! Ту дар назди тамоми дунё дурӯғгӯ ҳастӣ! Чӣ қадаре ки ту маро бо хок яксон карда будӣ, акнун туро ҳамон рӯзҳо мунтазиранд.
Баҳром тамоми ғазабашро рехта, аз назди Ҳуснора хест ва ба пӯшидани либосҳояш шурӯъ кард.
— Ман... шавҳари ман... не! Шумо маро фиреб медиҳед!
— Ба ту исбот лозим аст? — Баҳром телефонро аз болои миз гирифт ва аксеро аз рӯзи тӯй нишон дод. Ҳуснора дар ҳолати шок буд. Арӯси чашмонаш беҷо дар паҳлӯи Баҳром истода буд. — Боз як гап. Ман тамоми ҷараёнро сабт кардам. Яъне шаби оташини моро. Акнун барои шарманда кардани ту далели кофӣ дорам. Ту акнун на ба Айюб лозимӣ ва на ба каси дигар!
Ҳуснора ба телефони дастӣ нигарист. Дар чашмонаш даҳшат ва нафрат инъикос ёфт.
— Аз ин рӯзам маргам беҳтар аст!
— Бимири намурӣ, ихтиёрат, касе пеши роҳатро нагирифтааст. Аммо ин видео тамоми интернетро давр мезанад. Ҳатто баъд аз маргат ҳам ҳама туро бо ин ҳолати шармандагӣ ба ёд меоранд.
Вуҷуди Ҳуснораро арақи сард фаро гирифт. Суханҳои бераҳмонаи Баҳром ва тасдиқи даҳшатноки дохили телефон тамоми қувваи ӯро ҷаббида гирифтанд. Хотираҳои тоза эҳёшуда — нооромии рӯзи тӯй, ишқи Баҳром ва шаби фаромӯшшудаи баъди он — маҷоли фикр кардан намедоданд. ӯ воқеан шавҳарашро нашинохта, ҳаёти худро барбод дода буд.
— Чаро... чаро ин корро кардед? — пичиррос зад ӯ. — Агар зани шумо бошам, чаро ба чунин шармандагӣ роҳ додед?!
— Вақте ту маро дар назди ҳама ҳақорат кардӣ, ман мехостам бимирам! — дар овози Баҳром нафрат ва дард эҳсос мешуд. — Ман туро дӯст медоштам! Ҳатто он шаб ҳам дӯст медоштам! Вале ту... ту маро инкор кардӣ! Акнун бошад... ҳама чиз аз рӯи сенарияи ман идома меёбад.
Ҳуснора ба девор такя кард. Аз оҷизӣ ва соддагии худ афсӯс хӯрд. Агар Ҳуснораи аввала мебуд, оё ба ин роҳ медод? Асло. Ин чизҳо ҳеҷ гоҳ рух намедоданд. ӯ ҷинси мардро ба наздаш намегузошт. Ҳазор лаънат ба он доруҳо. Аз куҷо ҳам бо падараш рафт. Ҳамааш аз ҳамон рӯз шурӯъ шуда, ҳаёти духтарро ба дӯзах табдил дод.
— Пушаймон мешавед.
Дар аввал Баҳром нақша дошт, ки духтарро шарманда кунад, вале акнун дар бораи чизи дигар фикр мекард. ӯ духтарро ба деҳа мебарад. Одамон бояд бинанд. Чун зану шавҳар зиндагӣ мекунанд. Баъд бошад ба Лола издивоҷ мекунад. Мана ин қарори дуруст аст.
— Туро ба хонаат мебарам. Пагоҳ бошад ҳамроҳи ман ба деҳа меравӣ.
Ҳуснора аз суханҳои ҷавон ба ҳайрат афтд.
— Чаро?
— Чунки зани манӣ. Ҷои зан дар паҳлӯи шавҳар аст.
— Баҳром-ака, ин ҳамааш шӯхӣ аст, а? Шумо чунин одам нестед-ку, маро натарсонед. — Духтар бо илтиҷо сухан мегуфт.
— Ҳуснора, ман шӯхӣ намекунам. Ту бо ман меравӣ.
Ҳуснора комилан оҷиз монда буд. Дасту пош меларзид ва боз сарашро дошт.
— Ба ту чӣ шуд?
Ҷавони хашмгин аз он ки чашмони духтар ба боло рафтанду ӯ сарашро дошта, ҷамь шуда хобид, хавотир шуд.
— Мемирам...
— Ҳуснорааа, чӣ шуд, гап зан?
Аммо Ҳуснора гап зада наметавонист, ҳолаш дам ба дам бадтар мешуд. Баҳром воқеан тарсид. Ҷавоне, ки то ҳозир дар фикри қасос буд, акнун хавотир фаро гирифт. Агар бо духтар чизе шавад, ӯ чӣ кор мекунад? Тарси гум кардан аз нафрат боло баромад.
— Баҳром-ака... Кӯмак кунед... Ҷон Баҳром-ака...
Духтар боз сарашро фишурда гиря кард. Баҳром бошад ӯро ба оғӯш гирифта, дар ҳолати шок буд. Ба ӯ чӣ мешавад? Чаро ба ин ҳол афтод? Нимашаб аст, намедонад ба куҷо барад.
— Маҳбубам, маро натарсон... худро ба даст гир. Ман шӯхӣ кардам. Намехостам туро тарсонам.
Аммо суханҳои Баҳром ба ӯ таъсир намекарданд. ӯ нолишкунон чашмонашро пӯшид.
Баҳром ҳолати вахими Ҳуснораро дида, худро гум кард. Ҷои нафрат ва қасосро акнун тарси даҳшатноки гум кардан гирифт.
— Натарс, ҷонам! Ман ҳозир... ҳозир туро ба беморхона мебарам!
ӯ Ҳуснораро ба оғӯш гирифта, аз зинапояҳо ба поён фаровард. Бо шитоб ӯро ба мошин шинонд ва худаш ҳам нишаста, ба сӯи беморхона ронд.
Маҳмуд-ака вақте ба хона омад, дарвоза баста ва телефони Ҳуснора хомӯш буд. Бо калиди худаш дарро кушода даромад. Дар хона духтараш нест. Ҳанӯз ҳазору як хаёл дар сараш буд, ки аз зарбаи ба сараш задашуда ба замин афтод.
Дар сонияи дигар, Маҳмуд-ака, ки атрофро хира ҳис мекард, пай бурд, ки ба курсӣ баста шудааст.
— Ҳуснора дар куҷост?
Маҳмуд-ака ҷавони дар рӯ ба рӯяш истодаро нашинохт.
— Ту кистӣ?
— Ки будани ман муҳим нест, духтарат канӣ?
— Намедонам. Ман ҳам ҳозир омадам.
— Медонӣ, вале намегӯӣ!
Аз гапзании ҷавон маълум буд, ки ӯ маст аст.
— Ҳамин ки духтарат омад, ӯ бо ман меравад. Ту боши бе муқобилият дар ин ҷо нишаста тамошо мекунӣ. Агар ягон кор карданӣ шавӣ... — Хуршед кордро нишон дод. — Рақамашро бигӯ.
— Не.
Хуршед ба шиками Маҳмуд-ака муште зад.
— Бо хубӣ бигӯ, мӯсафед. Набошад, зинда намемонам. Медонӣ духтарат чӣ кор карда мегардад? Не, намедонӣ. ӯ он Баҳроми бадгуҳарро ёфтааст. Ман намегузорам, ки онҳо бо ҳам бошанд. Пештар ҳам ин корро карда будам, боз мекунам. Бо ман бозӣ кардан оқибати хуб надорад.
Танҳо ҳамон вақт Маҳмуд-ака фаҳмид, ки ин девонаи дар рӯ ба рӯяш истода писарандари Мақсуд аст.
— Шояд Ҳуснора бо ҳамон кас гурехта рафта бошад?
Суханаш беэътимод баромад. Хуршед ханда кард.
— Мӯсафед, ту аз ман беҳтар медонӣ, ки ин тавр нест. Ё шояд омадани маро фаҳмида, ӯро пинҳон кардӣ?
Ин суханҳо аслан мантиқ надоштанд. Маҳмуд-ака фолбин нест, ки омадани ӯро пешакӣ донад.
— Ту... ту кай ва чӣ тавр? — бо душворӣ нафас гирифта пурсид Маҳмуд-ака.
Хуршед бо истеҳзо хандид.
— Вақте он вақт тӯяш бо Баҳром вайрон шуд, ман хеле хурсанд шуда будам. Аммо ту ӯро бурда, хатои калон кардӣ. Ман нуқтаи заифи духтаратро хуб медонам. Метавонам ҳаёти ӯро ба дӯзах табдил диҳам. Баҳром бошад акнун бо ӯ танҳо бозӣ мекунад. Ба кӣ ҳам духтаре лозим аст, ки тӯи худашро вайрон карда бошад? Аммо қоидаҳои бозиро ман муайян мекунам. Чунки ин дафъа ман ҳамин тавр хомӯш намеравам. Касе надорам, ки аз ӯ тарсам.
Маҳмуд-ака ба даҳшат афтод. Пас, он шаби мудҳиш кори Хуршед будааст! Худи ӯ ин гапҳоро тасдиқ карда истодааст.
— Маро сар деҳ, аз Худо битарс! Духтарамро ором гузор! ӯ чӣ гуноҳ дорад?
— Гуноҳи ӯ... ин ки маро дӯст надошт! Гуноҳи ӯ... ин ки Баҳромро интихоб кард! Акнун ӯ ба ҳамин ҷо меояд. Ман то омаданаш ӯро мунтазир мешавам.
Хуршед телефонро ба даст гирифта, ба экран нигарист. Маҳмуд-ака бо умеди ёфтани роҳи кушодани дастонаш ба атроф нигарист.
Баҳром мошинро бо суръати баланд меронд. Ҳаракати мошинҳо дар роҳ низ дар ин лаҳза монеа шуда наметавонист. Ранги рӯи Ҳуснора, ки дар курсии пеш хобида буд, сап-сафед, лабҳояш кабудчатоб менамуданд ва ҳар як нолиши ӯ мисли ханҷар ба дили Баҳром мезад.
— Илтимос, тоқат кун, ҷонам. Танҳо панҷ дақиқа монд, — пичиррос мезад ӯ рулро маҳкам дошта. ӯ бештар ба худаш тасаллӣ медод.
Нақшаи интиқом ва нафраташ дар як лаҳза нест шуда буданд. Ҳоло барои ӯ танҳо ҳаёти Ҳуснора муҳим буд.
Ниҳоят, ӯ ба дарвозаи маркази ёрии таъҷилии шаҳр расида нигоҳ дошт. Дарро бо лагад кушода, дод зад:
— Кӯмак кунед! Ёрии таъҷилӣ!
Ду ҳамшираи навбатдор ва як пизишки ҷавон шитобон баромаданд. Пизишк ҳолати Ҳуснораро дида, вақтро аз даст надода, фармон дод:
— Тез ба реаниматсия! Ба носилка (замбил) хобонед!
Баҳром аз паҳлӯи ӯ як қадам ҳам дур нашуд. Вақте Ҳуснораро ба замбил хобонданд, Баҳром дастони сарди ӯро гирифта, сухан гуфт.
— Ту қавӣ ҳастӣ, ту ғолиб меоӣ! — ӯ боз ҳам бештар ба худаш тасаллӣ медод. Мехост, ки бо духтар чизе нашавад.
Пизишк ба Баҳром нигариста, пурсид:
— Шумо ба у ки мешавед.? Ба ӯ чӣ шуд?
— Ман... ман шавҳари ӯ ҳастам. Ногаҳон сараш дард кард, ба ларзиш даромад ва сипас аз ҳуш рафт. Чизе нахӯрдаву нанӯшида буд, танҳо каме зери фишори рӯҳӣ (стресс) буд, — гуфт Баҳром бо тамоми вуҷудаш ларзида.
Пизишк ба ӯ кӯтоҳ нигариста, гуфт:
— Ҳозир ташхис мемонем. Шумо дар ин ҷо монед. Ба мо дар бораи таърихи беморӣ ва ҳассосият (аллергия)-и ӯ маълумот лозим аст, то сӯзандоруи нодуруст назанем. Варақаи қабулро пур кунед, — гуфт ва бо Ҳуснора ба дарун даромад.
Баҳром дар назди дар монд. Азоби интизорӣ ӯро пахш мекард.
Ному насаби Ҳуснораро гуфта, дар пур кардани варақа кӯмак кард. Танҳо ба саволи аллергия ҷавоб дода натавонист. Дақиқаҳое, ки дар дарун мегузаштанд, мисли сол менамуданд. Ба Ҳуснора спирти нашатир бӯй кунонида, сӯзандоруи оромбахш заданд. Ташхис гузошта шуд, ки ӯ аз асабонияти сахт ва тарс ба ин ҳолат афтодааст.
Хуршед аз интизории зиёд дилгир шуд.
— Эй, ба ман нигоҳ кун, духтарат кай бармегардад?
— Намедонам.
— Агар ӯ бо он Баҳроми лаънатӣ рафта бошад, зиндааш намемонам.
Маҳмуд-ака бо ҳаракати оҳиста тавонист дасташро озод кунад. Хеста худро ба болои Хуршед партофт. Аммо аз корде, ки ба паҳлӯи росташ халид, чашмонаш калон кушода шуданд.
ДАВОМ ДОРАД.
Лутфан дустони худро ба гуруҳ даьват кунед.
Келинчаки афсуншуда
Қисми 18
Ҳуснора хост ба ақиб қадам занад, вале ба миз такя кард. Дар байни онҳо тақрибан масофае намонд. Дили Ҳуснора гӯё мехост аз синааш берун ҷаҳад, садои тапиши он ба гӯш мерасид.
— Аз он ки туро ба ҳаяҷон овардам, намедонам чаро хурсандам.
— Ин... ин чӣ гуфтаатон?
Ҳуснора ӯро нафаҳмид. Баҳром нигоҳҳои сарди духтарро аз замони вохӯриҳои аввалашон ба ёд оварда, ин суханҳоро мегуфт. Агар касе мегуфт, ки рӯзе ҳарду дар чунин ҳолат рӯ ба рӯ меистед, асло бовар намекард. Он вақт Баҳром дӯст медошт, ҳоло бошад, Ҳуснора ошиқи ӯст.
— Каме дуртар истед.
— Чаро? Ту аз они манӣ.
— Ҳанӯз не... Аввал издивоҷ кунед, баъд аз они шумо мешавам.
Баҳром ба чашмони духтар нигарист. Дар ин чашмон дурӯғ набуд. Аммо ҳатто ин ҳолати зебо ва беғубори ӯ ҳам наметавонист нафрати дили Баҳромро хомӯш кунад.
— Ба ҳар ҳол аз они манӣ, Худованд моро аллакай пайванд додааст.
— Бигзор Лола дар паҳлӯятон камтар бошад.
— Хӯш, баъд-чӣ?
Баҳром боз наздиктар шуд.
— Илтимос...
Рӯяшро то ду сантиметр ба рӯи духтар наздик овард. Дили духтар қариб буд аз кор монад.
— Дар ёд дошта бош, агар каси дигареро дар паҳлӯят бинам, пора-порааш мекунам.
Ҳуснора ӯро оҳиста тела дода, дур шуд. Барояш дар паҳлӯи ҷавон истодан хеле ноҳинҷор буд.
— Имрӯз ба хӯрокхӯрӣ меравем. Бегоҳ мегӯӣ, ки зодрӯзи дугонаам аст ё ягон нишасти дигар, ин мушкили худат. Тайёр шуда ист, меоям ва туро мебарам.
Чашмони Ҳуснора калон кушода шуданд.
— Инро...
— Зебосанам, илоҷашро меёбӣ. Набошад, бовар кун, қасосамро аз он бародарандарат мегирам. Ё мехоҳӣ Лоларо ба хӯрокхӯрӣ даъват кунам?
Дар даруни Ҳуснора боз оташи рашк забона зад.
— Неее, шуморо буғӣ карда мекушам!
— Барои худат душвор мешавад. Бинобар ин, бегоҳ вомехӯрем.
Баҳром чашмак зада, баромад.
— Худоё, чаро вақте ӯро мебинам, таслими эҳсосотам мешавам? Магар ман ин қадар духтари сабук ҳастам? Чаро муқобилият карда наметавонам? Ин ба феълу атвори ман бегона аст. Аммо гӯё ӯро хуб мешиносам. Шояд пештар ҳам бо ӯ ишқварзӣ кардаам, ӯро дӯст доштаам?
Ҳуснора дасташро рӯи дилаш гузошта, хомӯш монд. Ҳар як ҳаракат ва сухани Баҳром ӯро ба ҳаяҷон меовард. Гӯё дар ин дунё танҳо ӯ бошад.
Айюб тағйироти духтарро пай набурда натавонист. Духтар хеле парешонхотир шуда буд.
ӯ мехост ҳамсари вафодоре дошта бошад. Барои он ки сарнавишти модараш дар ӯ такрор нашавад, то ин дам издивоҷ накарда буд.
Ҳуснора худро аз ӯ канор мегирифт. Магар беҳуда гапи дилашро ба ӯ гуфт? ӯ Ҳуснораро ҳамчун инсоне дида буд, ки аз ҳар ҷиҳат ба вай мувофиқ аст, акнун чӣ мешуда бошад?
Бо ёдоварӣ аз хизматҳои падараш, ӯ метавонист маҷбуран ҳам бо Ҳуснора издивоҷ кунад. Лекин ӯ мехост, ки духтар аввал ӯро дӯст дорад ва баъд хонадор шаванд.
Мақсуд-ака имрӯз гуфт, ки бо дӯстонаш нишаст дорад ва ба духтараш таъкид кард, ки дарро қуфл карда шинад. Гӯё бохабар бошад, Баҳром занг зад.
— Алло.
— Хубед?
— Хуб нестам. Агар туро бинам, шояд хуб шавам.
— Ман... медонед-ку, бегоҳ баромада наметавонам.
— Агар илтимос кунам-чӣ? Наход маро хафа кунӣ? Танҳо якҷоя хӯрок мехӯрем. Ҳамин ва халос.
— Дар хона падарам ҳам нестанд, ки иҷозат гирам...
— Падарат дар куҷост?
— Бо дӯстонаш ба нишаст рафтанд.
— Айнан фурсати муносиб, ман меоям ва дар хонаатон вомехӯрем.
Ҳуснора ба даҳшат афтод. Ин умуман имкон надошт. Чӣ тавр ӯро ба хона роҳ диҳад?
— Не, Баҳром-ака. Ин корро карда наметавонам. Майлаш, илоҷ мекунам, ки барои як соат бароям. Лекин ба хона омадани шумо фикри хуб нест.
— Майлаш. Омада истодаам, тайёр шуда ист.
Намедонам чаро дили Ҳуснора сиёҳ шуд. Худашро сарзаниш кард. Хеле вақт пушаймон шуд, ки чаро "не" гуфта натавонист. Баъд либосҳои ба худаш зебандаро пӯшида, мӯйҳояшро ороиш дод.
Ба оина нигариста, аз худаш розӣ шуд. Пас аз даҳ дақиқа телефон занг зад.
— Алло.
— Дар кӯчаатон ҳастам. Баро.
— Ҳозир.
Ҳуснора нохоҳам ба берун баромад. Ҳатто дар лаҳзаи охирини баромадан ҳам дудилагӣ ва сиёҳии дилаш дур нашуда буд.
Баҳром атр зада буд ва бӯи хуши он тамоми дохили мошинро фаро гирифта буд.
— Хеле мунтазир кардӣ.
Баҳром бо нигоҳи пурасрор сухан гуфт.
— Фақат зуд бармегардем.
— Хуб.
Мошин дар назди як ресторани боҳашамат ва гаронқимати шаҳр истод. Таомҳояш ҳам хеле гарон буданд. Аммо Баҳром ба пул аҳамият надода, фармоиш дод.
— Барои шиносоиамон каме намехӯрем (намӯшем)?
— Ман... ман дар умрам нанӯшидаам.
— Чаро?
— Намедонам. Нанӯшидаам, тамом.
— Барои ман, барои он ки ишқамон ҷовидон бошад, агар каме нӯшӣ, зарар надорад. Барои духтар агар каме коняк нӯшад, ҳеҷ гап намешавад.
Баҳром маҷбур кард ва Ҳуснора нӯшид. Гӯё гулӯи духтар оташ гирифт.
— Чаро ин қадар талх аст?
— Одат мекунӣ.
Сипас Баҳром аз ҷайбаш як қуттии зебои булӯрин бароварда, аз даруни он ангуштарини нафисеро ба ангушти Ҳуснора гузошт.
— Ман инро гирифта наметавонам.
— Ин ҳанӯз оғоз аст, ҷонам. Ту лоиқи беҳтар аз инҳо ҳастӣ.
Ҳуснора аз ҳаяҷон сурх шуд. ӯ бори аввал аз ҷавоне тӯҳфа мегирифт. Намехост ҷавонро хафа кунад.
— Чӣ хел, зебид?
— Ангушти шумо ангуштаринро зеб дод.
— Эҳ, муболиға кардед.
Ҳарду боз сӯҳбаткунон таом хӯрданд. Даруни Ҳуснора месӯхт ва сараш чарх мезад. Ба ӯ маводи спиртӣ мумкин набуд. Доруҳои қавии психотропие, ки ӯ мехӯрд, таъсири машруботро чандин баробар зиёд мекарданд.
— Биёед равем, худамро бад ҳис карда истодаам.
— Хуб.
Баҳром пулро супорид ва ба мошин нишастанд.
— Бигзор тирезаҳо кушода бошанд. Ҳаво намерасад. Ман... гӯё маст шудам.
Баҳром мошинро ронда, дар ҷое нигоҳ дошт. Баъд тирезаҳои мошинро боло кард ва духтарро ба сӯи худ кашид.
— Ту маро аз ақл бегона мекунӣ.
Ҳуснора комилан карахт шуда буд ва воқеиятро дарк намекард.
Суханҳои ӯ гирифта ва пурэҳтирос буданд.
Омехтаи нӯшокии спиртӣ ва маводи доруворӣ шуури ӯро хира карда буд. ӯ на мадори муқобилият дошт ва на маҷоли гап задан.
— Баҳром-ака... ман... ман хуб нестам...
— Хомӯш, ҷонам. Ман ҳам хуб нестам. Ту чунон зебоӣ, ки...
Баҳром ба духтар боз ҳам наздиктар шуд. Нафаси Ҳуснора тез шуд. Тарс буд ё эҳтироси ношинос — худаш ҳам намефаҳмид. Баданаш ба сӯи Баҳром майл мекард, вале шуураш "ист" мегуфт.
Боқимондаи воқеа дар туман гум шуд.
— Ба ман ҳаво намерасад.
— Ҳозир ба ту кӯмак мекунам.
Баҳром аз мошин фаромада, духтарро бағал карда ба квартирааш даровард. Мустақим ба хонаи хоб бурд. Баъд камераи телефонро равшан карда, тавре гузошт, ки духтар намоён бошад.
— Баҳром-ака...
— Асалом, ман ҳамин ҷоям.
— Ҳолам бад шуда истодааст. Ҳавооо...
Баҳром гиребони духтарро кушод. Ҷавоне, ки аз машрубот хунаш ба ҷӯш омада буд, ба тугмаҳои дигар ҳам даст бурда, оҳиста кушод.
— Баҳром-ака, лозим нест...
Ҳуснора илтиҷо мекард. Аммо Баҳром дар оташи эҳтирос месӯхт ва муқовиматҳои оҷизонаи Ҳуснора хуни ӯро бештар ба ҷӯш меоварданд. Ба бӯсидани рӯю лабҳои духтар шурӯъ кард. Мана ҳамон духтаре, ки дӯсташ медошт. Зебои орзуҳояш. Дар наздаш, дар ихтиёраш.
— Илтимос, ин корро накунед...
Аммо ҳамааш беҳуда буд. Баҳром худро идора карда натавонист.
— Ту аз они ман шудӣ. Ҳамеша ҳамин тавр мешавад.
Баҳром ҳатто фикр накарда буд, ки духтар пок (бокира) аст. Ба назари ӯ, духтар аллакай бо ҳазорон нафар гашта буд ва он ки дар шаби тӯй гуфта буд "мунтазирам", сабаб шуда буд Баҳром фикр кунад, ки дар ҳаёташ касе ҳаст.
Мана, ҳақиқатро фаҳмид. Духтар он гунае, ки ӯ гумон мекард, набуд. Боз ҳам беҳтар. Чунки акнун ба духтар зарбаи сахттар мезанад.
Ҳуснора бо дарди аҷибе дар баданаш чашм кушод ва дид, ки дар хонаи бегонае хобидааст. Дар паҳлӯяш Баҳром ба ӯ нигоҳ карда хоб буд. Ҳуснора дид, ки либосҳояш дар ҳар ҷо парокандаанд, бинобар ин худро ба кӯрпа хубтар печонд. Даҳшати воқеаи рӯйдодаро тасаввур карда наметавонист. Акнун чӣ мешавад?
Сипас ба гиря шурӯъ кард. Аз овози ӯ Баҳром чашмонашро кушод.
— Чаро гиря мекунӣ?
— Чаро ин корро кардед? Чаро?
Ҳуснора боз гиря кард.
ДАВОМ ДОРАД.
Агар хоҳеД давомаш тез барояд. Дастгириро фаромуш накунед.
дустони худро ба гуруҳ даьват кунед.
#киссахо #тоҷикистон #ҳикоя
Келинчаки афсуншуда
Қисми 17
Ҳатто дар рӯзҳое, ки дарс надошт, Баҳром омаданро ба назди Ҳуснора канда намекард.
— Рости гап, метарсам, ки зери заррабини дигарон афтем, — иқрор шуд Ҳуснора.
Баҳром дар дил фикр кард: «Духтаре, ки аз як таваҷҷӯҳи оддӣ метарсад, он рӯз аз шарманда кардани ман натарсида буд-ку».
— Чӣ фарқ дорад? Ба ҳар ҳол, бо ту издивоҷ мекунам-ку.
Ҳуснора сар ба зер афканд.
— Он ҷавоне, ки туро мебарад, кист? — ин дафъа нигоҳи Баҳром ҷиддӣ буд.
— Ҳа, вайро мегӯед... Айюб-ака.
— Ба ту чӣ нисбат дорад?
— Дарҳол рашк накунед. ӯ... писари падарам (бародарандарам). Ман духтаре ҳастам, ки ҳамроҳи модарам (зани дуюми падарам) омадаам. Падари аслиам дар ҷои хеле дур зиндагӣ мекунад.
— Ҳммм.
Баҳром дигар чизе нагуфт. Сипас онҳо дар кӯчаҳо беҳадаф гаштугузор карданд.
— Рӯз то рӯз маро мафтуни худ мекунӣ. Магар ин қадар зебо будан мумкин аст?
Суханҳои гарми Баҳром Ҳуснораро аз худ бехуд мекарданд. Ба кӣ ҳам шунидани чунин таърифҳо аз забони маҳбубаш маъқул намешавад?
— Лола шуморо дӯст медорад.
— Медонам.
— Пас чаро?
— Охир, ман туро дӯст медорам-ку.
— Пештар маро дӯст намедоштед-ку?
Баҳром ба ӯ нигоҳ кард. Ин дафъа нигоҳаш пур аз меҳр набуд.
— Пештар ҳам туро дӯст медоштам.
— Шумо ҳам шӯхиро аз ҳад мегузаронед-да.
— Дуруст гуфтӣ. (Аммо ин ҳақиқат буд).
Онҳо дар шаҳр гаштанд, "фастфуд" хӯрданд ва баҳузур сӯҳбат карданд. Дар дили Баҳром бошад, армони орзуҳои амалинашудааш неш мезад. Мана, метавонистааст-ку як духтари шоиста бошад, ё ин ки ӯро фиреб медиҳад?
— Маро бо падарат шинос мекунӣ?
Ҳуснора дар дудилагӣ монд. Дар як тараф Айюб, дар тарафи дигар Баҳром. Чӣ кор кунад?
Дудилагии Ҳуснора ба Баҳром писанд наомад. ӯ ба чашмони духтар бодиққат нигарист.
— Ҳуснора, ба ман ростро бигӯ. Дар ҳаёти ту кадом як мушкиле ҳаст? Ё ин ки... чизеро аз ман пинҳон мекунӣ?
Дили Ҳуснора таҳ кашид. «Магар ӯ медонад? Не, не, аз куҷо ҳам бидонад?»
— Не, Баҳром-ака. Мушкиле нест. Фақат... падарам... он кас дар бораи таҳсили ман фикр мекунанд. Гумон мекунам, ки ҳанӯз барвақт аст.
— Таҳсили духтар ба шавҳараш монеа намешавад. Натарс, ман ба корномаи (карера)-и ту халал намерасонам. Агар гап дар бораи Айюб бошад... дар байни шумо чӣ ҳаст?
— Ҳеҷ чиз! ӯ танҳо ба ман хеле кӯмак кардааст. Ман аз ӯ қарздорам.
— Умедворам, ки ба ғайр аз миннатдорӣ чизи дигаре нест, Ҳуснора. Инро хуб мефаҳмӣ. Ман бояд бо падарат шинос шавам. Барои худ мубориза мебарам.
Қатъияти Баҳром Ҳуснораро боз ҳам бештар ба изтироб овард. ӯ акнун дар байни ду кас монда буд: пешниҳоди бехатару ороми Айюб ва ишқи сӯзону ҷаззоб, вале хатарноки Баҳром. Дар назди Баҳром эҳсосоташро идора карда наметавонад. Умуман намефаҳмад, ки бо ӯ чӣ рӯй дода истодааст.
— Майлаш, як рӯз... худам мегӯям, — гуфт Ҳуснора сар ба зер афканда.
Баҳром дасти ӯро фишурд.
— Хуб. Шитоб намекунем. Аммо фаромӯш накун, ман ба ғолиб шудан одат кардаам. Ният надорам, ки туро ба касе диҳам.
Рӯзи дигар дар донишгоҳ Ҳуснора бо Лола рӯ ба рӯ шуд. Дар чашмони Лола ғазаб ҳувайдо буд.
— Ҳуснора, ба ту як гапро ошкоро мегӯям. Баҳром-ака аз они ман аст. ӯро ором гузор. ӯ намедонад, ки ту чӣ гуна духтар ҳастӣ.
Ҳуснора ҳайрон шуд.
— Магар ман чӣ гуна духтар будаам?
— Дониста истода ба байни мо надаро. Барои худат бад мешавад.
— Чӣ мешавад? Агар аз дастат ояд, кашида гир!
Ҳуснора ӯро тела дода, гузашта рафт. ӯ асло гумон намекард, ки барои як ҷавон бо касе баҳс мекунад.
Ҷавонони ҳамкурс ҳанӯз ҳам дуздида нигоҳ карданро бас накарда буданд. Мана, дар вақти дарс яке аз онҳо тайёраи коғазӣ сохта, ба сӯи Ҳуснора партофт. Баҳром инро дид. Ҳуснора мехост онро кушояд, вале Баҳром онро аз дасташ гирифт.
— Дарс рафта истодааст. Ҳушатонро ба ҷояш гиред.
Сипас ба Ҳуснора бо хашм нигарист. Ҳуснора бояд ба "соати тарбиявӣ", ки пас аз дарс мешавад, омода бошад.
Мақсуд-ака бистарӣ шудааст. Яке аз гурдаҳояш аз кор мондааст.
— Писарамон хурд аст. Агар ба ӯ корамро ёд медодам... Писари ту (Хуршед) ҳам асло шавқ надошт.
— Дадаш, ба духтаратон хашм карда, беҳуда дар хонаҳои хунук маст шуда хобидед. Мана чӣ шуд? Ҷабр ба худатон шуд.
— Хуршедро ҷеғ зан. Ҳеҷ набошад корҳоро ёд диҳам. Баъд аз ман тиҷоратро пеш барад.
Ҷамила сар ба зер афканд. Чӣ тавр мегӯяд, ки ӯ қасди издивоҷ бо Ҳуснораро дорад?
— ӯ гуфт, ки намеояд.
— Чаро?
— Гуфт, ки ҳамон ҷо барояш маъқул аст.
— Телефонро ба ман деҳ.
Ҷамила бо дили пуризтироб телефонро дароз кард. Аммо ҳарчанд занг заданд, Хуршед гӯширо набардошт.
— Ба ин чӣ шудааст, ки телефонро намегирад?
— Намедонам.
Ҷамила китф дарҳам кашид. Дар дилаш бошад, шукри Худо мекард.
Лола бо Баҳром нишастааст. Табъи Лола хира аст.
— Баҳром, бо вуҷуди он ки он қадар корҳоро кард, боз дар атрофи ӯ ҳастед. Инро чӣ тавр фаҳмем?
— Нақшаҳо дорам.
Чашмони Лола пур аз ашк шуданд.
— Шумо ҳанӯз ҳам ӯро дӯст медоред. Чашмонатон кӯр шудаанду касонеро, ки шуморо дӯст медоранд, намебинед.
— Лола, бас кун!
— Ҳамеша ҳамин хел, як даҳон гап зада наметавонам.
— Ба ман ба шавҳар мебароӣ?
Ашк дар чашмони Лола хушк шуд. ӯ ҳис кард, ки Баҳром ин гапро ногаҳон, бо оҳанге гуфт, ки дар он на осори муҳаббат буду на эҳтирос.
— Чӣ? Шумо... ҷиддӣ мегӯед?
— Ҳа, ҷиддӣ мегӯям.
Овози Баҳром хаста буд.
— Агар бо ман издивоҷ куни аз Ҳуснора халос мешавӣ. Ман бошам.. — Баҳром гапашро тамом накард.
Лола бошад ба рӯи ӯ бо ҳайрат ва умед нигарист. Барои ӯ муҳим аз Ҳуснора боло будан буд. Ҳатто агар муҳаббат набошад ҳам, соҳиби Баҳром шудан.
— Розиям, Баҳром. Розиям.
Баҳром дасти Лоларо фишурд. Ин фишурдани беҳиссиёт, шабеҳи як созишнома буд.
— Пас, ман ба падарам мегӯям. Тӯйро тезонида мегирем. Дар ин миён... нақшаеро, ки бо Ҳуснора дорем, амалӣ мекунам.
Дар қалби Лола ҳисси пирӯзӣ бедор шуд.
Аммо дар чашмони Баҳром як лаҳза шарораи хиёнат ва нафрат дурахшид. ӯ на ба Лола, балки ба худаш барои қабули чунин қарор бо нафрат менигарист.
Айюб дар назди дарвозаи донишгоҳ мунтазири Ҳуснора аст. Дар он тараф бошад, Баҳром интизор аст. Ҳуснора дар байни ду оташ монд. Ба кадом тараф равад?
Барои он ки гап-гапӣ зиёд нашавад, ба сӯи Айюб қадам гузошт.
— Ассалому алайкум, нагуфта будед, ки меоед?
— Хомӯш шудӣ, хавотир шудам. Канӣ, ба мошин шин, чизҳои хӯрданӣ харидам, дар хона мехӯрем.
— Хуб.
Вақте Ҳуснора ба мошин менишаст, ду чашмаш ба Баҳром буд. Аниқ буд, ки ӯ ба хашм омадааст.
Ба телефонаш паёмак омад:
«Ҷазояш сахт мешавад»
Ҳуснора оби даҳонашро фурӯ бурд. Худи ду рӯз пеш Баҳром барои мактуби ҳамкурсаш Ҳуснораро хеле азият дода буд. Имрӯз бошад Айюб. Баҳром рафта-рафта рашк кунанда шуда истодааст.
Ҳуснора дар мошини Айюб нишаста, аз оина симои ғазабноки Баҳромро дид. Дар ботинаш ҳиссиёти омехтаи тарс ва пушаймонӣ мубориза мебурданд. Паёми Баҳром «Ҷазояш сахт мешавад» дар мағзаш мудом садо медод.
— Чаро ин қадар хавотирӣ, Ҳуснора? Ором шав, — гуфт Айюб ҳолати ӯро пай бурда.
— Ҳеҷ чиз, Айюб-ака. Каме хаста шудам.
— Майлаш, ба хона рафта истироҳат мекунӣ.
Ҳуснора ба берун нигарист. Дар паҳлуи Айюб ӯ худро бехатар ҳис мекард, аммо дар қалбаш кашиши қавӣ ба сӯи Баҳром оромӣ намедод. «Чаро Баҳром худро соҳиби ман мегирад? ӯ ҳанӯз ҳатто пешниҳоди издивоҷ ҳам накардааст-ку».
Ҳуснора дар ҳамин андешаҳо буд.
— Ҳуснора, дар бораи пешниҳодам фикр кардӣ?
— Ҳанӯз не.
— Чиро интизорӣ?
— Намедонам. Дудилам.
Айюб хост дасти духтарро бигирад, вале Ҳуснора гӯё ба Баҳром хиёнат мекарда бошад, дарҳол дасташро кашида гирифт.
— Барои бегоҳ чӣ хӯрдан мехоҳӣ? Имрӯз ошпазӣ бар дӯши ман, мехоҳам ту истироҳат кунӣ.
Виҷдони Ҳуснора ба азоб додан сар кард. Бояд муносибаташро бо Баҳром равшан кунад. Беҳуда Айюбро интизор гузоштан лозим нест.
Баҳром пас аз он ки духтарро бо каси дигар дид, ба хулосае омад, ки нақшаро пештар амалӣ кардан дуруст аст.
Барои ин хуб омодагӣ дид. Фақат лозим аст, ки духтарро бо таърифу тавсифҳо мафтун кунад. Ҳуснора аллакай дар ҳолатест, ки "гаҳ" гӯӣ, ба даст менишинад. Дили худхоҳаш ба ӯ мегуфт, ки бояд духтарро аз они худ кунад. Охир, магар ӯ аслан аз они ӯ набуд?
Хуршед ба суханҳои модараш аҳамият надод. Тамоми фикру зикраш дар бори наве буд, ки меомад. Баъди ба шаҳр омадан бо ҳазорон ҷонон вақт гузаронд, аммо Ҳуснораро аз хаёл бароварда натавонист. Вақте бо ӯ рӯ ба рӯ шуд, духтар ба ӯ эътибор надод. Мана ҳозир ҳам дар фикри он аст, ки чӣ тавр духтарро ба даст орад.
Баҳроми лаънатӣ аз кадом гӯр пайдо шуда, дар атрофи духтар мегардад. Агар ӯ Хуршедро шиносад, аниқ ба шубҳа меафтад. Он гоҳ ҳама чиз чаппа мешавад.
— Танҳо борро қабул кунам, шуд, боқимондааш оҳиста-оҳиста мешавад. Пул ба чӣ корҳо қодир нест. Шояд ин дафъа Ҳуснораро дуздида гурезам.
Хуршед таҳти таъсири маводи мухаддир хандид ва чашмонаш хуморӣ шуданд.
Имрӯз дар вақти дарс ҳам Баҳром абрӯ дарҳам кашида нишаст. Ба Ҳуснора қариб нигоҳ накард. Хавотири духтар зиёд мешуд ва намедонист, ки чӣ тавр дили ҷавонро нарм кунад. Дарс тамом шуд. Баҳром баромад. Ҳуснора тасмим гирифт, ки имрӯз ҳатман бо Баҳром гап занад. ӯ ҳанӯз ҳам барои Айюб аз духтар гина дошт.
Вақте Ҳуснора ба даҳлез баромад, Лоларо дид, ки бо Баҳром шӯхиву ханда дошт. Ин ба духтар сахт расид. Ҳуснора намедонам чаро Баҳромро хеле сахт рашк мекард.
Худашро намефаҳмид. Ин гуна ҳиссиёт дар ӯ бори аввал буд. Аз ҳамон рӯзи аввали дидани Баҳром, пайвандиеро бо ӯ ҳис мекард. Гӯё ӯро хуб мешинохта бошад. Мана ҳозир мехоҳад Лоларо пора-пора кунад.
Дидаву дониста аз наздашон гузашт ва сипас ба Баҳром рӯ овард:
— Баҳром Ҳалимович, бо шумо гапи муҳиме доштам. Як-ду савол оид ба дарс. Хеле зарур аст.
— Оё намешавад баъдтар дар ин мавзӯъ сӯҳбат кунем?
Баҳром дидаву дониста ба асаби ӯ бозӣ мекард.
— Агар "баъд" гӯед, пас ҷавоби савол дигар бароям ҷолиб нест.
— Магар бо домуло ин хел гап мезананд?
— Лола-апа, ман бо шумо гап назадам. Ба гапи байни мо дахолат накунед!
Ҳуснора бо чашмони пур аз нафрат ба Лола нигарист ва суханҳои охиринашро дона-дона гуфт.
— Хуб, биё, дар куҷо гап мезанем? — Баҳром таслим шуд.
— Дар аудиторияи мо, он ҷо ҳозир ягон донишҷӯ нест.
Ҳарду аз паи ҳам ба он ҳуҷра даромаданд.
— Хӯш, кадом мавзӯъро нафаҳмидӣ?
— Хислати ҷавоне бо номи Баҳромро нафаҳмидам! Дар назди Лола ба шумо чӣ ҳаст?
Баҳром хандида фиристод. Сипас ба духтар наздик шуд.
— Рашк карда истодаӣ?Ҳатто дар рӯзҳое, ки дарс надошт, Баҳром омаданро ба назди Ҳуснора канда намекард.
— Рости гап, метарсам, ки зери заррабини дигарон афтем, — иқрор шуд Ҳуснора.
Баҳром дар дил фикр кард: «Духтаре, ки аз як таваҷҷӯҳи оддӣ метарсад, он рӯз аз шарманда кардани ман натарсида буд-ку».
— Чӣ фарқ дорад? Ба ҳар ҳол, бо ту издивоҷ мекунам-ку.
Ҳуснора сар ба зер афканд.
— Он ҷавоне, ки туро мебарад, кист? — ин дафъа нигоҳи Баҳром ҷиддӣ буд.
— Ҳа, вайро мегӯед... Айюб-ака.
— Ба ту чӣ нисбат дорад?
— Дарҳол рашк накунед. ӯ... писари падарам (бародарандарам). Ман духтаре ҳастам, ки ҳамроҳи модарам (зани дуюми падарам) омадаам. Падари аслиам дар ҷои хеле дур зиндагӣ мекунад.
— Ҳммм.
Баҳром дигар чизе нагуфт. Сипас онҳо дар кӯчаҳо беҳадаф гаштугузор карданд.
— Рӯз то рӯз маро мафтуни худ мекунӣ. Магар ин қадар зебо будан мумкин аст?
Суханҳои гарми Баҳром Ҳуснораро аз худ бехуд мекарданд. Ба кӣ ҳам шунидани чунин таърифҳо аз забони маҳбубаш маъқул намешавад?
— Лола шуморо дӯст медорад.
— Медонам.
— Пас чаро?
— Охир, ман туро дӯст медорам-ку.
— Пештар маро дӯст намедоштед-ку?
Баҳром ба ӯ нигоҳ кард. Ин дафъа нигоҳаш пур аз меҳр набуд.
— Пештар ҳам туро дӯст медоштам.
— Шумо ҳам шӯхиро аз ҳад мегузаронед-да.
— Дуруст гуфтӣ. (Аммо ин ҳақиқат буд).
Онҳо дар шаҳр гаштанд, "фастфуд" хӯрданд ва баҳузур сӯҳбат карданд. Дар дили Баҳром бошад, армони орзуҳои амалинашудааш неш мезад. Мана, метавонистааст-ку як духтари шоиста бошад, ё ин ки ӯро фиреб медиҳад?
— Маро бо падарат шинос мекунӣ?
Ҳуснора дар дудилагӣ монд. Дар як тараф Айюб, дар тарафи дигар Баҳром. Чӣ кор кунад?
Дудилагии Ҳуснора ба Баҳром писанд наомад. ӯ ба чашмони духтар бодиққат нигарист.
— Ҳуснора, ба ман ростиро бигӯ. Дар ҳаёти ту кадом як мушкиле ҳаст? Ё ин ки... чизеро аз ман пинҳон мекунӣ?
Дили Ҳуснора таҳ кашид. «Магар ӯ медонад? Не, не, аз куҷо ҳам бидонад?»
— Не, Баҳром-ака. Мушкиле нест. Фақат... падарам... он кас дар бораи таҳсили ман фикр мекунанд. Гумон мекунам, ки ҳанӯз барвақт аст.
— Таҳсили духтар ба шавҳараш монеа намешавад. Натарс, ман ба корномаи (карера)-и ту халал намерасонам. Агар гап дар бораи Айюб бошад... дар байни шумо чӣ ҳаст?
— Ҳеҷ чиз! ӯ танҳо ба ман хеле кӯмак кардааст. Ман аз ӯ қарздорам.
— Умедворам, ки ба ғайр аз миннатдорӣ чизи дигаре нест, Ҳуснора. Инро хуб мефаҳмӣ. Ман бояд бо падарат шинос шавам. Барои худ мубориза мебарам.
Қатъияти Баҳром Ҳуснораро боз ҳам бештар ба изтироб овард. ӯ акнун дар байни ду кас монда буд: пешниҳоди бехатару ороми Айюб ва ишқи сӯзону ҷаззоб, вале хатарноки Баҳром. Дар назди Баҳром эҳсосоташро идора карда наметавонад. Умуман намефаҳмад, ки бо ӯ чӣ рӯй дода истодааст.
— Майлаш, як рӯз... худам мегӯям, — гуфт Ҳуснора сар ба зер афканда.
Баҳром дасти ӯро фишурд.
— Хуб. Шитоб намекунем. Аммо фаромӯш накун, ман ба ғолиб шудан одат кардаам. Ният надорам, ки туро ба касе диҳам.
Рӯзи дигар дар донишгоҳ Ҳуснора бо Лола рӯ ба рӯ шуд. Дар чашмони Лола ғазаб ҳувайдо буд.
— Ҳуснора, ба ту як гапро ошкоро мегӯям. Баҳром-ака аз они ман аст. ӯро ором гузор. ӯ намедонад, ки ту чӣ гуна духтар ҳастӣ.
Ҳуснора ҳайрон шуд.
— Магар ман чӣ гуна духтар будаам?
— Дониста истода ба байни мо надаро. Барои худат бад мешавад.
— Чӣ мешавад? Агар аз дастат ояд, кашида гир!
Ҳуснора ӯро тела дода, гузашта рафт. ӯ асло гумон намекард, ки барои як ҷавон бо касе баҳс мекунад.
Ҷавонони ҳамкурс ҳанӯз ҳам дуздида нигоҳ карданро бас накарда буданд. Мана, дар вақти дарс яке аз онҳо тайёраи коғазӣ сохта, ба сӯи Ҳуснора партофт. Баҳром инро дид. Ҳуснора мехост онро кушояд, вале Баҳром онро аз дасташ гирифт.
— Дарс рафта истодааст. Ҳушатонро ба ҷояш гиред.
Сипас ба Ҳуснора бо хашм нигарист. Ҳуснора бояд ба "соати тарбиявӣ", ки пас аз дарс мешавад, омода бошад.
Мақсуд-ака бистарӣ шудааст. Яке аз гурдаҳояш аз кор мондааст.
— Писарамон хурд аст. Агар ба ӯ корамро ёд медодам... Писари ту (Хуршед) ҳам асло шавқ надошт.
— Дадаш, ба духтаратон хашм карда, беҳуда дар хонаҳои хунук маст шуда хобидед. Мана чӣ шуд? Ҷабр ба худатон шуд.
— Хуршедро ҷеғ зан. Ҳеҷ набошад корҳоро ёд диҳам. Баъд аз ман тиҷоратро пеш барад.
Ҷамила сар ба зер афканд. Чӣ тавр мегӯяд, ки ӯ қасди издивоҷ бо Ҳуснораро дорад?
— ӯ гуфт, ки намеояд.
— Чаро?
— Гуфт, ки ҳамон ҷо барояш маъқул аст.
— Телефонро ба ман деҳ.
Ҷамила бо дили пуризтироб телефонро дароз кард. Аммо ҳарчанд занг заданд, Хуршед гӯширо набардошт.
— Ба ин чӣ шудааст, ки телефонро намегирад?
— Намедонам.
Ҷамила китф дарҳам кашид. Дар дилаш бошад, шукри Худо мекард.
Лола бо Баҳром нишастааст. Табъи Лола хира аст.
— Баҳром, бо вуҷуди он ки он қадар корҳоро кард, боз дар атрофи ӯ ҳастед. Инро чӣ тавр фаҳмем?
— Нақшаҳо дорам.
Чашмони Лола пур аз ашк шуданд.
— Шумо ҳанӯз ҳам ӯро дӯст медоред. Чашмонатон кӯр шудаанду касонеро, ки шуморо дӯст медоранд, намебинед.
— Лола, бас кун!
— Ҳамеша ҳамин хел, як даҳон гап зада наметавонам.
— Ба ман ба шавҳар мебароӣ?
Ашк дар чашмони Лола хушк шуд. ӯ ҳис кард, ки Баҳром ин гапро ногаҳон, бо оҳанге гуфт, ки дар он на осори муҳаббат буду на эҳтирос.
— Чӣ? Шумо... ҷиддӣ мегӯед?
— Ҳа, ҷиддӣ мегӯям.
Овози Баҳром хаста буд.
— Агар бо ман издивоҷ кун, аз Ҳуснора халос мешавӣ. Ман бошад... — Баҳром гапашро тамом накард.
Лола бошад ба рӯи ӯ бо ҳайрат ва умед нигарист. Барои ӯ муҳим аз Ҳуснора боло будан буд. Ҳатто агар муҳаббат набошад ҳам, соҳиби Баҳром шудан.
— Розиям, Баҳром. Розиям.
Баҳром дасти Лоларо фишурд. Ин фишурдани беҳиссиёт, шабеҳи як созишнома буд.
— Пас, ман ба падарам мегӯям. Тӯйро тезонида мегирем. Дар ин миён... нақшаеро, ки бо Ҳуснора дорем, амалӣ мекунам.
Дар қалби Лола ҳисси пирӯзӣ бедор шуд.
Аммо дар чашмони Баҳром як лаҳза шарораи хиёнат ва нафрат дурахшид. ӯ на ба Лола, балки ба худаш барои қабули чунин қарор бо нафрат менигарист.
Айюб дар назди дарвозаи донишгоҳ мунтазири Ҳуснора аст. Дар он тараф бошад, Баҳром интизор аст. Ҳуснора дар байни ду оташ монд. Ба кадом тараф равад?
Барои он ки гап-гарӣ зиёд нашавад, ба сӯи Айюб қадам гузошт.
— Ассалому алайкум, нагуфта будед, ки меоед?
— Хомӯш шудӣ, хавотир шудам. Қанӣ, ба мошин шин, чизҳои хӯрданӣ харидам, дар хона мехӯрем.
— Хуб.
Вақте Ҳуснора ба мошин менишаст, ду чашмаш ба Баҳром буд. Аниқ буд, ки ӯ ба хашм омадааст.
Ба телефонаш паёмак омад:
«Ҷазояш сахт мешавад»
Ҳуснора оби даҳонашро фурӯ бурд. Худи ду рӯз пеш Баҳром барои мактуби ҳамкурсаш Ҳуснораро хеле азият дода буд. Имрӯз бошад Айюб. Баҳром рафта-рафта рашқкунанда шуда истодааст.
Ҳуснора дар мошини Айюб нишаста, аз оина симои ғазабноки Баҳромро дид. Дар ботинаш ҳиссиёти омехтаи тарс ва пушаймонӣ мубориза мебурданд. Паёми Баҳром «Ҷазояш сахт мешавад» дар мағзаш мудом садо медод.
— Чаро ин қадар хавотирӣ, Ҳуснора? Ором шав, — гуфт Айюб ҳолати ӯро пай бурда.
— Ҳеҷ чиз, Айюб-ака. Каме хаста шудам.
— Майлаш, ба хона рафта истироҳат мекунӣ.
Ҳуснора ба берун нигарист. Дар паҳлуи Айюб ӯ худро бехатар ҳис мекард, аммо дар қалбаш кашиши қавӣ ба сӯи Баҳром оромӣ намедод. «Чаро Баҳром худро соҳиби ман мегирад? ӯ ҳанӯз ҳатто пешниҳоди издивоҷ ҳам накардааст-ку».
Ҳуснора дар ҳамин андешаҳо буд.
— Ҳуснора, дар бораи пешниҳодам фикр кардӣ?
— Ҳанӯз не.
— Чиро интизорӣ?
— Намедонам. Дудилам.
Айюб хост дасти духтарро бигирад, вале Ҳуснора гӯё ба Баҳром хиёнат мекарда бошад, дарҳол дасташро кашида гирифт.
— Барои бегоҳ чӣ хӯрдан мехоҳӣ? Имрӯз ошпазӣ бар дӯши ман, мехоҳам ту истироҳат кунӣ.
Виҷдони Ҳуснора ба азоб додан сар кард. Бояд муносибаташро бо Баҳром равшан кунад. Беҳуда Айюбро интизор гузоштан лозим нест.
Баҳром пас аз он ки духтарро бо каси дигар дид, ба хулосае омад, ки нақшаро пештар амалӣ кардан дуруст аст.
Барои ин хуб омодагӣ дид. Фақат лозим аст, ки духтарро бо таърифу тавсифҳо мафтун кунад. Ҳуснора аллакай дар ҳолатест, ки "гаҳ" гӯӣ, ба даст менишинад. Дили худхоҳаш ба ӯ мегуфт, ки бояд духтарро аз они худ кунад. Охир, магар ӯ аслан аз они ӯ набуд?
Хуршед ба суханҳои модараш аҳамият надод. Тамоми фикру зикраш дар бори наве буд, ки меомад. Баъди ба шаҳр омадан бо ҳазорон ҷонон вақт гузаронд, аммо Ҳуснораро аз хаёл бароварда натавонист. Вақте бо ӯ рӯ ба рӯ шуд, духтар ба ӯ эътибор надод. Мана ҳозир ҳам дар фикри он аст, ки чӣ тавр духтарро ба даст орад.
Баҳроми лаънатӣ аз кадом гӯр пайдо шуда, дар атрофи духтар мегардад. Агар ӯ Хуршедро шиносад, аниқ ба шубҳа меафтад. Он гоҳ ҳама чиз чаппа мешавад.
— Танҳо борро қабул кунам, шуд, боқимондааш оҳиста-оҳиста мешавад. Пул ба чӣ корҳо қодир нест. Шояд ин дафъа Ҳуснораро дуздида гурезам.
Хуршед таҳти таъсири маводи мухаддир хандид ва чашмонаш хуморӣ шуданд.
Имрӯз дар вақти дарс ҳам Баҳром абрӯ дарҳам кашида нишаст. Ба Ҳуснора қариб нигоҳ накард. Хавотири духтар зиёд мешуд ва намедонист, ки чӣ тавр дили ҷавонро нарм кунад. Дарс тамом шуд. Баҳром баромад. Ҳуснора тасмим гирифт, ки имрӯз ҳатман бо Баҳром гап занад. ӯ ҳанӯз ҳам барои Айюб аз духтар гина дошт.
Вақте Ҳуснора ба даҳлез баромад, Лоларо дид, ки бо Баҳром шӯхиву ханда дошт. Ин ба духтар сахт расид. Ҳуснора намедонам чаро Баҳромро хеле сахт рашк мекард.
Худашро намефаҳмид. Ин гуна ҳиссиёт дар ӯ бори аввал буд. Аз ҳамон рӯзи аввали дидани Баҳром, пайвандиеро бо ӯ ҳис мекард. Гӯё ӯро хуб мешинохта бошад. Мана ҳозир мехоҳад Лоларо пора-пора кунад.
Дидаву дониста аз наздашон гузашт ва сипас ба Баҳром рӯ овард:
— Баҳром Ҳалимович, бо шумо гапи муҳиме доштам. Як-ду савол оид ба дарс. Хеле зарур аст.
— Оё намешавад баъдтар дар ин мавзӯъ сӯҳбат кунем?
Баҳром дидаву дониста ба асаби ӯ бозӣ мекард.
— Агар "баъд" гӯед, пас ҷавоби савол дигар бароям ҷолиб нест.
— Магар бо домло ин хел гап мезананд?
— Лола-апа, ман бо шумо гап назадам. Ба гапи байни мо дахолат накунед!
Ҳуснора бо чашмони пур аз нафрат ба Лола нигарист ва суханҳои охиринашро дона-дона гуфт.
— Хуб, биё, дар куҷо гап мезанем? — Баҳром таслим шуд.
— Дар аудиторияи мо, он ҷо ҳозир ягон донишҷӯ нест.
Ҳарду аз паи ҳам ба он ҳуҷра даромаданд.
— Хӯш, кадом мавзӯъро нафаҳмидӣ?
— Хислати ҷавоне бо номи Баҳромро нафаҳмидам! Дар назди Лола ба шумо чӣ ҳаст?
Баҳром хандид. Сипас ба духтар наздик шуд.
— Рашк карда истодаӣ?
Давом дорад
Агар хоҳен давомаш тез барояд. Дастгириро фаромуш накунед.
#қиссаҳо #тоҷикистон #ҳикоя
Келинчаки афсуншуда
Қисми 16
Ҳуснора намедонад чаро, вале муштоқи он ду рӯзе шудааст, ки Баҳром дарс медиҳад. Ин домуло, ки бо як нигоҳ диққати ҳамаро ба худ ҷалб мекунад, намедонам чаро ба ӯ аҳамият намедод. Бештар бо Лола дидани Баҳром ғаши ӯро меовард. Лола бошад, дар паҳлуи ӯ мудом писханд мезаду ишва мекард.
— Баҳром, имрӯз дар куҷо хӯрок мехӯрем?
Суханҳои Лола, ки бо мафтунӣ мегуфт, ба асабҳои Ҳуснора нохун мезад.
Баҳром мушоҳида кард, ки Ҳуснора онҳоро наззора дорад ва зери лаб табассум кард.
— Имрӯз баъзе корҳо дорам. Худат бирав.
Ранги рӯи Лола тағйир ёфт. Ҳуснора аз ин ҳолат хандаш омад. Ҳарчанд худро тавре нишон медод, ки гӯё китоб мехонад, вале ин ҳардуро аз мадди назар дур намекард.
Вақте дарсҳо тамом шуданд ва ӯ ба берун баромад, Ҳуснора аз он ки ба гапи падараш гӯш надода, либоси тунук пӯшида буд, пушаймон шуд. Осмон абрӣ ва тираву тор буд, гӯё ҳар лаҳза мехост гиря кунад (борон борад).
Гӯё қасдан на таксӣ ва на автобус меистод. Духтар ба ҷавоне, ки ба ӯ даст афшонд, нигоҳ кард.
Баҳром духтарро ба мошинаш даъват мекард. Ҳуснора ҳарчанд хоҳиши рафтан дошт, вале аз рӯи одат аз рафтан худдорӣ кард.
— Намеоед? Ҳозир борон мерезад. Магар тар шуданро дӯст медоред?
— Не, албатта.
— Пас чаро истодаед? Аслан ҳама рафтанд, магар дер накардед?
— Эҳ, безор шудам, он дугонаатон баҳои маро намемонад. То ҳол дар китобхона будам.
— Кадом дугонаам?
— Лола Олимовна.
Баҳром ба ифодаи рӯи духтар нигариста, хандида фиристод.
— Қ
Канӣ, биёед, мебарам. Ба хона меравед?
— Ҳа.
Дар асл, ҳарчанд хеле мехост савор шавад, вале мағрурияташро гум накарда, намехост нишон диҳад.
— Тезтар шавед, борон чака-чака сар шуд.
— Хиҷолат мекашам, бо домуло...
— Пас маро домуло нагӯед.
— Охир шумо устоди ман ҳастед-ку.
— Пас дӯст мешавем.
Баҳром даст дароз кард. Аммо Ҳуснора даст надод.
— Узр, ман бо ҷавонҳо даст намедиҳам.
— Хуб, пас дӯст ҳастем?
— Майлаш.
Ҳуснора табассум кард.
Баҳром дидаву дониста дари пешро кушод. Ҳуснора бо дудилӣ нишаст.
Онҳо дар аввал хомӯш мерафтанд.
— Мехоҳед кӯмак кунам, ки аз дугонаам баҳо гиред?
— Шарт нест. Ман худам кӯшиш мекунам.
Баҳром худро ба зӯр нигоҳ медошт, ки ба духтари паҳлуяш чизе нагӯяд.
— Дар куҷо зиндагӣ мекунед?
— Хиҷолатзадаам, ки шуморо овора кардам.
Ҳуснора ростқавлона гап зад.
— Тӯй кай?
— А?
Саволи ногаҳонӣ духтарро гаранг кард.
— Одатан духтарони мисли шуморо зуд ба шавҳар медиҳанд.
— Намедонам, падарам мегӯянд, ки аввал духтар бояд мавқеи худро дар ҳаёт пайдо кунад. Барои ҳамин ҳам, ҳарчанд дер бошад, ба хониш дохил шудам.
— Дуруст гуфтаанд.
Вақте ба сари кӯча расиданд, Ҳуснора хоҳиш кард, ки мошинро нигоҳ дорад.
— Домуло...
— Мо дар дарс нестем-ку, метавонед оддӣ Баҳром гӯед.
— Вой, ин тавр гуфта наметавонам. Беҳтараш Баҳром-ака мегӯям.
— Майлаш, пас.
— Ҳамин ҷо нигоҳ доред. Намехостам то пеши дар равед. Рости гап... аз падарам шарм медорам.
Шармгирии Ҳуснора ба худаш хеле мезебид. Вале ин дили яхбастаи Баҳромро об карда натавонист.
— Раҳмат.
Ҳуснора фаромад ва барои аз борон гурехтан давон рафт. Баҳром бошад, оҳе кашиду мошинро ба ақиб гардонд.
Айюб имрӯз Ҳуснораро ба KFC даъват карда буд. ӯ фикр мекард, ки вақти гуфтани гапи дилаш расидааст.
— Ҳуснора, ман бояд бо ту ҷиддӣ гап занам.
— Тинҷист, Айюб-ака?
Духтар аз эҳсосоти ҷавон бехабар буд ва ӯро танҳо ҳамчун бародар медонист.
— Мехоҳам дасти туро пурсам (хостгорӣ кунам).
Ҳуснора бурдаи нонеро, ки дар даҳон дошт, фурӯ бурда натавониста, ҳайрон ба ӯ нигоҳ кард. Ҳатто гумон кард, ки нодуруст шунидааст.
— Барои кӣ мепурсед?
— Магар болои ман механдӣ? — Айюб табассум кард. — Не, ҷиддӣ мегӯям.
— Барои кӣ?
— Барои худам.
Ҳуснора карахт шуд. Ба ин савол чӣ ҷавоб дода метавонист?
— Охир... мо...
— Мо хоҳару бародар нестем. Ту инро хуб медонӣ. Хеле вақт аст, ки якдигарро мешиносем. Ба фикрам, падарам ҳам зид нестанд.
— Аммо ман шуморо...
Ҳуснора гапашро давом дода натавонист. Айюб дасташро болои дастони ӯ гузошт.
— Ишқи ман барои ҳардуямон кифоя аст. Дар давоми зиндагӣ ту ҳам маро дӯст медорӣ.
Ҳуснора дар дудилӣ монд. Бояд ҷавоби рад диҳад. Аммо чӣ тавр?
— Айюб-ака, илтимос, шитоб накунем. Ман бояд хуб фикр кунам.
— Майлаш, мунтазир мешавам. Танҳо зиёд интизор накун. Набошад, дар ин роҳ пири фартут мешавам.
Айюб бо ханда ва табъи болида гап мезад. Ҳуснора рад накард. Беҳуда набуд, ки ӯро ба омӯхтани забони англисӣ ташвиқ мекард. Фикри бо худ ба Амрико бурдани ӯро низ дошт. Аммо дар дили Ҳуснора гӯё чароғе намесӯхт. Ҳатто хӯрок аз гулӯяш намегузашт.
— Ман ба ту тамоми дунёро нишон медиҳам.
Ҳуснора ҷавоб дода натавонист. Ин ҷавон барои аз нав оғоз кардани ҳаёти ӯ хеле кӯмак карда буд. Маблағашро дареғ надошт. Ҳоло ҳам ҳамин тавр аст. Дар назди падараш ҳам худро қарздор ҳис мекард. Чӣ кор кунад?
Имрӯз Лола ноилоҷ баҳои Ҳуснораро гузошт.
— Намедонистам, ки бо Баҳром шиносоӣ доред, — Лола дидаву дониста неш зад.
— Кӣ гуфт, ки мо шиносем? — Ҳуснора ҳайрон шуд.
— Худатро ба нодонӣ назан.
Лола аз ҷояш хеста рафт. Ҳуснора аз ин рафтор дар ҳайрат монд. Ба ӯ чӣ шуд?
Акнун тамоми фикру хаёли Ҳуснора банди Баҳром шуда буд. Рӯзҳое, ки ӯ дарс намедод, донишгоҳ барояш дилгиркунанда менамуд. Имрӯз ҳам дар дарс Баҳром ба ӯ нигариста табассум мекард. Ҳуснора хиҷолат мекашид ва бо хавотир ба атроф нигоҳ мекард, ки мабодо касе набинад.
Ҳангоми баргаштан ба хона Баҳром боз мунтазири духтар буд.
— "Духтари хуб", шояд якҷоя равем?
— Ба ман мегӯед? — Ҳуснора бо хавотир ба атроф нигоҳ кард, ки касе набинад.
— Ҳа, дар ин ҷо ба ғайр аз шумо дигар духтари хуб нест-ку.
— Ноҳинҷор аст.
— Ҳуснора, охир мо дӯст ҳастем.
Ҳуснора ноилоҷ розӣ шуд, ки бо ӯ равад. Баҳром боз ба курсии пеш даъват кард.
— Лола барои шумо кист?
Баҳром аз дидани чашмони зебои Ҳуснора ва рашки ӯ хушҳол шуд.
— Чаро мепурсӣ? Агар "ту" гӯям, майлаш? Ба ҳар ҳол хурд ҳастӣ.
— Майлаш.
— Чаро дар бораи Лола ин тавр пурсидӣ?
Ҳуснора нафаси амиқ кашида, давом дод:
— Гӯё ӯ шуморо аз ман рашк мекунад. Гӯё ман шуморо аз ӯ кашида мегирам.
Баҳром хандид. Баъд бидуни он ки чашм канад, ҷавоб дод:
— Магар дар асл ҳам ин тавр нест?
Баҳром ба духтар наздик шуд. Фосилаи байни онҳо хеле кам буд.
— А... ҳамон... аслан ин тавр нест.
— Ба фикрам, ҳамин тавр аст. Рӯз то рӯз хаёлҳои маро медуздӣ. Метарсам, ки худатро ҳам надуздам.
Ба Ҳуснора ин изҳори ишқ хеле писанд омад, вале дар зоҳир нишон надод.
— Шумо маро кӣ гумон мекунед?
Мехост аз мошин фарояд, вале дарҳо қуфл буданд.
— Кушоед. Чаро ин тавр мекунед?
— Охир ман ҳам ба ту маъқулам-ку.
Ҳуснора худро ба ақиб кашид.
— Ба фикрам, дигар ба мошини шумо савор намешавам.
— Хато кардӣ, акнун ҳамеша бо ҳам мешавем. Чаро чашмонат ин қадар зебоянд? Маро аз ақл бегона мекунанд.
Ҳуснора рӯяшро пӯшид. Баъд дар хаёлаш фикрҳо чарх заданд. Дар куҷое ин гуна гапҳоро шунида буд. Сарашро дошт.
— Тинҷист?
— Ҳа, тинҷ.
— Пас рафтем, — Баҳром мошинро ба кор даровард. Лола онҳоро мушоҳида мекард. Ҳарчанд аз хашм месӯхт, вале коре аз дасташ намеомад. Аз алам мехост ба хостгорон розигӣ диҳад, вале боз худдорӣ кард.
— Ту маро аз ақл бегона мекунӣ.
Ҳуснора комилан бемадор буд. Омехтаи нӯшокии спиртӣ ва маводи доруворӣ шуури ӯро хира карда буд. ӯ на мадори муқобилият дошт ва на маҷоли гап задан.
— Баҳром-ака... ман... хуб нестам... — пичиррос зад ӯ.
— Хомӯш, ҷонам. Ман ҳам хуб нестам. Ту чунон зебоӣ, ки...
Баҳром ба духтар боз ҳам наздиктар шуд. Нафаси Ҳуснора тез шуд. Тарс буд ё эҳтироси ношинос — худаш ҳам намефаҳмид. Баданаш ба сӯи Баҳром майл мекард, вале шуураш "ист" мегуфт.
Боқимондаи воқеа дар туман гум шуд.
— Ба ман ҳаво намерасад.
— Ҳозир ба ту кӯмак мекунам...
Баҳром бо дидани хиҷолат ва ташвиши гуворои рӯи духтар, дар дилаш як дарди ширинеро ҳис кард. Ҳарчанд хотираи ӯ пок шуда буд, вале Ҳуснораи имрӯза нусхаи боз ҳам ҷаззобтару поктари он духтари сеҳрчашми гузашта буд, ки Баҳромро девона карда буд.
Фосилаи наздики байни онҳо, саволи Баҳром: "Магар дар асл ҳам ин тавр нест?" ва изҳори ишқи ӯ, хотираҳои эҳсосиеро, ки дар умқи мағзи Ҳуснора пинҳон буданд, бедор мекарданд.
Дар хаёли Ҳуснора: "Дар куҷое ин гапҳоро шунида будам. Маҳз ҳамин тавр..."
Ин талоше буд барои шинохти дубораи гузашта. Дар асл, ҳарчанд аз сабаби галлютсиногенҳо хотирааш гум шуда бошад ҳам, мағзи сар роҳҳои дигари нигоҳдории иттилоотро меёбад. Ҳуснора шояд маҳз калимаҳо ё воқеаҳоро ба ёд наорад, вале оҳанги овози Баҳром ва бори эҳсосии суханҳои ӯ ба вай як ҳисси шиноси ношинос мебахшиданд. Маҳз барои ҳамин ӯ сарашро дошт — қисми фаромӯшшудаи мағзи сар кӯшиши барқарор шудан мекард.
Мақсади Баҳром равшан аст: ӯ нияти баргардонидани Ҳуснораро надошт. ӯ мехост барои корҳояш интиқом гирад. Чӣ тавре ки ӯро бечораву танҳо гузошта буд, ин дафъа Баҳром ӯро дар ҳамон ҳолат мегузорад.
— Ҳуснора, иқрор мешавам, ки нисбати ту бепарво нестам.
Ҳуснора хандид.
— Агар аз болоятон шикоят кунам-чӣ? Гӯям, ки ба донишҷӯяш дастдарозӣ мекунад.
— Майлаш, мегӯям, ки мехоҳам ӯро аз они худ кунам.
— Баҳром-ака, рости гап, ман хиҷолат мекашам.
— Майлаш, одат мекунӣ. Дигар аз ман напурс, ки туро ором гузорам.
Баҳром дастони духтарро гирифт. Гӯё дасти Ҳуснора аз ламсҳои Баҳром оташ гирифт.
— Дар ягон ҷо хӯрок намехӯрем?
— Падарам бе ман хӯрок намехӯранд ва маро мунтазиранд.
— Бегоҳ баромада метавонӣ?
— Афсӯс, вақте ҳаво торик мешавад, ман ба берун намебароям. Иҷозат нест.
Баҳром оҳ кашид. Майлаш, барои амалӣ кардани нақшааш сабр мекунад. Охир медонад-ку, ки духтар ҳам нисбати ӯ бепарво нест.
Ҳуснора аз мошини Баҳром фаромада, ба хона даромад ва дарҳол ба ҳуҷрааш рафт. Суханҳои Баҳром ва пешниҳоди ногаҳонии издивоҷи Айюб дар шуури ӯ мубориза мебурданд.
Айюб — инсони боэътимод, ором, касе, ки барои аз нав оғоз кардани ҳаёт кӯмак кард. Нисбати ӯ ҳисси миннатдорӣ дошт.
Баҳром — пурасрор, ҷаззоб, мисли меваи мамнӯъ. Нисбати ӯ бошад, як кашиши ношинос, вале қавӣ дошт. Вақте Баҳромро мебинад, ба баданаш ларза меафтад.
Бегоҳ Маҳмуд-ака ба ҳуҷраи духтараш даромад.
— Духтарам, Айюб ба ман занг зад. Айюб ҷавони хуб аст. Дар тамоми мушкилиҳое, ки ба сарат омаданд, кӯмак кард. Духтарам, ту чӣ мегӯӣ?
Ҳуснора ба фикр фурӯ рафт.
"Агар ба Айюб розигӣ диҳам, аз он давраи даҳшатнок комилан халос мешавам. Хотираам пок шудааст ва ин имконест барои як ҳаёти нав ва бехатар", — қарор дод ӯ.
— Дада, ба Айюб-ака гуфтам, ки фикр мекунам. Аммо... ҳар чӣ шумо гӯед, ҳамон мешавад.
— Ман мехоҳам, ки ту хушбахт бошӣ. Ба қарорат эҳтиром мегузорам. Фаромӯш накун, ки маҷбур нестӣ. Ҳарчанд Айюб писари ман аст, туро маҷбур намекунам. Ба дили худ гӯш андоз.
— Хуб.
Маҳмуд-ака баромад. Ҳуснора бошад, дил аз Баҳром канда наметавонист. Ҳар як ҳаракати ҷавон ӯро мафтун мекард. Ҳатто тарзи либоспӯшиаш ба духтар маъқул буд. Дуруст аст, Айюб ҳам аз ҷиҳати зебоӣ аз ӯ камӣ надошт, вале... Духтар намедонам чаро бештар дар бораи Баҳром фикр мекард. Агар симои ҷавон аз пеши чашмонаш дур нашавад, чӣ кор кунад?
Хуршед имрӯз Ҳуснораро бо Баҳром дид.
— Ҷолиб аст, пас аз ин қадар гапҳо боз ин ҳарду бо ҳам ҳастанд?
Хуршед чанд бор пеши роҳи Ҳуснора баромад, вале духтар ӯро нашинохт. Хуршед ҳам худро шинос накард.
Занги телефонаш баланд шуд ва ӯ маҷбур шуд ҷавоб диҳад. Ба экран нигоҳ кард — модараш занг мезад.
— Алло.
— Хуршед, дар куҷоӣ? Кай ба хона меоӣ?
— Чӣ шудааст? — ба Хуршед суолҳои модараш маъқул набуданд.
— Ҳоли падарат хуб нест. Ба хона баргард, туро хонадор мекунем.
— Модар ман пештар ҳам гуфта будам. Ман танҳо бо ҳамон духтар издивоҷ мекунам. Каси дигар ба ман лозим нест.
Ҷамила оҳ кашид.
— Ин гапро ба падарат чӣ тавр гӯям?
— Ин мушкили шумост!
Хуршед телефонро хомӯш кард.
ДАВОМ ДОРАД.
Агар хоҳен давомаш тез барояд. Дастгириро фаромуш накунед. Дустони худро даьват намоед..лутфан
#қиссахо #тоҷикистон #ҳикоя
Келинчаки афсуншуда
Қисми 15
Таҳти таъсири галлютсиногенҳо одамон воқеаҳоро ғайритабиӣ, вайроншуда ё дар ҳолати хеле шадиди эҳсосӣ дарк мекунанд. Ин бошад, рамзгузорӣ (сабт) ва нигоҳдории дурусти иттилооти навро дар мағзи сар душвор месозад.
Соҳиб барои аниқ кардани ин матлаб аз Маҳмуд-ака хоҳиш карда буд, ки савол диҳад. Мана, он чизе ки ӯ интизор буд, рӯй дод. Духтар ягон ҳодисаеро, ки дар рӯзҳои истеъмоли дору рӯй дода буд, ба ёд оварда наметавонад. Чунки мағзи сар муҳити атрофро дигар хел тасаввур мекард, ӯ ба ин ҳолат афтода буд.
— Писарам, магар духтарам дигар он хотираҳои дарднокро ба ёд намеорад?
— Шояд ба миқдори хеле кам ба ёд орад. Ё умуман ба ёд намеорад. Чунки бо забони оддӣ гӯем, дар вақти истеъмоли он доруҳо мағзи сар "хомӯш" (выключен) буд. Таҳқиқоти ман нишон медиҳанд, ки ба Ҳуснора ҳар рӯз дору медоданд. Ба фикрам, доруро ба ягон нӯшокӣ ё хӯрокаш ҳамроҳ мекарданд.
— Ман ҳайронам. Мехостам бо падараш гап занам, аммо он одам лоиқи падарӣ нест. Ҳама метавонад фарзанд ба дунё орад, вале падар будан кори ҳар кас нест. Барои ҳамин, кӣ додааст ва кӣ қасд кардааст — муҳим нест. Танҳо ҳаёти духтарам ба изи худ афтад, шуд.
Амнезия (гум кардани хотира), ки дар давраи таъсири галлютсиногенҳо (чанд соат) ба амал меояд, хеле паҳншуда аст. Одамон аксар вақт мегӯянд, ки пас аз анҷоми таъсири дору воқеаҳоро мисли туман, канда-канда ё умуман ба ёд намеоранд.
Стресс: Ваҳми шадид, стресс ё тарсе (bad trip), ки галлютсиногенҳо ба вуҷуд меоранд, реаксияҳои нейрокимиёвии стрессро дар мағзи сар фаъол мекунанд. Стресси аз ҳад зиёд ба раванди ташаккули хотира таъсири манфӣ расонида, боиси он мегардад, ки минбаъд он давра қисман ё пурра фаромӯш шавад.
Ҳуснора низ дар раванди шифоёбӣ ҳолати қаблии худро тамоман фаромӯш кард. ӯ ҳатто вуҷуди шахсе бо номи Ҳусниддин ва дӯст доштани ӯро комилан аз хотирааш шуста партофта буд.
Усули табобати Соҳиб то тоза кардани хун вақти хеле зиёдро талаб мекард.
Хуршед аз ҷойҳои зиёд Ҳуснораро ҷустуҷӯ кард, аммо наёфт. ӯ худро сарзаниш мекард, ки чаро он вақт нақшаашро амалӣ накард.
Агар он вақт Ҳуснора ҳар шаб дарро қуфл намекард, ӯ аллакай духтарро ҳомиладор мекард. Он гоҳ аъзои оила илоҷе наёфта, тӯйи онҳоро баргузор мекарданд. Афсӯс, ки ҳама чиз аз нақшаи ӯ берун шуд.
Ҳоло ҳам аз дору чашида, барои дар осмонҳо парвоз кардан чашмонашро пӯшид. Ҳуснора аз они ӯст, инро касе тағйир дода наметавонад. Ба ҳар ҳол ба ӯ ноил мегардад.
Ҳозир.
Ҳуснора ба назди Соҳиб рафт. Соҳиб дид, ки ҳаяҷони духтар боз зиёд шуда, дилаш тез мезанад, фавран дору навишт.
— Ҳолати қаблӣ набояд такрор шавад. Доруро мунтазам истеъмол кунед. Вақте ҳаяҷон паст шуд ва ором шудед, баъд қатъ мекунем.
— Хуб.
Ҳуснора аз он ҷо баромада, ба курси забони арабӣ рафт. ӯ на танҳо забони арабӣ, балки забони англисиро низ меомӯзад. Ин пешниҳоди Айюб буд.
Намедонам чаро, ба Ҳуснора омӯхтани забонҳо хеле маъқул аст, аммо фанҳои дақиқро дӯст намедошт. Имрӯз ҳам то бегоҳ дарс тайёр карда, хобаш бурдааст. Айюб ду бор занг зада буд, вале чун телефон дар ҳолати бесадо (silent mode) буд, нашунид.
Субҳи барвақт ӯ ба худ ороиши хос дод. Либосҳояшро ба ҳам мувофиқ карда, нӯги мӯйҳояшро ҷингила ва парешон кард. Мана, дар назди оина як зебоии беҳамто омода аст.
Имрӯз падараш ба намози бомдод рафта буд ва чун рӯзи ҷумъа аст, баъд аз намози ҷумъа бармегардад. То он вақт дар он ҷо тиловат ва дуо мекунанд. Маҳмуд-ака ҳоло бештар ба масҷид меравад.
Вақте Ҳуснора вориди аудитория шуд, боз нигоҳи ҳама ба ӯ дӯхта шуд. ӯ бошад, хомӯшона рафта дар ҷояш нишаст.
— Дарси аввал дарси ҳамон домулои "красавчик" (зебо) будааст.
Ин гапи ягон духтар Ҳуснораро низ ҳушёр кард. Чӣ тавр ҳусну ҷамоле, ки ҳамаро мафтун мекунад, таваҷҷӯҳи ин ҷавонро ба худ накашид? Ҷолиб аст.
Ҳуснора дар дил фикр кард, ки ба ҳар ҳол ӯро ба худ ҷалб мекунад.
Мана, домуло ворид шуд. Ҳамаи донишҷӯён салом доданд. Ҳуснора бо ду чашмаш ба домуло менигарист ва мунтазир буд: оё ӯ ба вай нигоҳ мекунад?
Мана ниҳоят нигоҳ кард. Ҳуснора табассум кард. Дар рӯи домуло ифодаи ҳайрат пайдо шуд. Аммо он нигоҳҳои сарди дирӯза имрӯз набуданд.
— Ҳама нишинед. Дарсро сар мекунем.
Ҳуснора ҳар як ҳаракати ҷавонро бо диққат мушоҳида мекард. Тавре духтарон гуфта буданд — ҷавони хеле зебо ва ҷаззоб аст.
Дар давоми дарс Баҳром низ чанд маротиба ба духтар нигоҳ кард. Чашмони сеҳрнок ҳанӯз ҷодуи худро гум накардаанд. Аммо дар ин чашмон заррае ғубор нест. Гӯё он духтари мағруру сарди қаблӣ нест.
— Файзиева, магар шумо дарстро ёд кардаед?
Ҳуснора якка хӯрд.
— Ман... не, гӯш карда истодаам.
— Ҳозир чӣ гуфтам?
Ҳуснора белакнат ҷавоб дод. Баъд дар ҷояш нишаст. Баҳром ҳайрон буд: чаро Ҳуснора ӯро дида, ҳеҷ тағйироте нишон намедиҳад ва тавре рафтор мекунад, ки гӯё ӯро бори аввал мебинад?
Баҳром даррсро давом дод. ӯ хеле асабӣ мешуд. Баъд тасмим гирифт, ки дар бораи духтар пурсуҷӯ кунад.
Ҳамкори калонсолаш, ки ӯро ба ин ҷо даъват карда буд, гапе гуфт, ки ӯро ба ҳайрат овард:
— Падари он духтар ба як-ду домуло гуфтааст, ки духтар бисёр чизҳоро аз ҳаёти қаблиаш ба ёд намеорад. Шунидаам, ки як сол табобат гирифтааст. Намедонам ба ягон фалокат дучор шудааст ё беморӣ буд. Хулоса, ҳамин хел гапҳо.
Барои Баҳром ҳама чиз равшан шуд. Пас, ӯро намешиносад. "Бозӣ оғоз шуд, соҳибҷамол. Ин дафъа зарбаро ман мезанам. Чӣ тавре ки рӯзи тӯй зарба зада будӣ, ман ҳам ҳаётатро ҳамон хел барбод медиҳам. Ҳисоб бояд ҳамеша баробар бошад".
Айюб имрӯз барои гирифтани Ҳуснора аз хониш омад. ӯ мақсад дошт, ки ба қалби духтар роҳ ёбад. Духтари хеле хуб аст. Падараш ҳам зид нест. Ба худаш ҳам маъқул аст. Чаро ӯро пештар надида буд?
Мана, бо қадамҳои нозуки паривор Ҳуснора ба сӯи ӯ меояд.
— Ассалому алайкум, Айюб-ака.
— Чаро ин қадар дер кардӣ?
— Мисли ҳамеша бо домулои математика баҳс кардам. Хеле ба ҷонам задааст.
— Мегуфтам, ки дар ин ҷо нахон, аммо майлаш, ин қадар кӯшиш кардӣ. Магар домулоат мард аст?
— Эҳ, як одами танноз. Ба назарам ба ман ҳасад мебарад.
Ҳуснора хандид. Онҳо ба мошин нишаста, рафтанд.
Баҳром, ки онҳоро аз тиреза мушоҳида мекард, муштҳояшро гиреҳ кард. ӯ тоқат карда наметавонист, ки Ҳуснора барои худ ҷавони нав ёфтааст.
Гузашта.
Кӯшишҳои Соҳиб бенатиҷа намонданд. Ҳуснора пас аз шаш моҳ аз таъсири дору комилан халос шуд.
— Вақт-вақт галлютсинатсия метавонад такрор шавад. Рӯзе, ки дар худ ягон ҳодисаи аҷибро ҳис кардед, бетаъхир муроҷиат кунед.
— Раҳмат ба шумо, доктор.
Маҳмуд-амак низ Соҳибро ба оғӯш гирифт.
— Ту духтари маро аз варта наҷот додӣ. Аз ту қарздорам.
— Шояд нисбати он шахсе, ки ба ӯ дору медод, парвандаи ҷиноӣ кушоед?
— Ба Аллоҳ супоридам.
Маҳмуд-ака бо духтараш шифохонаро тарк карданд. Дар роҳ ба қабристон даромада, ба номи марҳума Ҳусния-опа тиловат карданд. Вақте ба хона рафтанд, Айюб мунтазири онҳо буд.
— Писарам, чаро надаромадӣ?
— Ассалому алайкум дада, барои дидани шумо омада будам.
Нигоҳи Айюб ба духтар афтоду чашм канда натавонист. ӯ гумон намекард, ки духтарандари падараш ин қадар зебост.
— Шинос шав, ин духтарам Ҳуснора, Ҳуснора — ин бошад писарам Айюб.
Ҳуснора бо шарм салом дод.
Онҳо ба хона даромаданд. Ҳама чиз аз ҳамон рӯз оғоз шуд.
Айюб ба духтар кӯмак мекард. Дар аввал Ҳуснора ду моҳ дар хона буд ва ба худ омад. Баъд ба курсҳое, ки Айюб гап зада буд, рафтан гирифт.
Аввал курси пазандагиро моҳирона аз худ кард, баъд ба дӯзандагӣ рафт. Пас аз хатми онҳо, Маҳмуд-ака ӯро ба институт дохил кард. Ҳамин тавр ҳаёти духтар ба изи худ афтод.
Аммо Хуршед ӯро ёфт. Ҳар қадам ӯро мушоҳида мекард. Худаш бошад, ба доруфурӯшон ҳамроҳ шуда буд. Ба хона кам мерафт, мавҷудияти модараш ҳам барояш ҷолиб набуд. Хаёли ӯ танҳо дар "кайфи" доруҳо ва пулҳои осон буд.
Самия-апа ҳарчанд кӯшиш кард, писари калониашро зан дода натавонист. Барои ҳамин Билолро хонадор кард. Баҳром ба тӯй танҳо барои як лаҳза омада рафт. Дили модар, ки медонист писараш бо духтаре бо номи Лола бисёр мегардад, каме ором шуд. Шояд ҳамин Лоларо келин кунад. Писараш беҳуда бо ӯ гап намезанад-ку?
Мақсуд-ака ҳатто як бор Ҳуснораро ба ёд наовард. ӯ пас аз он ҳодисаи шармандавории рӯзи тӯй аз духтараш комилан даст кашида буд. Танҳо нисбати духтари дигараш Умрия, ки дар хона буд, сахтгиртар шуд.
Ҳозираи замон
Ошиқон дар ҳар қадам вомехӯрданд, Баҳром ҳатто як-ду тӯҳфаеро, ки ба Ҳуснора фиристода мешуданд, аз мадди назар дур намекард. Мана, дар пеши чашмаш як ҳамкурсаш ба духтар гулдастаи садбарги сурх пешниҳод мекунад:
— Ҳуснора, илтимос, як сол боз аз паси шумо мегардам. Ишқи маро рад накунед.
Абрӯвони Ҳуснора чим шуд.
— Хӯш, чӣ шудааст?
Ҷавон хеле хиҷолатзада шуд.
— Аз паси ман нагардед. Ман шуморо маҷбур накардаам.
Ҳуснора инро гуфта, рафт. Ҷавон шарманда шуда монд. Дар дили Баҳром фикри "дарс додан" ба духтар боз ҳам аланга гирифт.
— Мебинем, ки бо ин қадар кибр то куҷо меравӣ.
Давом дорад
Агар хоҳед тез давомаш барояд дустони худро даьват кунед, лутфан..
#қиссаҳо #тоҷикистон #ҳикоя
Келинчаки афсуншуда
Қисми 14
Бо орзуҳои ширин дар оғӯши модараш хоб рафт. Вақте бедор шуд, дар ҳамон ҳуҷраи беморхона, ки ҷойгир шуда буд, мехобид.
— Хуб ҳастед?
Ҳамшира барои хабаргирии ӯ омада буд.
— Ҳа.
— Хеле зиёд хоб рафтед.
— Ҳмм.
Ҳуснора гуфта натавонист, ки ба назди модараш рафта омадааст. Чӣ тавр гӯяд, ба ҳар ҳол касе бовар намекунад. Ба атроф нигарист, Ҳусниддин наменамуд.
— Чиро меҷӯед?
— Ҳеҷ... ҳеҷ чизро.
Табъи Ҳуснора боз хира шуд.
Соҳиб инро аз тариқи камера мушоҳида мекард. Барои ӯ имрӯз хеле муҳим аст. Агар дар духтар ҳамон ҳолатҳое, ки ӯ тахмин карда буд, пайдо шаванд, ташхис дақиқ хоҳад шуд.
Баҳром ниҳоят дипломро гирифт. Аҳли оилааш барои табрики ӯ омаданд.
— Табрик мекунам, писарам. Ту сазовори аз ин ҳам бештарӣ.
Додарони (ҷавон) ва падараш — ҳама дар он ҷо буданд. Баъд аз супурдани диплом, ҳамагӣ ба ресторан рафтанд. Ҳангоми хӯрокхӯрӣ Самия-апа гапи дилашро гуфт:
— Писарам, бароят як духтари зӯр ёфтаам.
— Модар дар ин бора ҳанӯз фикр накардаам. Маро маҷбур накунед.
— Ту бояд барои қасд (алам) шудан, издивоҷ карда, хушбахт шавӣ. Ба одамон нишон деҳ.
— Не, оча. Ман аввал фаъолияти худро ба роҳ монам. Баъд дар магистратура ҳам мехонам. Агар келин лозим бошад, ана, Билолро зан диҳед.
Самия-апа дигар гап назад. Ба роҳ овардани ин писари якрав хеле душвор буд.
Баъд аз хӯрокхӯрӣ, аъзои оилаи Баҳром ба деҳа баргаштанд. Баҳром бошад, боз дар шаҳр монд. Мувофиқи маълумоте, ки чанд рӯз пеш Лола ёфта буд, Ҳуснораро падарандараш бурдааст. Пас ӯ дар ҳамин ҷойҳост. Эҳтимоли вохӯрдан бо ӯ ҳаст.
Агар Ҳуснораро бинад, чӣ кор мекунад? Оё кафолат ҳаст, ки ба ӯ зараре намерасонад? Ё агар ҳамин ҳусну ҷамоли боваринокашро нест кунад, дилаш ором мешуда бошад? Ё шояд ӯро ба як ҳолати шармандавор афтонад?
Намудҳои ҷазо зиёданд, танҳо ёфтани духтар мондааст, халос.
Ҳозир.
Ҳуснора вақте ба хона даромад, пойафзоли барояш азизро дида, шод шуд.
— Ба назди мо кӣ омадааст?
Айюб хандида бо падараш чой хӯрда менишаст.
— Биё, Ҳуснора, хониш чӣ хел аст?
Айюб аз ҷояш нахеста савол дод.
— Иммм, тоқат кардан мешавад, ба ҷуз як-ду фан, ҳамааш мувофиқи нақша.
— Духтарам, либосатро иваз карда баро, Айюб KFC-и дӯстдоштаатро овардааст.
— Вой, чӣ қадар зӯр! Айюбхон-ака, ба ҳар ҳол шумо беҳтарин ҳастед.
Ҳуснора баромад. Айюб ба падараш нигарист.
— Намедонам, худат ҳал кун. Дар аввал аз ӯ нафрат доштӣ. Акнун ин гапро мегӯӣ. Барои ман ҳардуи шумо як ҳастед. Ҳар қароре, ки гирӣ, ман розиям.
Айюб табассум кард. ӯ ягон вақт тасаввур намекард, ки ин духтар ин қадар дилрабо мешавад.
Ҳуснора либоси ба худаш зебандаро пӯшида, бо табақчаҳо баргашт.
— Танҳо нагӯед, ки соуси сирдор (чесночный соус) наовардаед.
— Медонистам, ки дӯст медорӣ, барои ҳамин овардам.
Онҳо бо иштиҳо ба хӯрокхӯрӣ шурӯъ карданд. Айюб гоҳ-гоҳ ба духтар нигоҳ мекард.
— Ҳуснора, ба ягон ҷо барои сайр меравем?
— Метарсам, ки аз устодам гап нашунавам.
— Аз кадомаш?
— Охир ман хондани Қуръонро ёд гирифта истодаам-ку, чизҳои ёдкарданиам хеле зиёданд.
Айюб духтарро маҷбур накард. Ҳоло худи ӯ низ тарафдори илмомӯзии духтар буд.
— Майлаш, пас дафъаи дигар.
Баъд аз ҷамъ кардани дастурхон Ҳуснора рафт. Айюб низ барои рафтан аз ҷояш хест.
— Ман рафтам. Имрӯз бегоҳ корҳои зиёд дорам.
— Мегуфтам, ки дар ҳамин хона зиндагӣ кун, аммо дуруст намеояд. Майлаш писарам, кам монд.
Баҳром аз кор баромада, ба назди Лола рафт, ки пешниҳод карда буд, ки якҷоя хӯрок хӯранд. Лола ба умеди ӯ то ҳол издивоҷ накардааст. Мана, бисту панҷсола шуд, аммо карйераро баҳона карда, издивоҷро ба таъхир меандозад. Сабаби аслӣ ин аст, ки ӯ пешниҳодро аз Баҳром интизор аст. Баҳром бошад, ягон бор ба ӯ пешниҳоди издивоҷ накардааст ва ҳатто умед ҳам надодааст.
Вақте вориди ресторан шуд, Лоларо дар фикр дид.
— Чаро табъат хира аст? — Баҳром дар рӯ ба рӯи духтар нишаста савол дод.
— Аҳли оилаам мегӯянд, ки ба хостгороне, ки меоянд, розигӣ медиҳанд, ҳеҷ ором намешаванд.
— Барои ҳамин хафа шудӣ? Розигӣ деҳ, магар мехоҳӣ духтари пир ) шуда монӣ?
Чашмони Лола пур аз ашк шуданд. ӯ интизор буд, ки Баҳром мегӯяд: "Бо ман издивоҷ кун".
— Агар ба дилам нашинанд, чӣ кор кунам?
— Магар танҳо ман ҳастам, ки мехоҳам бо касе, ки дӯст намедорам, издивоҷ кунам? Мегӯянд, ки никоҳ гарм мекунад. Ҳамааш хуб мешавад. Инро мон, шикамам хеле гурусна аст. Чӣ фармоиш медиҳем?
Ҳарду барои мулоим кардани вазъият ба интихоби хӯрок гузаштанд.
Ҳуснора боз дар ҳамон дарси барои худаш дилгиркунанда нишастааст.
— Имрӯз домулои нав меояд.
— Фақат агар ин ҳам мисли дигарон мижғов набошад. Метарсам, ки дар маърузааш хобам набарад.
Ҳуснора гапи дугонаашро хомӯшона гӯш кард.
— Ҳамаи инҳо як хел, дарсашон хеле дилгиркунанда.
— Ҳуснора, аслан чаро ба хондан даромадӣ?
Ҳуснора намехост ҷавоб диҳад. ӯ гуфта наметавонист, ки барои ба тартиб овардани зиндагиаш маҷбур шудааст. То ба ин рӯз расидан падараш чӣ қадар кӯшиш накарда буд?
— Дадаам хостанд, ки соҳиби ин касб шавам. Ҳамин.
Дар кушода шуд ва ректор бо домулои нав ворид гашт. Духтарон ба якдигар ишора карданд, чунки домулои нав як ҷавони хеле зебо ва ба истилоҳ (ҷаззоб) буд.
— Аз имрӯз домулои нави шумо аз фанни "Молияи корпоративӣ" дарс медиҳад. Худатон шинос мешавед.
Ректор баромад. Домулои нав ба ҳама як-як назар кард. Вақте ба Ҳуснора расид, чашм канда натавонист.
Гузашта.
Имрӯз аз Ҳусниддин дарак нашуд. Ҳоли Ҳуснора бад шудан гирифт.
Сарашро дар байни дастонаш гирифта, (дар худ печида) хобид. Ин аз назари Соҳиб дур намонд.
72 соати гузашта барои Соҳиб кифоя буд. ӯро танҳо ин шавқманд мекард, ки кӣ ба духтар чунин дору медод. Натиҷаи таҳлили хун нишон дод, ки дар бадани духтар миқдори хеле зиёди ҳамон моддае, ки ӯ тахмин карда буд, мавҷуд аст.
Аммо намедонад, ки инро аз кӣ аниқ кунад. Мана дирӯз, вақте дору дода буд, духтар дар олами хаёлҳои худ зиндагӣ мекард, гӯё гул мечид, ҳаракатҳое мекард, ки гӯё касеро ба оғӯш мегирад. Вақте ки доруро дигар надод, ҳоли духтар бад шуд.
— Алло, Маҳмуд-амак, метавонед як оед?
— Хуб.
Пас аз ним соат Маҳмуд-ака бо шитоб омад.
— Ассалому алайкум, хуш омадед, амак.
— Ваалайкум салом, тинҷист, Соҳиб?
— Ба духтаратон касе пайваста доруи галлютсиногенӣ медодааст. Номашро намедонам, аммо (дозаи) хеле зиёд додаанд. Мағзи духтаре, ки дар стресс буд, бо ин дору комилан вайрон шудааст.
— Ппас), гуфтанӣ ҳастӣ, ки ҷин...
— Ҷин-пин ба ӯ нарасидааст. Ҳамааш аз вайрон шудани шуур (онг) ба амал омадааст.
— Магар девона шудааст?
— Ба ҳамин наздик. Мо бояд вояи доруро кам карда, ӯро аз вобастагӣ раҳо кунем. Лекин вақти зиёд ва сабр лозим аст.
— Худаш чӣ хел дору аст ин?
— Галлютсиногенҳо (ё Психодизлептикҳо) — ин моддаҳои психотропӣ мебошанд, ки шуур, кайфият ва идрокро комилан тағйир дода, асосан галлютсинатсияҳо (дидани чизҳои мавҷуд набуда) ва иллюзияҳоро ба вуҷуд меоранд.
— ӯро дар қабристон дидаанд, ними шаб дар баъзе ҷойҳои дур мегашт.
— Аммо дар шуури ӯ он ҷойҳо мисли боғҳои зебо менамуданд.
Аломатҳои галлютсиногенҳо:
• Галлютсинатсияҳо: Биноӣ (бештар паҳншуда), шунавоӣ, бӯй, таъм ва ламс. Одамон метавонанд дурахшии рангҳо, нақшҳои ҳаракаткунанда ё чизҳои мавҷуд набударо бинанд.
• Вайроншавии идрок: Гум кардани ҳисси вақт, масофа ва сарҳадҳои бадан.
• Тағйироти эмотсионалӣ: Тағйирёбии шадиди кайфият (аз хушбахтӣ то тарс), изтироби сахт ё ҳамлаҳои ваҳшиёна (паника).
• Деперсонализатсия: Ҳисси ҷудоӣ аз бадани худ ё ҷаҳони атроф.
— Оё Ҳусниддин дар воқеият нест?
— ӯ вуҷуд надорад, шояд ягон актёр ё касе бошад, ки як вақтҳо ба ӯ ҳавас карда буд.
— Оё табобат карда метавонӣ?
— Табобат мекунам. Танҳо як муаммо: ӯ метавонад ягон вақт боз бо ин ҳолат рӯ ба рӯ шавад. Бинобар ин, мо назорат мекунем.
— Чӣ кор мекунӣ, бикун. Танҳо духтарамро шифо деҳ.
Маҳмуд-ака ашки чашмонашро оҳиста пок кард.
Ҳуснора беҳол мешуд ва худаш намефаҳмид.
— Доктор, илтимос кӯмак кунед, тоқат карда наметавонам.
Ҳамшира гарчанде ба ӯ раҳм мекард, аммо бе иҷозати Соҳиб коре карда наметавонист. Соҳиб ӯро зери назорат дошт. Ҳатто дарҳо қуфл буданд. Чунки Соҳиб медонист: чунин беморон гурехтанро авло медонанд.
— дар куҷоӣ.
Аммо Ҳусниддин дигар наменамуд. Ҳатто овози кампир ҳам дигар ба гӯшаш намерасид.
— Мемирам...
Ҳуснора бо овози баланд гиря кардан гирифт.
Ҷамила барои гирифтани либосҳои писараш, ки барои ду рӯз аз шаҳр ба хона баргашта буд, ба ҳуҷраи ӯ даромад. Хуршед худаш дар ягон ҷо ғайб зада буд. Он писар бо калон шудан хеле беинтизом шуда истодааст.
Аз ҷайби костюми Хуршед ду қуттӣ дору баромад. ӯ ба фикр рафт. Пештар ҳам ба чунин доруҳо чашмаш афтода буд. Ин чӣ хел дору бошад?
Вақте Хуршед ба ҳуҷра даромад ва дид, ки модараш доруҳои ӯро доштааст, асабӣ шуда, онҳоро аз дасташ кашида гирифт.
— Чаро бе иҷозати ман ба чизҳоям даст мерасонед?
Ҷамила ҳайратзада монд. Писараш чӣ мегӯяд?
— Писарам, ту аз ҳад гузаронида истодаӣ-ку? — боз такрор кард Хуршед.
Ҷамила аз ин муомилаи дурушти писараш худро гум кард. Аз рӯяш маълум буд, ки ранҷидааст.
— Магар ту аз ҳад нагузарондӣ? Ман модари ту ҳастам! Барои шустани либосҳоят даромадам. Ин доруҳо чист? Ту бемор ҳастӣ?
Хуршед ба ҷои ҷавоб додан, доруҳоро зуд ба ҷайбаш андохта, аз ҳуҷра баромад. Ҷамила бо хавотир аз паси ӯ нигоҳ карда монд.
"Ман пештар ҳам ин хел доруҳоро дида будам... дар куҷо буд?"
Дарҳол Ҳуснора ба ёдаш омад. Ҳолати духтар. Он доруҳо. Ҷамила гӯё як занҷири даҳшатнокро пайваст кард. Агар... агар сабабгори ҳамаи ин писари ӯ бошад-чӣ? Чӣ тавр? Барои чӣ? Не, писараш ба духтар дору надодааст, ӯ дақиқ дар ёд дорад, ки баъд аз рафтани Ҳуснора аз ҳуҷра блистерҳои холии чунин доруҳоро тоза карда буд.
Ҳозир.
Ҳуснора зери нигоҳи домуло комилан карахт шуда буд. Чашмони ӯ... шинос буданд. Аммо ба ёд оварда натавонист, ки дар куҷо дидааст.
Домулои нав бо овози баланд ва форам худро муаррифӣ кард:
— Ассалому алайкум. Номи ман Баҳром Мирзоҷонов. Аз фанни молияи корпоративӣ дарс медиҳам. Умедворам, ки ин раванд барои мо на дилгиркунанда, балки ҷолиб ва пурсамар хоҳад буд.
Чашмони ӯ боз дар Ҳуснора истоданд. Ҳарчанд дар рӯяш табассум буд, аммо духтар ҳис кард, ки ӯ ба вай бо нигоҳи сард менигарад.
— Ҳангоми ҳузуру ғайб шинос мешавем.
Домуло номҳоро як-як хонд. Вақте ба номи Ҳуснора расид, овозашро каме паст кард:
— Файзиева Ҳуснора.
— Ман, — ҷавоб дод Ҳуснора бо лакнати забон.
Дарс сар шуд. Баҳром фанро чунон мефаҳмонд, ки ҳатто дугонаи дилгиршудаи Ҳуснора ҳам хомӯшона гӯш мекард. Вале Ҳуснора диққаташро ҷамъ карда наметавонист. Дар шуури ӯ порчаҳои мухталиф мегузаштанд, ӯ ба ин инсон таваҷҷӯҳ пайдо карда буд.
Ҳангоми танаффус духтарон Баҳромро муҳокима мекарданд.
— Эҳ, Ҳуснора, мана ба ту домулои на-мижғов! Чашмонаш ҳам аҷоибанд-а?
— Намедонам, — Ҳуснора ҳаяҷони атрофи ин ҷавонро ҳис намекард. Ҳанӯз аз он ки ӯ ба вай бо нигоҳи сард нигариста буд, меларзид. Ҷолиб аст, Ҳуснора ба ӯ чӣ кор кардааст, ки бо ин қадар нафрат нигоҳ мекунад.
— Лекин домуло хеле зебо аст, мегӯянд, ки ҳанӯз издивоҷ накардааст.
Васила хандида гапҳоеро, ки дар бораи домуло шунида буд, нақл кард.
Баҳром гумон надошт, ки бо Ҳуснора вомехӯрад. Нигоҳи бегуноҳонаи духтар асаби ӯро вайрон кард. Ин қадар корҳоро карда, боз тавре меистад, ки гӯё ҳеҷ чиз нашуда бошад. Лекин бояд иқрор шуд, ки нисбат ба пештара зеботар шудааст. Вақти гузашта ба ҳусни ӯ ягон соя наафкандааст.
— Баҳром, дар ҳамин ҷо будӣ? Дарс чӣ хел гузашт?
Лола ба назди Баҳром омад.
— То ба ин ҷо наомаданам, ҳатто ба гӯшаи хаёлам наомада буд, ки ту дар ин ҷо кор мекунӣ. Акнун якҷоя кор мекунем. Дар ин ҷо ҳафтае ду рӯз дарс медиҳам. Рӯзҳои дигар ба кор дар ҳукумат (ҳокимият) гузаштам.
— Табрик мекунам.
Дар асл, ба Лола маъқул набуд, ки Баҳром дар ин ҷо ба кор омадааст.
— Оё ин ҷо ба ту маъқул шуд?
— Ҳа.
Лекин Баҳром нагуфт, ки Ҳуснораро дидааст.
— Оё духтарони гурӯҳ зебоянд?
— Ин чӣ аҳамият дорад? Ман барои дарс додан омадаам.
Баҳром аз саволи тафтишотгунаи Лола ба хашм омад.
Ҳуснора ба назди дари кафедра омада, бо дугонааш хайрухуш кард. Дар мағзи ӯ танҳо нигоҳи сарди Баҳром давр мезад.
"Чаро ӯ ба ман бо ин қадар нафрат нигоҳ кард? Ман ӯро дар куҷо дидаам?"
Дар сараш боз ҳамон ларзиши сабук, вале дарднок, ки дар вақти ҳолати пештарааш буд, оғоз шуд. Соҳиб ӯро огоҳ карда буд: "Шумо метавонед боз ягон вақт бо ин ҳолат рӯ ба рӯ шавед".
Дар хаёли Ҳуснора як воқеа мисли барқ зад:
"Ҷои торику намнок. ӯ дар даст гули садбарги сурх дошт. Дар атроф дарахтони куҳнаву пӯсида. Дар куҷое бӯи дуди талх. Касе номи ӯро гирифт. Аз тарс ларзида, ӯ ба ақиб нигарист. Дар он ҷо..."
Ҳуснора зуд худро аз ин хаёл берун кашид. Ин як порчаи галлютсинатсияи ӯ дар зери таъсири доруҳо буд. Аммо чаро ин пас аз дидани Баҳром пайдо шуд?
ӯ надониста, ки ба куҷо меравад, дар даҳлез қадам зад. Имрӯз бояд ба назди Соҳиб равад.
Гузашта.
Маҳмуд-ака, ки имрӯз барои дидани духтараш омада буд, ӯро дар ҳолати нисбатан хуб дид. Ҳуснора даҳ рӯз боз дар ин ҷо табобат мегирад. Ба гапи Соҳиб гӯш дода, саволи худро дод:
— Ҳуснора, рӯзи тӯйро ба ёд оварда метавонӣ?
Ҳуснора бо ҳайрат ба падараш нигарист.
— Кадом тӯй?
— Тӯй дар деҳа.
— Не.
— Дар хонаи падари худат чанд рӯз истодӣ?
Ҳуснора кӯшиш кард ба ёд орад. Аммо он чизе, ки аз рӯзи рафтанаш монда буд, дар байни туман гум шуда буд.
— Дадаам маро дар ҳуҷраи бибиам ҷойгир карданд. Ҳуҷраи бибиам торик буд. Мисли "зона" (маҳбас) менамуд. Дар аввал тарсидам...
Давом дорад.
#ҳикоя #тоҷикистон #киссаҳо
Келинчаки афсуншуда
Қисми 13
Ҳусниддин» метавонад маҳз як шахсияти қисман марбут ба он воқеаи фаромӯшшуда ё инъикоси субъективии осеби равонӣ (травма) бошад.
Дастони Маҳмуд-ака ларзиданд.
— Кадом воқеа? Ман ӯро ҳамеша мисли гавҳараки чашм нигоҳ кардам. Ягона чизе, ки ба ӯ сахт расид — марги модараш ва ҳамон... ҳамон рӯзе буд, ки ӯро ба шавҳар дода фиристоданд.
Соҳиб сарашро ҷунбонд.
— Не, амак. Ин аз он ҳам пештар аст. Шумо ба ман дар бораи даврони наврасии Ҳуснора, махсусан дар бораи муносибати ӯ бо он ҷавон (Баҳром) муфассал нақл кунед. Сабаби аслии он ки шумо ӯро дода фиристодед, чӣ буд? Он воқеа боиси кадом тағйирот дар ӯ шуд?
Маҳмуд-ака ҳақиқати даҳшатнокеро ба ёд овард, ки барои шуниданаш омода набуд.
— Он рӯз... Мақсуд омаду Ҳуснораро бурд. Духтарам ягон бор ба хонаи падари худаш намерафт. Ман... аз худи духтар напурсидаам. Аммо монеи рафтани ӯ шуда натавонистам. Бо нигоҳи маҳзуну илтиҷоомез рафта буд.
Соҳиб ҳанӯз дар фикр буд.
— Мана ҷароҳати асосӣ дар куҷост! Ҳуснора на танҳо аз он ки ӯро ба шавҳар додед, балки аз он азоб кашидааст, ки аз наздатон рафт, модарашро гум кард ва шумо ӯро ҳимоя карда натавонистед.
Маҳмуд-ака аз ин гап карахт шуд.
— Боз чӣ тахмин дорӣ?
— Ммуоина мекунем, мушоҳида мекунем. Хулоса, бояд дер накунем.
Айюб аз меҳмонхона баромада, дар кӯчаҳои шинос қадам мезад ва худро аҷиб ҳис мекард. Ба назараш чунин менамуд, ки гӯё ҳама ӯро мешиносанд ва бо ангушт нишон медиҳанд.
ӯ беихтиёр ба хонаи даврони кӯдакиаш наздик шуд. Дар назди дари хона падараш меистод. Падараш аз дур Айюбро дида, оҳиста ба сӯи ӯ қадам зад.
— Айюб? Ин туӣ?
Айюб давида рафта, худро ба оғӯши падараш партофт. Сири дарднок ва дурӯғҳои дар бораи модараш доштааш дар як лаҳза фаромӯш шуданд.
— Дада! — гуфт ӯ бо овози ларзон.
— Кай омадӣ, писарам? Чаро ба ман хабар надодӣ?
Айюб ба рӯи падараш нигарист. Дар чашмони ӯ пазмонии беохир ҳувайдо буд. Айюб фаҳмид, ки тамоми кинаву кудуратҳояш дар бораи он "духтар" беҳуда будаанд.
— Пазмон шудам, дада. Хеле пазмон шудам. Мехоҳам як муддат дар ватани худам зиндагӣ кунам.
Падараш китфи ӯро гирифт.
— Хуб фикр кардаӣ. Канӣ, даро.
— Чӣ шуд? Парешон менамоед? — пурсид Айюб бо хавотир.
Падараш оҳи амиқ кашид.
— Ҳуснора... Аҳволи ӯ хеле бад аст. Ман бояд ба табобати ӯ кӯмак кунам.
— Эҳ дада, боз ҳамон мавзӯъ?
— Писарам, ман на танҳо барои он ки падарам, балки барои танҳо буданаш дар паҳлуяш истодаам.
— Ҳа, хуб.
Айюб ба хона даромад. Тоқаташ тоқ шуда буд, ки он духтарро бубинад, аммо афсӯс, ки чунин нашуд.
— ӯ дар беморхонаи дӯстат аст.
— Ҳммм.
Айюб хонаро (сайр) кард. Дафъаи гузашта ҳам, ки омада буд, хона барояш бегона менамуд. Ҳозир ҳам ҳамин тавр. Чунки хонаҳои вайронаи даврони кӯдакиашро падараш аз нав сохта, ба охир расонда буд.
Ҳуснора ба Ҳусниддин чашм дӯхта нишастааст.
— Ҳамеша дар паҳлуям бошед.
— Шумо нагӯед ҳам, дар паҳлуят ҳастам.
Ҳуснора хандид. Доруеро, ки ҳамшира овард, хӯрда, боз ҳам хурсанд шуд. Чунки Ҳусниддин дар паҳлуяш аст. Барояш як бағал гули садбарг овардааст.
— Бибиатон кани?
— Агар аз ин ҷо бароӣ, ба хостгорӣ меояд.
Ҳуснора бо шарм табассум кард. Ана, ба наздаш хостгор меояд. Аз ҷониби инсони дӯстдоштааш.
Соҳиб, ки ин ҳолатро аз камера мушоҳида мекард, ба фикр рафт. Духтар ҳозир бо рӯъёҳои худ зиндагӣ мекунад. Агар ӯ ба воқеият баргардад ва бидонад, ки Ҳусниддин танҳо як хаёл аст, ба кадом ҳолат меафтад? Ё боз ҳамин ҳолатро сахттар аз сар мегузаронад?
— Марям, ҷавоби таҳлили хун баромад?
— Ҳа, мана.
Соҳиб вақте коғазҳоро ба даст гирифт, бори дигар мутмаин шуд, ки тахминаш дуруст баромадааст. Пас, ӯ хато накардааст.
— Мана ин доруро диҳед. Рӯзе се маҳал.
— Хуб.
— Фардо бошад, надиҳед.
Ҳамшира бо ҳайрат нигоҳ кард.
— Бояд таъсирашро бидонам.
Аз муаллиф: Аз ҳамин ҷо сар карда, ҳикояи мо ба ду қисм: "Гузашта" ва "Ҳозир" тақсим шуда навишта мешавад. Гузашта — дар бораи зиндагии Ҳуснора бо Ҳусниддин ва Ҳозир — дар бораи зиндагии нави Ҳуснора. Дар байни воқеаҳо гумроҳ нашавед!
Пас аз ду сол.
Ҳозир.
Ҳуснора боз бепарвоёна ба дарс омад. Ҳам либосҳое, ки дар тан дошт ва ҳам ҳусну ҷамолаш ҳар бинандаро маҷбур мекард, ки бори дигар ба ӯ нигоҳ кунад.
— Эҳ, боз дарси ҳамин домулои дилгиркунанда?
Ҳуснора аз сумкааш оинаро гирифта, гӯё мӯйҳояшро дуруст мекард.
— Ҳа, чӣ ҳам мегуфтӣ, фақат бояд кӯшиш кунем, ки хобамон набарад.
Донишҷӯён яке гирифта дигаре монда, дар бораи домуло ғайбат мекарданд.
— Ин рӯзҳои охирини домуло аст, баъд ба нафақа мерафтааст. Аз ин хел одами мижғов халос мешавем.
Донишҷӯён каф кӯбиданд ва баъд домуло вориди синф шуд. Агарчи дарси аввал хуб гузашт, аммо дарси дуюмро Ҳуснора бад медид.
Сабаб он буд, ки дар дарси математика, ки Ҳуснора онро тамоман намефаҳмид ва дӯст намедошт, домуло пайваста асаби ӯро вайрон мекард. ӯ аз ҳисобу китоб нафрат дошт. Наздик аст, ки сессия тамом шавад. Домуло дидаю дониста Ҳуснораро аз имтиҳон намегузаронд.
Ҳуснора комилан дигар шудааст. ӯ чунон маҳлиёи (мафтуни) ҳусни худ шудааст, ки ба ягон ҷавон аҳамият намедиҳад. Ба онҳое, ки ба ӯ изҳори ишқ мекунанд, танҳо бо ханда як ҷавоб медиҳад: "Чӣ шудааст?". Бечораҳо аз изҳори ишқ пушаймон мешуданд.
Ҳуснора ҳатто дугонаи наздик надошт. ӯ ҳамеша танҳо меомаду мерафт ва дар дарсҳо аз дилгирӣ гӯё метаркид.
Духтарони ҳамкурс ба ӯ ҳам бо ҳавас ва ҳам бо ҳасад нигоҳ карда, оинаҳои худро гирифта, худро оро медоданд.
Ҳуснора дар дил фикр мекард: "Ба шумо ороиш (пардоз) ҳам кӯмак намекунад".
— Оё рафтани Ҳамроевро ҷашн мегирем?
Гарчанде ки гапи сардори гурӯҳ ба ҳама маъқул шуд, Ҳуснора ҳеҷ вокунише нишон надод.
— Биёед дар ягон қаҳвахона шинем, худаш ҳам шикамам хеле гурусна монд.
— Шуд, дарси охиринро тамом кунем, ман дар қаҳвахонаи он тарафи роҳ ҷой банд мекунам. Киҳо мераванд, даст бардоранд?
Ба ҷуз чанд духтари шавҳардор, ҳама розӣ шуданд.
— Ҳуснора, шумо ҳам меравед?
Ҳуснора бо кароҳат нигоҳ кард.
— Не.
— Эҳ, чаро ин тавр мегӯед, бе шумо намешавад. Охир он домуло ба шумо ҳам маъқул нест-ку.
Дар асл, чор ҷавони гурӯҳ пинҳонӣ ба Ҳуснора ошиқ буданд, аммо ҷуръаи гуфтан надоштанд.
— Ба ман ин хел базмҳо маъқул нест. Худатон рафта оед.
— Чӣ, (шавҳар) иҷозат намедиҳанд ё чӣ?
— Агар мебуданд ҳам, худам ҳал мекардам, ки ба куҷо раваму ба куҷо не.
Ҳуснора ҳамин ҷавобро дод ва бо телефонаш овора шуд.
Ба баъзеҳо ин рафтори Ҳуснора маъқул набуд, аммо аз сабаби зебоиаш чизе гуфта наметавонистанд. Умеди ҷавонон бар бод рафт. Духтар ошкоро рад кард.
Баъд дарс сар шуд. Мисли ҳамеша, домулои математика бо Ҳуснора баҳс кард.
— Ин ҷо барои шумо мактаб нест. Ман вақт надорам, ки бо шумо овора шавам. Духтар бошед ҳам, шарм намедоред, ки хуб намехонед?
Гапи домуло ба асабҳои Ҳуснора заррае ҳам таъсир накард.
— Ба фикри шумо, ин муодилаи квадратии шумо ба ман лозим аст? Чӣ хел хонданро ба ихтиёри худам гузоред. Оё ҷавобе доред, ки дар зиндагӣ ин муодилаи шумо ягон фоида дорад?
Ҳуснора ҳанӯз намефаҳмид, ки чаро ин домулои ҷавон аз ӯ нафрат дорад. Баъд дарро пӯшида, аз дарс баромад.
Гузашта.
Духтаре, ки дасти Ҳусниддинро дошта нишаста буд, аз зиндагӣ хеле хурсанд аст ва ин оламро танҳо аз бахту саодат иборат медонад.
— Мехоҳам модарамро бубинам.
— Биё, мебарам.
Онҳо боз дар байни боғҳои зебо сайр карданд. Ҳуснора худро ба оғӯши модараш партофт, ки дар миёни гулҳо нишаста, боз ҳам ҷавонтар шуда буд.
— Модарҷон
Модару кӯдак (духтар) якдигарро ба оғӯш гирифта, муддате бо ашк дар чашм истоданд.
— Оча, пазмонатон шудам.
— Ман ҳам, духтарам.
— Мешавад дар наздатон монам?
— домод) ба ин чӣ мегӯяд?
Ҳуснора бо шарм ба замин нигарист.
Вақт гӯё оҳиста мегузашт. Ҳуснора бахти ҳақиқиро ҳис мекард. Дар дунё аз ӯ хушбахттар инсоне набуд.
давом дорад
#киссахо #ҳикоя #тоҷикистон
Келинчаки афсуншуда
Қисми 11
Хеле беҳол аст. Ёрии таъҷилӣ ҳам ду бор омада рафт. ӯ дар хобаш хеле алаҳсӣ мегӯяд.
— Шумо метавонед ӯро бедор кунед?
— Ҳа.
Маҳмуд-ака ба бедор кардани Ҳуснораи хобида шурӯъ кард.
— Духтарам, хез. Ман як инсони хубро овардам, то туро аз ин дард халос кунад.
— Дада, ӯ мехоҳад маро бикушад, вагарна фармон медиҳад, ки ба наздаш биравам. Таҳдид мекунад.
— Кӣ?
— Ҳамон мулло дар деҳа, ки маро ба наздаш бурда буданд. Барои ӯ як гӯсфанди сиёҳро қурбонӣ карданд.
Домуло, ки сӯҳбати онҳоро мешунид, сарашро ҷунбонд.
— Ба назар мерасад, ки ӯро ба назди ҷинкашҳо бурдаанд. Қурбонӣ танҳо барои Аллоҳ карда мешавад. Баъдан, ранги он ки маҳз чӣ гуна бошад, хеле аҳамият надорад.
— Чӣ кор мекунем? — Маҳмуд-ака бо хавотир гап зад.
— Оятҳои "Руқия" мехонам. Бо изни Аллоҳ шифо ёбад.
Руқия (хондани оятҳои Қуръон ва дуоҳо барои шифо ва ҳимоя) асосан оятҳо ва сураҳои муайяни Қуръони Каримро дар бар мегирад, ки ба шифо, ҳимоя ва паноҳ хостан марбутанд.
Уламо бар асоси ин ҳадисҳо мегӯянд, ки оятҳо ва сураҳои зерин дар Руқия бештар хонда мешаванд ва таъсири сахт доранд:
📖 Сураҳо ва оятҳои асосии Руқия
• Сураи Фотиҳа (Ал-Фатиҳа):
• Ин сура "Уммул-Китоб" (Модари Китоб) номида мешавад ва дар замони Расулуллоҳ (с) саҳобагон шифобахшии онро дар амал истифода мекарданд.
• Оятул Курсӣ (Сураи Бақара, ояти 255):
• Яке аз пурқувваттарин оятҳо дар ҳимоя аз ҷин ва шайтонҳо ба шумор меравад. Ҳадисҳо ҳастанд, ки ҳар кас онро бихонад, то субҳ дар ҳимояи Аллоҳ хоҳад буд.
• Ду ояти охири сураи Бақара (оятҳои 285-286):
• Гуфта мешавад, ки ин оятҳо хусусияти бузурги ҳимоягӣ доранд.
• Сураҳои Ихлос, Фалақ ва Нос (Муаввизат):
• Ин се сура (се сураи охир) якҷоя "Муаввизат" (сураҳои паноҳҷӯӣ) номида мешаванд. Онҳо муҳимтарин сураҳое мебошанд, ки барои ҳимоя аз сеҳр, чашмзахм, ҳасад ва бадии ҷинҳо хонда мешаванд. Пайғамбари мо (с) вақте бемор мешуданд, ин сураҳоро мехонданд, ба кафҳои дасташон дам месупурданд ва ба баданашон мекашиданд.
➕ Оятҳои иловагии дигар
Баъзе уламо тавсия медиҳанд, ки барои шифо ёфтан, махсусан аз зарари сеҳр ва ҷинҳо, оятҳои зеринро низ дар Руқия бихонанд:
• Сураи Бақара (ояти 102): Оятҳо дар бораи сеҳр.
• Сураи Аъроф (оятҳои 106–122): Воқеаи байни Мусо (а) ва сеҳргарони фиръавн.
• Сураи Юнус (оятҳои 81–82): Оятҳое, ки Мусо (а) барои ботил кардани сеҳр дуо кардааст.
• Сураи Тоҳо (оятҳои 65–69): Боз оятҳо дар бораи сеҳр.
• Сураи Кофирун (Ал-Кафирун).
•
• Ҳамаи Қуръон шифо аст ("...Ва мо аз Қуръон он чизеро нозил мекунем, ки барои мӯъминон шифо ва раҳмат аст..." - Сураи Исро, ояти 82). Оятҳои дар боло зикршуда оятҳое мебошанд, ки дар Руқия бештар таъкид ва амал карда мешаванд.
• Руқия танҳо бо нияти шифо хостан аз Аллоҳ, бо оятҳои Қуръон ва дуоҳои шаръӣ хондан шаръӣ ҳисоб мешавад. Аз дигар калимаҳои ғайришаръӣ ё нофаҳмо, амалҳои бо ширк омехташуда бояд комилан парҳез кард.
Домуло мехонд, Ҳуснора сарашро дошта менишаст.
— Чӣ ҳис мекунед, хоҳар?
— Дастони пурқуввати ӯ кӯшиш мекунанд, ки маро раҳо кунанд.
— Киро?
— Ҳамон муллои деҳаро, ҳар рӯз маро ба наздаш фарёд мекунад. Аммо ман рафта наметавонам.
— Касе, ки дар паҳлуятон гап мезанад, чӣ мегӯяд?
— ӯ дар паҳлуям нест. Ҳеҷ чиз намегӯяд.
— Намегӯяд, ки "нахӯн, гурез"?
— Не. Лекин давом диҳед, дастони онро аз ман дур кунед, хаста шудам.
Домуло хеле (дароз) хонд. Баъд Ҳуснора беҳол шуда, хоб рафт. Пас аз хатми тиловат домуло ба гап даромад.
— Фарзияи ҷинзадагӣ худро сафед намекунад. Лекин ба ӯ сеҳр кардаанд. Як нафар, ки бо ҷодуи сиёҳ машғул аст, коре кардааст. Ба фикрам, дар натиҷаи он духтар ба ин ҳол афтодааст. Иншоаллоҳ, акнун шифо меёбад.
— Раҳмат ба шумо.
Маҳмуд-ака, ки домулоро гусел кард, ба фикр ғӯтид. Аз рафтани духтараш ба деҳа хеле вақт нагузашта буд. Магар аллакай ба ӯ сеҳр карданд? Ба кӣ зарари ин духтарча расида бошад?
— Очааш, дар қабрат тинҷ хоб кун. Духтаратро танҳо намегузорам. Ба ту ваъда додаам. Ҳуснора духтари ман аст. Ҳаргиз намегузорам, ки азоб кашад.
Рақами фиристодаи писарашро дар телефонаш чида, занг зад.
— Алло.
— Ассалому алайкум, доктор Самиев мешунавад.
— Ман падари Айюб ҳастам.
— Айюб аз Амрико?
— Ҳа.
— Ассалому алайкум, хубед, амак? Саломатиатон хуб аст?
— Шукр, хубам. Мехостам духтарамро барои муоина биёрам. Дар кадом беморхона кор мекунӣ?
— Дар духтаратон чӣ мушкил аст?
— Биёям, мефаҳмонам.
— Хуб.
Маҳмуд-ака оҳи сард кашид. Кошки он рӯз духтарашро намедод, азбаски гапи Мақсуд барояш вазнин буд, чизе гуфта натавонист. ӯ ҳеҷ гоҳ ба Ҳуснора бо нияти бад нигоҳ накардааст. Азбаски духтар надорад, ӯро хеле дӯст медорад. "Духтарам" гуфта, навозиш мекунад. Гапи онрӯза бошад, аз ҳад гузашта буд. Ба ҳамин хотир ҳам муқобилият карда натавониста буд.
Вақте Ҳуснора бедор шуд, субҳ дамида буд. Мағзаш гӯё холӣ буд. Ҳеҷ чизро ба ёд оварда наметавонад. Ҳатто дар хотирааш гӯё холигоҳе ҳаст. Дасту рӯяшро шуста, хеле фикрмандона нишаст.
Вақте ба берун баромад, хунукӣ баданашро ларзонд. Пушаймон шуд, ки бар болояш либос напӯшида баромад. Кабудиҳои рӯяш акнун зард шудаанд.
— Духтарам, хестӣ?
Маҳмуд-ака бо нони гарм ва қаймоқ даромада омад.
— Хуб омадед, дада?
— Хуб, туро дар по рост дида, хеле хурсанд шудам.
Ҳуснора ба назди Маҳмуд-ака рафта, чизҳои дар дасташ бударо гирифт.
— Ба ман диҳед.
Баъд падару духтар нишаста, нонушта карданд. Ҳуснора вақте нонро мегазид, Ҳусниддинро дид, ки ба ӯ нигоҳ мекард ва ҳолаташ аҷиб шуд.
— Чӣ шуд, духтарам?
— Дада, ӯ... — Ҳуснора бо дасташ ба сӯи тиреза ишора кард.
— Дар он ҷо чӣ ҳаст?
— Дада, Ҳусниддин омадааст.
Хавотири Маҳмуд-ака боз зиёд шудан гирифт.
— Дар он ҷо касе нест-ку?
— Дада, ӯ мехоҳад дастамро пурсад (хостгорӣ кунад).
— Ё Аллоҳ, худат кӯмак кун. Духтарам, бигӯ, ки ба наздамон биёяд.
Маҳмуд-ака ба дар нигоҳ кард. Дар баста аст. Канӣ, чӣ хел меояд?
— Меомадаед.
Ҳусниддин даромад. Ба назари Ҳуснора, дарро кушода даромад. Аммо он дар чӣ хел буд, ҳамон тавр истодааст.
— Омад?
— Ҳа.
— Бигӯ, ки ба ман намудор шавад.
Маҳмуд-ака ба зӯр худро ба даст мегирифт.
"Ҳуснора бигӯ, ки ту ӯро мебинӣ, чаро дурӯғ мегӯед?"
Ҳуснора такрор кард. Маҳмуд-ака тамоман адо шуд. Дастонаш ларзиданд ва пиёлаи дар дасташ бударо ба болои хонтахта гузошт.
Дастони Маҳмуд-ака ҳақиқатан ҳам меларзиданд. Дар назари ӯ Ҳуснора истода буд, ки бо як сояе, ки аз паси девор даромада буд ва танҳо духтараш ӯро медид, гап мезад. Агар доуло гуфта бошад, ки сеҳр рафт, ин чӣ буда метавонад? Ё асари сеҳр аст?
— Ҳуснора, ба ман нигоҳ кун! — Маҳмуд-ака овозашро баланд кард, лекин боз ҳам бо мулоимӣ гап зад. — Ту дар ин ҷо танҳо бо падарат нишастаӣ! Дар ин хона ба ҷуз аз туву ман касе нест!
Ҳуснора ба гапи ӯ аҳамият надод. Чашмонаш ба холигоҳи назди тиреза дӯхта шуда буданд. Дар рӯяш як оромии аҷиб, ҳатто нимтабассум пайдо шуд.
— Ҳусниддин, дадам шуморо мешунаванд! Чаро гап намезанед? — гуфт ӯ, гӯё бо меҳмон муомила мекарда бошад.
Хавотир дар дили Маҳмуд-ака комилан ба даҳшат табдил ёфт.
— ӯ мегӯяд, ки ба ман наздик нашавад, дада. — Ҳуснора ба сӯи падараш рӯ овард. — Гӯё "падари ту, ман намехоҳам бидонам, ки ӯ кист," мегӯяд.
Маҳмуд-ака бо қатъият аз ҷояш хест. Агар ин ҷин ё боқимондаи сеҳр бошад, ӯ бояд худаш онро мағлуб кунад.
— Ман мехоҳам бидонам! — ӯ овозашро ба сӯи тиреза, ба сӯи мавҷудоти ноаён равона кард. — Ту ҳар касе бошӣ, духтари маро тинҷ гузор! Акнун сеҳр нест! Ба духтарам наздик нашав!
Табассум аз рӯи Ҳуснора нопадид шуд, ба ҷои он як дилсардии нофаҳмо пайдо шуд.
— Дада... — гуфт ӯ, гӯё падараш ба меҳмон беҳурматӣ мекарда бошад. — Ҳусниддин рафтан намехоҳад. Шумо ӯро хафа мекунед. ӯ мегӯяд, ки маро дӯст медорад.
Маҳмуд-ака бо қарори қатъӣ ба сӯи такягоҳи наздиктаринаш — телефонаш даст дароз кард.
— Дада, шумо ҳам ба ман бовар намекунед?
— Бовар мекунам, духтарам.
Маҳмуд-ака рақам чида, берун баромад.
"Падарат мехоҳад моро ҷудо кунад. Бо ман мегурезӣ?"
— Медонед-ку, барои шумо ба ҳама чиз тайёрам.
Маҳмуд-ака, ки баданашро арақи сард зер карда буд, аз паси дар гузашт. Кӯшиш кард, ки нафаскашиашро ба тартиб дарорад. Овози айбдоркунандаи духтараш: "Дада, шумо ҳам ба ман бовар намекунед?" дар гӯшаш садо медод. ӯ мехост духтарашро бовар кунонад, аммо чӣ хел ба духтаре бовар кардан мумкин буд, ки дар чашмонаш бо як (сояи) ноаён гап мезад?
Маҳмуд-ака ба телефонаш дӯхта шуд. Мақсади ӯ — Айюб. ӯ зуд рақами фиристодаи писарашро чида, занг зад.
— Алло, — Самиев телефонро бардошт.
— Имрӯз меравам. Суроғаро фаҳмонда метавонӣ?
— Хуб, амак.
Самиев Соҳиб суроғаро гуфтан гирифт.
Маҳмуд-ака суроғаро дақиқ кард ва ба назди Ҳуснора даромад. Чашмони духтар беҷо буданд, аз афташ чизеро фикр мекард.
— Ҳуснора, биё ба дастурхон дуо кунем, баъд бо ҳам ба як ҷой меравем.
— Ман ба ҳеҷ ҷо намеравам. Намехоҳам ҳам равам.
— Ҳуснора, ин чӣ гап аст, духтарам?
— Шумо маро аз ӯ ҷудо мекунед. ӯ ҳатто бибиашро ҳам овард. Аммо шумо ба ман бовар намекунед. Намехоҳед ҳам фаҳмед!
Ҳуснора ба ҳаяҷон даромад. Баъд сарашро миёни ду дасташ гирифта, нишаст.
— Неееее!
Бо ин калима, бадани Ҳуснора ногаҳон ба таҳлака афтод. Чашмонаш калон кушода шуданду дасту пояш ларзидан гирифтанд.
Дасту пои Маҳмуд-ака ях баст. Дарҳол ба назди духтараш давид.
— Духтарам! Ҳуснора! Чӣ шуд?
Аз даҳони Ҳуснора як садои нофаҳмо ва ғализ баромад. Ин ба овози ӯ монанд набуд. Гӯё ду нафар якбора гап мезада бошанд.
— Нарав, илтимос...
Маҳмуд-ака бо вуҷуди ин овози аҷиб, духтарашро ба оғӯш кашид.
— Ман туро ба ҳеҷ кас намедиҳам! Ту духтари манӣ! Худро ба даст гир.
Талвасаи Ҳуснора ногаҳон қатъ шуд. Чашмонаш боз ҳам қатъӣ ва сард шуданд. Ба падараш нигариста, бо нафрат лабханд зад.
— Ман меравам. Ман аз они ӯям...
ӯ дасташро дароз карда, китфи Маҳмуд-акаро тела дод. Падар ба ақиб такон хӯрд.
Ҳуснора аз ҷояш хест. ӯ ба сӯи тиреза равон шуд. Маҳмуд-ака зуд худро ба даст гирифта, аз паси ӯ давид.
— Ист! Ба куҷо?
Духтар дар назди тиреза истод. Мӯйҳояш дар бод парафшон шуданд.
— ӯ... маро интизор аст.
Давом дорад
Келинчаки афсуншуда
Қисми 12
Маҳмуд-ака бо тарсу ҳарос аз тиреза ба берун нигарист. Касе нест. Танҳо кӯча ва боғи ором.
— Духтарам, илтимос! Маро натарсон!
Аммо Ҳуснора гапҳои ӯро нашунид. ӯ гӯё хоб медида бошад, дасташро ба шишаи тиреза гузошт.
Маҳмуд-ака зуд аз куллер оби хунук гирифта, ба рӯи духтараш пошид. Ҳуснора як қад парид. Мисли одаме, ки ҳоло аз хоб бедор шудааст, ҳайрон нигоҳ кард.
— Дада!
— Либосатро иваз кун. Бояд маро ба назди шифокор барӣ.
— Хуб.
Маҳмуд-ака танҳо он вақт нафаси рост кашид. Ин ҷинзадагӣ нест. Ин тамоман чизи дигар аст. То ба таги гап нарасад, ором намешавад.
Айюб вақте аз зинапояи тайёра оҳиста мефаромад, (серӣ) нафас кашид. Расо 14 сол ба ин кишвар наомада буд. Ба ҷуз аз он ду рӯзе, ки барои бурдани падараш омада буд. Ниҳоят ӯ дар ватани худ аст. Одамонаш рӯи кушод доранд. Ба ҳар ҳол . Онҳо бародаранд.
Айюб дар аввал гаранг шуд. Надонист, ки ба куҷо равад. Баъд то маркази вилояташон бо таксӣ гап пазонд.
— Ассалому алайкум.
Баъд аз гуфтани суроға, ронанда маблағро гуфт. Айюб бошад, савдо накарда, ба мошин нишаст.
— Ин ҷойҳо хеле тағйир ёфтаанд.
Айюб атрофро тамошо карда мерафт ва ҳайрати худро пинҳон карда натавонист.
— Чанд сол шуд, ки рафтед?
— Хеле зиёд.
Айюб хандида ҷавоб дод. Баъд дигар гап назад. Танҳо вақте ба маркази шаҳр расиданд, Айюб беҳтарин меҳмонхонаро пурсид. Ронанда фаҳмонд ва дар он ҷо истоданд. Ҷавон ҷомадони худро кашида, ба сӯи меҳмонхона рафт. У ҳозир ба назди падараш рафта наметавонад. Барояш хеле душвор аст, ки ӯро дар назди он духтар бубинанд.
Баҳром ниҳоят имтиҳонҳои охирини худро супурд. Акнун ягона мақсадаш боз як инсони пуриқтидор ва соҳибэътибор шудан аст. Бо ин роҳ ба мақсадаш мерасад.
Лола бошад, кӯшиш дорад, ки аз имконияти барояш мусоид пайдошуда самаранок) истифода барад.
— Баҳром, шояд имрӯз ба сайр бароем?
— Майлаш.
Ҷавон ҳамеша рад мекард. Ин дафъа "не" нагуфт.
Мана онҳо дар хиёбон сайр доранд. Лола дидаю дониста атри феромондор зада баромадааст. Як-ду дугонаи шавҳардораш гуфта буданд, ки агар чунин атр занӣ, метавонӣ ҳушу ёди ҷавононро бирабоӣ. Имрӯз ӯ маҳз ҳамин усулро истифода бурд. То ҳадди имкон ба Баҳром наздик мешуд. Шояд бо ин роҳ хаёли ҷавонро бирабояд.
— Он духтарро фаромӯш карда наметавонед?
— Биё, дар ин бора гап назанем.
— Магар он қадар зебо буд?
— Ҳа, хеле зебо буд.
Баҳром оҳи сард кашид.
— Баҳром, афсӯс мехӯрам. Шояд хуб шуд, ки инсоне, ки шуморо қадр намекунад, тақдиратон набудааст?
Баҳром ва Лола сӯҳбатро дар хиёбон тамом карда, дар қаҳвахона нишастанд. Атри феромондори Лола таъсир накард, хаёли Баҳром ҳанӯз дар атрофи он духтари зебо чарх мезад.
— Ман сазовори он рафтори онвақтаи ӯ набудам, — гуфт ногаҳон Баҳром. Дар овозаш афсӯс буд. — Лекин акнун ҳамааш дигар хел мешавад.
Дар рӯи Лола як лаҳза рӯҳафтодагӣ намудор шуд, аммо дарҳол онро пинҳон кард.
— Шояд кӯшиш кунед ӯро фаромӯш кунед?
— Ту хато мекунӣ, Лола. Инро фаромӯш кардан мумкин нест. Ё худат кӯмак мекунӣ?
Дар чашмони Баҳром на танҳо шӯълаи алам буд. Мақсади ӯ на танҳо баргардонидани ишқаш, балки тамоман ба одами дигар табдил ёфтан буд. Лола ин шавқи ӯро дида, фаҳмид, ки нақшаи "феромондор"-аш кор надод. Акнун ба ӯ роҳи дигар лозим буд.
"Ба Баҳром қувват лозим аст? Пас ман бояд ба ӯ дар ин роҳ кӯмак кунам. Чӣ хеле набошад, ман дар паҳлуи ӯ мемонам."
— Чӣ хел кӯмак?
— Дар курси хурд духтаре бо номи Баҳора ҳаст. Дугонае дорад бо номи Умрия. Ҳуснора апаи Умрия мешавад. Дар бораи онҳо маълумот пайдо кун.
Ҳафсалаи Лола хароб) шуд. Боз дар бораи он духтар фикр мекунад.
— Оё ягон вақт ӯро мебахшед?
— ӯро бахшидан мумкин нест. Мехоҳам онро ба худаш ду баробар баргардонам ва ба дараҷае расонам, ки орзуи марг кунад.
Лола бо ҳайрат ба ҷавон нигарист. Дар чашмоне, ки чанде пеш аз ишқ месӯхтанд, нафрат муҷассам буд.
Маҳмуд-ака ва Ҳуснора дар мошин мерафтанд. Кайфияти Ҳуснора мисли ҳамеша орому бепарво буд, гӯё воқеаҳое, ки ҳозир падарашро ба (ҳаяҷон) оварда буданд, аз хотираш рафта бошанд. Маҳмуд-ака аз ин ҳолати тез-тез тағйирёбандаи ӯ дар ташвиш буд.
— Дада, ба куҷо меравем? — пурсид Ҳуснора, аз ойна атрофро тамошо карда.
— Ба назди одаме, ки ба ту кӯмак мекунад, духтарам.
— Ба ман ҳеҷ гуна кӯмак лозим нест. Ман сиҳат-саломатам. Танҳо шумо... шумо маро намефаҳмед. ӯ ҳам аз шумо ранҷид. Шумо байни ману ӯро вайрон карда истодаед!
Маҳмуд-ака хомӯш монд. Дароз кардани гап фоида надошт. Онҳо ба суроғаи гуфтаи Соҳиб — ба клиникаи хусусии маркази вилоят наздик шуданд. Дар ин ҷо на домуло, балки гӯё шифокоре зиндагӣ мекард, ки усулҳои нодири табобат дошт. Тамоми умедаш аз ин ҷавон буд.
Вақте ба дар даромаданд, ба кормандони қабул гуфтанд, ки Соҳибро меҷӯянд.
— Маҳмуд-ака мешавед? Дароед, Соҳиб Самиев интизор аст.
Дар хона Соҳиб ҳуҷжатҳоро (пур карда) менишаст.
— Амак, худатонми? (солҳо) шуморо тамоман тағйир дода натавонистанд-ку (аслан).
Ҳарду ба оғӯш кашида, вохӯрданд. Айюб гарчанде дар дур буд, аммо (гоҳ-гоҳ) Соҳиб аз Маҳмуд-ака хабар гирифта меистод.
— Шинед. Канӣ, гӯед-чи, муаммо дар чист?
Маҳмуд-ака ба Ҳуснора нигоҳ карда, воқеаҳои рӯйдодаро нақл кард.
— Бо хаёли он ки ҷин задааст, ду бор ба назди домулоҳои зӯр бурда хонондам. Фоида накард.
Соҳиб ба Ҳуснора як нигоҳ кард. Соҳибҷамоле, ки гӯё тамоми оламро фаромӯш карда бошад, бепарвоёна нишастааст.
— Ба фикри ман, ин он ҳолате нест, ки шумо фикр мекунед. Ҳозир ташхиси дақиқ ҳам намегузорам. Дар давоми тафтишот мефаҳмем. Лекин ман дарҳол табобат карда наметавонам. Ман бояд аввал вазъият, (заминаи) руҳии ӯро тафтиш кунам. Маҳмуд-амак, биёед дар бораи ҳолатҳое гап занем, ки духтаратон дар кӯдакӣ бештар азоб кашидааст. Махсусан, дар бораи тағйиротҳои калони ҳаёти ӯ.
Ҷазаваи Ҳуснора ва пайдоиши "Ҳусниддин" на асари шифоёбӣ, балки метавонад инъикоси ҷароҳатҳои қаблӣ ё воқеаҳои фаромӯшшуда бошад. Ба ёд оред, (пурташвиш)-тарин ҳолати ӯ кай буд?
Айюб дар хонаи люкси меҳмонхона нишаста буд. Ҳаёти ӯ дар Ғарб сохта шуда буд, лекин дилаш ҳамеша дар ин кишвар монда буд. ӯ аз ойна ба чароғҳои шаҳр дӯхта, нафаси амиқ кашид.
«Муҳаббати модарам барои ман вазнинтарин зарба буд. Ба ҳамин хотир рафта будам... Акнун баргашта, боз бояд ба гирдоби он воқеаҳо афтам?»
ӯ телефонро гирифт. Рақами падарашро чид. Бояд дар бораи баргаштанаш ба ӯ гӯяд. Аммо ҷуръат накард, ки занг занад. Дар назараш, он "духтар" ҳанӯз дар байни онҳо истода буд. Гӯё падараш ӯро ҳатто аз фарзандони худаш афзалтар медонист.
ӯ қарор дод, ки барои парешон кардани фикраш ба берун барояд. Кӯлоҳи сафед пӯшид, мӯйҳояшро шона кард. ӯ гӯё на танҳо ба балки ба асрори торикии гузаштаи худ низ қадам мегузошт.
Бо Соҳиб дар Амрико шинос шудааст. Соҳиб як муддат дар он ҷо зиндагӣ карда, таьлим (таҳсил) ҳам гирифтааст. Дар кишвари мусофир ба якдигар ҳамроҳ, ҳамдард шуданд. Ҳамин тавр ба дӯстони наздик табдил ёфтанд.
Айюб мехоҳад ба хонаи падараш равад. Лекин... Намехоҳад, ки ҳамаи онҳое, ки ӯро мешиносанд, писари фоҳиша гӯянд. Метарсад, ки ба ӯ бо ангушт ишора кунанд. Барои ӯ ин баробари марг аст. Ба ҳамин хотир ҳам ҳамеша таъкид мекунад.
ӯ дар ин ҳаёт танҳо падар дорад. Модараш ӯро таваллуд карда вафот кардааст!
Ҳамро-мулло аз рафтани духтар худро ба ҷое намеёфт. Он рӯз чанд бор бо мошини қиматбаҳояш аз назди хонаи онҳо гузашт. Афсӯс, ба гуфтаи "одамонаш", ӯ аллакай рафтааст.
Баъд аз ду рӯз воқеаи бад шуд. Худ аз худ дилаш с(тир хӯрда), мазааш (ҳолаш) бад шуд.
— Оххх, дилам, ба ман чӣ шуда истодааст?
Баъд е (аз ҷое) овозҳо омадан гирифтанд. Ашхадуууу алла иллаҳа...
Ҳамро-мулло дар ҷои хобаш аз дарди дил (меҷунбид). Овозҳое, ки дар болои сараш садо медоданд, гӯшҳояшро кар мекарданд. Инҳо ба овози худаш ё домулоҳое, ки хонда буданд, монанд набуданд. Ин садоҳо то ба амиқтарини қалбаш мерасиданд, виҷдонашро азоб медоданд.
— Охх... Истед! — (фарёд зад) ӯ. — Ҷон (Ҷонишин)...
ӯ худро ба (фарш) партофт. Калимаи Ашҳаду акнун ба гӯши ӯ на ҳамчун наҷот, балки ҳамчун ҷазо шунида мешуд. ӯ чашмонашро пӯшид ва дар як лаҳза ҷодуеро, ки он рӯз бо хун карда буд, ба ёд овард. Ин дарде, ки қалб ва баданашро фаро гирифта буд — маҳз инъикоси ноҳаққие буд, ки он шаб содир шуда буд.
Садоҳои атроф баланд шуданд. Гӯё аъзои дарунии ӯ месӯхтанд. Хизматгороне, ки ба наздаш давида омаданд, фарёд мезаданд: (сактаи дил), тез ёрдам (ёрии таъҷилӣ)!». Аммо Ҳамро-мулло онҳоро намешунид. Дар пеши чашмонаш рӯи маҳзуни Ҳуснора пайдо шуд. Ва суханони пурқувват маҳз аз пеши ӯ шунида мешуданд.
— (Акнун дер шуд)... — пичиррос зад ӯ, с танаш ногаҳон аз ларзиш бозмонд. Нафасаш дар дарун монд.
Овозҳо хомӯш шуданд. Ҳамро-мулло аз ҳаёт чашм пӯшида буд. Ин ба вақте рост омад, ки домулои дуюм Ҳуснораро мехонд.
Соҳиб дар хонаи клиника бо Маҳмуд-ака танҳо монд. Ҳуснораро бошад, барои (муоина) бурда буданд.
— Маҳмуд-амак, ба шумо як чизро гӯям, — гуфт Соҳиб фикрмандона — Ин ҳолати Ҳуснора (гап задан бо шахси ноаён бо номи Ҳусниддин) психоз ё ҷинзадагӣ нест. Ин — Диссоциатив Амнензия (Диссоциатив Хотира Фарӯмошхотирии диссотсиативӣ) шуданаш мумкин аст. Мағзи ӯ осеби хеле калони руҳиро қабул карда натавониста, хотираҳои марбут ба он воқеаро (пок кардааст).
Давом дорад...
#джин #киссахо #тоҷикистон
Келинчаки афсуншуда
Қисми 7
Ҳозир не. Дар ин бора баъдтар гап мезанем.
Дар миёнаи тӯй Ҳусниддин ба онҳо наздик шуд. Чеҳрааш ба одами хашмгин монанд буд. ӯ дасташро ба сӯи Ҳуснора дароз кард.
— Ҳуснора, рафтем. Вақташ омад.
Дили духтар ба шиддат тапид. ӯ чанд дақиқа ба Ҳусниддин ва Баҳром навбат ба навбат нигарист.
— Бо кӣ гап мезанӣ? — дар овози Баҳром шубҳа пайдо шуд ӯ ба атроф нигарист, аммо ҳеҷ касро надид.
Ҳуснора дасташро якбора аз дасти Баҳром кашида гирифт. Дар чеҳрааш изтироб ва дар чашмонаш шарораи ғайритабиӣ пайдо шуд.
— Ман ба никоҳи ту розӣ нестам! Ман туро дӯст намедорам!
Дар аввал аз сабаби баландии овози мусиқӣ одамон ин суханонро нашуниданд, рақсу бозӣ авҷ дошт.
— Чӣ мегӯӣ?! Ба фикрам, ту дар худ нестӣ! — Баҳром аз банди дасти Ҳуснора сахт дошт.
— Сар деҳ! — фарёд зад Ҳуснора. ӯ ба рӯи Ҳусниддин нигарист.
Ҳусниддин ба ӯ табассум кард ва сарашро ҷунбонд: "Натарс, ман ҳастам-ку".
Овозаи тӯе, ки то нисфи шаб давом кард, тамоми деҳаро фаро гирифт. Домод ба духтаре издивоҷ мекард, ки аз шаҳр баргаштанаш ҳатто ду моҳ нашуда буд. Ҳама ба арӯс менигаристанд. Арӯс худро хеле аҷиб мегирифт.
— Ба ту чизе шудааст?
Аммо аз духтар садое намебаромад.
— Бо ту гап мезанам!
Қаҳри домод бештар мешуд. Арӯс ангуштони худро мегазид. Дар ин ҷо сирри дигаре буд. Баҳром боз мушоҳида кард, ки арӯс пайваста ба кунҷи торики ҳавлӣ нигариста, лабханд мезанад.
— Ҳуснора, ба кӣ нигоҳ мекунӣ?
Арӯс як қад парид. Дар чашмонаш ҳангоми нигоҳ ба домод даҳшат инъикос ёфт.
— Шумо...
Сипас рӯймоли сарашро канда партофту аз ҷояш бархост. Домод натавонист ӯро боздорад. Дар он лаҳза арӯс ба миёни давра баромада, дар пеши чашми ҳама...
Тӯйхона якбора пур аз шӯру ғавғо шуд. Чунки...
Чунки арӯс дар миёни давра, дар пеши чашми ҳама ба рақс даромад. Аммо ин рақси оддӣ набуд. Ҳаракатҳояш хеле аҷиб ва беҳаёона буданд. У гӯё дар ихтиёри худ набуд, чашмонаш мисли оина шахшуда, бо ягон шарики ноаён рақс мекард. Мӯйҳояшро парешон кард, пойафзолҳояшро ба як тараф партофт. ӯ зебоии худро ба як манзараи нохуш ва ваҳшиёна табдил дод.
Мусиқии тӯйхона якбора хомӯш шуд.
Садои доду фарёд, даҳшат ва пичир-пичирҳо ба гӯш мерасид. Одамон, махсусан занон, рӯи худро пӯшида, ба арӯс менигаристанд. Баҳром дар ҷояш шах шуда монд. Дар чашмонаш хашм ва нанги шармандагӣ дида мешуд.
— Ҳуснора! Чӣ кор мекунӣ?! Бас кун!
Баҳром аз ҷояш хеста, ба назди ӯ давид.
— Ҳозир ба ҷоят нишин! Ту... ту девона шудӣ?!
Ҳуснора ба рӯи Баҳром нигарист, вале чашмонаш гӯё ӯро намедиданд. Дар лабҳояш табассуми аҷибе пайдо шуд.
— Ҳеҷ гоҳ. Ман аз они ӯям!
ӯ Баҳромро тела дод. Баҳром наафтид, вале зарба чунон сахт буд, ки ҳама ба ҳоли ӯ раҳм карданд.
— Вой, мурам! Чӣ гапҳо шуда истодааст?! Писарамро сар деҳ, шайтон! — Самия-апа ба назди писараш давид.
Ҷамила гирякунон мехост ба Ҳуснора наздик шавад, вале касе ӯро дошт. Ҳуснора бошад, мисли актрисаи саҳнаи фоҷиабор, кӯшиш мекард либоси арӯсиашро канда партояд.
Хешу табор, ҷиянҳо, падар — ҳама барои доштани ӯ давиданд. Чанд мард бо душворӣ дастони ӯро гирифта, ба замин хобонданд. ӯ бо овози даҳшатбор фарёд мезад:
— Сар диҳед! Ман меравам! ӯ маро интизор аст!
Одамон бо ҳайрат ба якдигар нигаристанд.
— Кӣ? Киро мегӯӣ?!
Ҳеҷ кас ба ин ҳолати аҷиб тоқат карда натавонист. Тӯйхона якбора холӣ шуд. Меҳмонон пайи ҳам мерафтанд ва ҳама ба ин ақида буданд, ки дар ҳақиқат ба арӯс ҷин расидааст.
Мақсуд-ака аз ғазаб девона шуда, духтарашро бераҳмона латукӯб кард.
— Бас кунед, дар ин ҷо гапи дигар аст, гуфт касе.
Дар чашмони Баҳром аллакай ғам пайдо шуда буд. ӯ ҳеҷ гоҳ интизор набуд, ки рӯзи бахташ ин тавр барбод меравад.
— Пули тӯйро медиҳед. Духтари девонаатонро ба мо бор карданӣ шудед?! — Ҳалим-ака бо овози баланд дод мезад. Аммо ҳеҷ кас дар ҳолате набуд, ки инро дарк кунад.
Баҳром ба назди духтаре, ки дар замин биниаш хуншор ва куртаи сафедаш хунолуд буд, омада гуфт:
— Агар чунин ният доштӣ, чаро пеш аз тӯй гурехта нарафтӣ? Дар ҳар ду дунё ҳам туро намебахшам.
Баҳром костюмашро ба китфаш партофта, ба сӯи дарвозаи тӯйхона рафт. Одамони тарафи домод аз паси ӯ рафтанд.
Ҳуснора дар замин хунолуд мехобид ва касе ба ӯ кӯмак намекард. Ҳама дар ҳолати шок буданд. Мақсуд-ака сарашро хам карда, дар курсӣ менишаст ва бо касе гап намезад. Танҳо мӯйсафеде (осақол) ба ин манзараи нохуш нуқта гузошт:
— Дар ин ҷо гапи дигар аст. Мақсуд, ҳамаашро аниқ кун. Шояд касе ба оилаи ту қасд карда бошад. Кани, ҳама ба хонаҳоятон равед. Духтаратро ба хона бар. Пагоҳ рӯирост гап мезанӣ. Ё ба назди духтур мебарӣ.
Мақсуд-ака бархоста ба сӯи дар рафт. Умрия назди апааш омад ва ҳамроҳи Хуршед духтари аз калтак абгоршударо аз ҷояш бардоштанд.
Баҳром дар курсӣ нишаста, ба хаёл фурӯ рафта буд.
— Ба ту гуфта будам писарам, ки ба ӯ ҷин расидааст. Ин хел духтарҳо танҳо зиён меоранд.
— Оча, бас кунед! Охир ин тӯи ман буд! Зиндагии ман буд! ӯ қасдан ин корро кард. Ҳамеша худро аз ман дур мегирифт. Намехост бо маҷбурӣ зани ман шавад.
Баҳром аз ҷояш ҷаста хест. Дар хона падараш Ҳалим-ака, модараш Самия-о
апа ва бобояш нишаста буданд.
— Худро ба даст гир, писарам. Ҳеҷ кас интизор набуд, ки ин тавр мешавад. Лекин... худат ҳам дидӣ. Ин кори духтари оддӣ нест.
— Ман ин корро ҳамин тавр намемонам.
— Баҳром, медонӣ чӣ қадар хароҷот шуд? Пули тӯй як тараф, аммо ин шармандагӣ ва иснодро чӣ кор мекунем?!
— Дуруст мегӯӣ, писарам! Ман худамро намебахшам, ки ин оиларо напурсида ба ту зан гирифтам! Дилам ҳис карда буд, чанд бор гуфтам, вале гӯш накардӣ.
Бобо хомӯш истода натавонист:
— Бас кунед! Баҳром! Ҷанҷоли тӯй акнун сар мешавад. Пули тӯйхона ва хӯрокро кӣ медиҳад? Пагоҳ ин гап ба тамоми ҷаҳон овоза мешавад.
— Барои ман на пул муҳим асту на гапу кор! Ман аз он духтар нафрат дорам! Лекин сухани ӯ, ки "ӯ маро интизор аст", ба ман алам мекунад. Кӣ ӯро интизор будааст?
— Ба ӯ ҷин расидааст, тамом вассалом. Кани ҳама ба хонаҳоятон. Аз як бало халос шудем.
Бобо дуо фотиҳа карду аз ҷояш хест.
Ҳуснора дар хонааш нишаста, рӯи кабудшудаашро сила мекард.
— Ҷони ман, зиқ нашав. Аз ин ҷо меравем.
— Чаро маро наҷот надодед?
— Онҳо бисёр буданд. Агар ман ҳамроҳ мешудам, падаратро мекуштам. Баъд маро ба зиндон мепартофтанд. Ту маро солҳо интизор мешудӣ? Ман барои ту ҳама корро мекунам. Нигоҳ кун, ман дар канори туям.
Ҷавон духтарро ба оғӯш гирифт. Ҳуснора бо гиряи талх нолиш мекард.
То саҳар гоҳ ин тавр ва гоҳ он тавр хоб рафт. Дар пеши чашмаш "Фанта"-е, ки рӯзи дигар Хуршед дода буд, намудор шуд ва онро бо иштиҳо нӯшид.
— Гиря накун, зебои ман. Ба ту гиря намезебад.
— Пас чаро маро мегирёнанд?
— Онҳо бемеҳранд. Туро намефаҳманд. Ту танҳо ба ман лозимӣ.
— Маро аз ин ҷо бубар.
— Биё, рафтем.
Аммо онҳо ба ҳеҷ ҷо баромада натавонистанд. Дар ва тиреза аллакай аз берун маҳкам шуда буданд.
— Ту-ку даромада тавонистӣ. Калидро биёру кушо.
— Ман намедонам калид дар куҷост.
Ҳусниддин духтарро ба оғӯш гирифт.
— Хоб кун, вақте бедор мешавӣ, боз дар канорат хоҳам буд.
Чашмони Ҳуснора оҳиста-оҳиста пӯшида шуданд.
Мақсуд ба рӯи хонтахта мушт зад.
— Ҳамааш айби худам. Беҳуда ӯро овардам. Нахостам дар назди падарандараш гап-кор шавад, вале ҳамааш барбод рафт. Дар назди мардум чӣ гуна одам шудам?
Ҷамила намедонист шавҳарашро чӣ гуна тасаллӣ диҳад. Хомӯшона ба ӯ чой рехта дароз кард. Дар атроф хоҳарону бародаронаш хомӯш нишаста буданд.
— Беҳуда духтаратро ба он зани беақлат дода будӣ. Нигоҳ кун, тарбияаш чӣ шуд. — Аммаи калонӣ Зуҳро хомӯш истода натавонист.
— Апа, акнун чӣ кор мекунам?
— ӯро аз ин ҷо дур кун. Бигзор ба назди падарандараш равад. Дар ин ҷо танҳо саратро хам мекунад. Пагоҳ Ҳалим-раис ҳам меояд, ки пули тӯйро бидиҳед.
Мақсуд ба як нуқта нигариста мемонд:
— Ман фикр намекардам, ки тарбияи ӯ ин қадар вайрон мешавад. Агар намехост, бояд пешакӣ мегуфт, ки зан намешавад.
— ӯро ба назди духтур бар, вай девона шудааст.
— Аслан, ту бояд ӯро ба Хуршед медодӣ.
Мақсуд аз шунидани ин сухан аз бародараш ҳайрон шуд:
— Чаро?
— Хотират ҷамъ мешуд-да.
— Э, гапҳои беҳуда нагӯед.
Хоҳараш гапро давом дод:
— Ҳуснора хеле зебост. Чашми мардум мерасад. Ба ӯ дуову ҷоду кардаанд. Бояд ӯро назди мулло баред.
Ҳама ҳар хел гап мезаданд ва ба як қарор омада наметавонистанд. Аммо дили Хуршед аз вайрон шудани тӯй ва сухани амаки калониаш шод шуд. Акнун ӯ бояд ба амакаш боз ҳам наздиктар шавад.
Баҳром аз бехобии шаб чашмонаш сурх шуда буданд. Ғӯрури ӯ поймол шуда буд. Имрӯз саҳар бояд Ҳуснора дар канори ӯ бедор мешуд. Афсӯс, ки нашуд. Баҳром ҷомадонашро кушода, чизҳои лозимиашро ҷо ба ҷо кард. Ҳамсабақонаш аллакай шаб рафта буданд. Баҳром ҳам меравад. Дар ин ҷо намемонад. Нафасаш танг мешуд.
Вақте ҷомадонашро берун овард, модараш бо ҳайрат нигарист:
— Ба куҷо?
— Оча, як муддат дар ҷои дур зиндагӣ мекунам. Деҳа маро фурӯ бурда истодааст.
— Чӣ мегӯӣ, писарам?! Ҷанҷоли тӯй акнун сар шуд! Агар ту ҳозир биравӣ, ҳама моро ба тарсуӣ ва қабули шармандагӣ айбдор мекунанд! Ҳамаашро партофта рафтанӣ ҳастӣ?
— Барои ман на пул муҳим асту на ҳисоб ва на гапи мардум, оча! Кош ин шармандагӣ маро танҳо мегузошт! Аз он ки дар ин ҷо монда нафрату аламро фурӯ барам, беҳтар аст дар ҷои дур танҳо бошам! — Овози Баҳром аз хашм меларзид. ӯ ба чашмони модараш т нигарист. — Ман бармегардам. Лекин вақте баргаштам, ин корро аниқ мекунам. Барои ман донистани он ки кӣ он духтарро интизор буд, муҳим аст.
Падараш Ҳалим-ака аз хона баромад:
— Дуруст мегӯяд. Монданаш фоида надорад. Бигзор равад. Каме ба худ ояд.
— Охир...
— Ман ҳамаашро ҳал мекунам. Ту ҳозир писаратро ором гузор.
Баҳром ба падараш бо миннатдорӣ сар ҷунбонд.
— Писарам, тез бармегардӣ?
— Оча, худатон ба хабаргирӣ меоед. Агар дар ин ҷо монам, шояд ӯро бикушам.
Аз чашмони Самия-апа ашк рехт:
— Лаънат ба он духтар. Бояд аз зебоияш мурад, ки ба хотири ӯ писарам ба хона омада наметавонад.
— Оча, бигзор ҳамааш ба низом дарояд. Меоям.
Баҳром ҷомадонашро ба мошин монда, рафт. Дирӯз рӯзи бахти ӯ буд, имрӯз бошад, ӯ бадбахттарин одами дунёст... Дар роҳ рафта истода, ба кӯчаи Ҳуснора бо алам нигарист. ӯро чунон дӯст медошт, ки... акнун бояд ин эҳсосро аз қалбаш решакан кунад.
— Ту маро дар назди ҳама шарманда кардӣ!
Мақсуд Ҳуснораро аз мӯйҳояш кашола карда, аз хона берун овард. Аммо духтар ҳатто як сухан ҳам намегуфт.
— Гӯй, чаро ин корро кардӣ?
— Дадааш, ӯро мекушед! — Ҷамила ба хавотир афтод.
Давом дорад...
Фильтр
Келинчаки афсуншуда
Қисми 19 Баҳром хоболуд аз ҷояш хест. Дар симои ӯ асаре аз пушаймонӣ дида намешуд. — Мепурсӣ, ки чаро? Ман ба ту ангуштарини номзадӣ тақдим кардам, ту боши худатро ба ман тақдим кардӣ. Ҳамааш аз рӯи адолат аст. Акнун ту аз они манӣ, Ҳуснора. — Адолат?! Шумо маро дар ҳолати мастӣ... шумо маро фиреб додед! Ҳуснора кӯшиш кард, ки аз ҷояш хезад, вале дарди баданаш ӯро маҷбур кард, ки боз бишинад. Ман... ман шуморо дӯст дошта будам! Шумо... чӣ кор кардед? Ин... ин зино аст. — Зино? — Баҳром тамасхуромез хандид. — Ман мехостам бо ту издивоҷ кунам. Вале ту... ту рӯзи тӯй гуфтӣ, ки каси дигаре мунтазир аст ва маро дар назди ҳама шарманда кардӣ. Акнун навбати ман аст. Дили ҲуснКелинчаки афсуншуда
Қисми 18 Ҳуснора хост ба ақиб қадам занад, вале ба миз такя кард. Дар байни онҳо тақрибан масофае намонд. Дили Ҳуснора гӯё мехост аз синааш берун ҷаҳад, садои тапиши он ба гӯш мерасид. — Аз он ки туро ба ҳаяҷон овардам, намедонам чаро хурсандам. — Ин... ин чӣ гуфтаатон? Ҳуснора ӯро нафаҳмид. Баҳром нигоҳҳои сарди духтарро аз замони вохӯриҳои аввалашон ба ёд оварда, ин суханҳоро мегуфт. Агар касе мегуфт, ки рӯзе ҳарду дар чунин ҳолат рӯ ба рӯ меистед, асло бовар намекард. Он вақт Баҳром дӯст медошт, ҳоло бошад, Ҳуснора ошиқи ӯст. — Каме дуртар истед. — Чаро? Ту аз они манӣ. — Ҳанӯз не... Аввал издивоҷ кунед, баъд аз они шумо мешавам. Баҳром ба чашмони духтар нигарист. ДарКелинчаки афсуншуда
Қисми 17 Ҳатто дар рӯзҳое, ки дарс надошт, Баҳром омаданро ба назди Ҳуснора канда намекард. — Рости гап, метарсам, ки зери заррабини дигарон афтем, — иқрор шуд Ҳуснора. Баҳром дар дил фикр кард: «Духтаре, ки аз як таваҷҷӯҳи оддӣ метарсад, он рӯз аз шарманда кардани ман натарсида буд-ку». — Чӣ фарқ дорад? Ба ҳар ҳол, бо ту издивоҷ мекунам-ку. Ҳуснора сар ба зер афканд. — Он ҷавоне, ки туро мебарад, кист? — ин дафъа нигоҳи Баҳром ҷиддӣ буд. — Ҳа, вайро мегӯед... Айюб-ака. — Ба ту чӣ нисбат дорад? — Дарҳол рашк накунед. ӯ... писари падарам (бародарандарам). Ман духтаре ҳастам, ки ҳамроҳи модарам (зани дуюми падарам) омадаам. Падари аслиам дар ҷои хеле дур зиндагӣ мекунад.Келинчаки афсуншуда
Қисми 16 Ҳуснора намедонад чаро, вале муштоқи он ду рӯзе шудааст, ки Баҳром дарс медиҳад. Ин домуло, ки бо як нигоҳ диққати ҳамаро ба худ ҷалб мекунад, намедонам чаро ба ӯ аҳамият намедод. Бештар бо Лола дидани Баҳром ғаши ӯро меовард. Лола бошад, дар паҳлуи ӯ мудом писханд мезаду ишва мекард. — Баҳром, имрӯз дар куҷо хӯрок мехӯрем? Суханҳои Лола, ки бо мафтунӣ мегуфт, ба асабҳои Ҳуснора нохун мезад. Баҳром мушоҳида кард, ки Ҳуснора онҳоро наззора дорад ва зери лаб табассум кард. — Имрӯз баъзе корҳо дорам. Худат бирав. Ранги рӯи Лола тағйир ёфт. Ҳуснора аз ин ҳолат хандаш омад. Ҳарчанд худро тавре нишон медод, ки гӯё китоб мехонад, вале ин ҳардуро аз мадди назар дур намКелинчаки афсуншуда
Қисми 15Таҳти таъсири галлютсиногенҳо одамон воқеаҳоро ғайритабиӣ, вайроншуда ё дар ҳолати хеле шадиди эҳсосӣ дарк мекунанд. Ин бошад, рамзгузорӣ (сабт) ва нигоҳдории дурусти иттилооти навро дар мағзи сар душвор месозад.
Соҳиб барои аниқ кардани ин матлаб аз Маҳмуд-ака хоҳиш карда буд, ки савол диҳад. Мана, он чизе ки ӯ интизор буд, рӯй дод. Духтар ягон ҳодисаеро, ки дар рӯзҳои истеъмоли дору рӯй дода буд, ба ёд оварда наметавонад. Чунки мағзи сар муҳити атрофро дигар хел тасаввур мекард, ӯ ба ин ҳолат афтода буд.
— Писарам, магар духтарам дигар он хотираҳои дарднокро ба ёд намеорад?
— Шояд ба миқдори хеле кам ба ёд орад. Ё умуман ба ёд намеорад. Чунки бо забони оддӣ гӯ
Келинчаки афсуншуда
Қисми 14 Бо орзуҳои ширин дар оғӯши модараш хоб рафт. Вақте бедор шуд, дар ҳамон ҳуҷраи беморхона, ки ҷойгир шуда буд, мехобид. — Хуб ҳастед? Ҳамшира барои хабаргирии ӯ омада буд. — Ҳа. — Хеле зиёд хоб рафтед. — Ҳмм. Ҳуснора гуфта натавонист, ки ба назди модараш рафта омадааст. Чӣ тавр гӯяд, ба ҳар ҳол касе бовар намекунад. Ба атроф нигарист, Ҳусниддин наменамуд. — Чиро меҷӯед? — Ҳеҷ... ҳеҷ чизро. Табъи Ҳуснора боз хира шуд. Соҳиб инро аз тариқи камера мушоҳида мекард. Барои ӯ имрӯз хеле муҳим аст. Агар дар духтар ҳамон ҳолатҳое, ки ӯ тахмин карда буд, пайдо шаванд, ташхис дақиқ хоҳад шуд. Баҳром ниҳоят дипломро гирифт. Аҳли оилааш барои табрики ӯ омаданд. — Табрик мекКелинчаки афсуншуда
Қисми 13 Ҳусниддин» метавонад маҳз як шахсияти қисман марбут ба он воқеаи фаромӯшшуда ё инъикоси субъективии осеби равонӣ (травма) бошад. Дастони Маҳмуд-ака ларзиданд. — Кадом воқеа? Ман ӯро ҳамеша мисли гавҳараки чашм нигоҳ кардам. Ягона чизе, ки ба ӯ сахт расид — марги модараш ва ҳамон... ҳамон рӯзе буд, ки ӯро ба шавҳар дода фиристоданд. Соҳиб сарашро ҷунбонд. — Не, амак. Ин аз он ҳам пештар аст. Шумо ба ман дар бораи даврони наврасии Ҳуснора, махсусан дар бораи муносибати ӯ бо он ҷавон (Баҳром) муфассал нақл кунед. Сабаби аслии он ки шумо ӯро дода фиристодед, чӣ буд? Он воқеа боиси кадом тағйирот дар ӯ шуд? Маҳмуд-ака ҳақиқати даҳшатнокеро ба ёд овард, ки барои шунидКелинчаки афсуншуда
Қисми 12 Маҳмуд-ака бо тарсу ҳарос аз тиреза ба берун нигарист. Касе нест. Танҳо кӯча ва боғи ором. — Духтарам, илтимос! Маро натарсон! Аммо Ҳуснора гапҳои ӯро нашунид. ӯ гӯё хоб медида бошад, дасташро ба шишаи тиреза гузошт. Маҳмуд-ака зуд аз куллер оби хунук гирифта, ба рӯи духтараш пошид. Ҳуснора як қад парид. Мисли одаме, ки ҳоло аз хоб бедор шудааст, ҳайрон нигоҳ кард. — Дада! — Либосатро иваз кун. Бояд маро ба назди шифокор барӣ. — Хуб. Маҳмуд-ака танҳо он вақт нафаси рост кашид. Ин ҷинзадагӣ нест. Ин тамоман чизи дигар аст. То ба таги гап нарасад, ором намешавад. Айюб вақте аз зинапояи тайёра оҳиста мефаромад, (серӣ) нафас кашид. Расо 14 сол ба ин кишвар наомадКелинчаки афсуншуда
Қисми 11 Хеле беҳол аст. Ёрии таъҷилӣ ҳам ду бор омада рафт. ӯ дар хобаш хеле алаҳсӣ мегӯяд. — Шумо метавонед ӯро бедор кунед? — Ҳа. Маҳмуд-ака ба бедор кардани Ҳуснораи хобида шурӯъ кард. — Духтарам, хез. Ман як инсони хубро овардам, то туро аз ин дард халос кунад. — Дада, ӯ мехоҳад маро бикушад, вагарна фармон медиҳад, ки ба наздаш биравам. Таҳдид мекунад. — Кӣ? — Ҳамон мулло дар деҳа, ки маро ба наздаш бурда буданд. Барои ӯ як гӯсфанди сиёҳро қурбонӣ карданд. Домуло, ки сӯҳбати онҳоро мешунид, сарашро ҷунбонд. — Ба назар мерасад, ки ӯро ба назди ҷинкашҳо бурдаанд. Қурбонӣ танҳо барои Аллоҳ карда мешавад. Баъдан, ранги он ки маҳз чӣ гуна бошад, хеле аҳамият надорад. —загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
О группе
Салому дуруд ба хонандагони гуруҳ...
♥♥♥Хама руза шумо метавонед қиссаҳои ҳаёти, шеърхои ошикона ва харфхои шоиронаи дили худро мутолиа кунед♥♥♥
Хонандагони азиз лутфан дар муҳокимаи мавзуьҳо одоби суҳбатро риоя намоед!!!
↘Дустони худро низ даъват намоед↙
➡➡����БОҚИ ДАР АМОНИ ХУДО⬅⬅����
- Махфи, Худжанд (Александрия Эсхата, Ходжент, Ленинабад)
Скрыть информацию
Правая колонка