Бархурд
Қисми 50
Ин ёфтаи даҳшатнок фош кард, ки "салтанат"-е, ки Маматбой дар давоми солҳо сохтан мехост, дар асл дар болои хун ва устухонҳо бино шудааст. Тарси Висола асос дошт — вазнинии рӯҳии хона ва овози нолаҳои пайвастае, ки ба гӯш мерасиданд, акнун на хаёл, балки меваи ҳақиқати талх буданд.
Суҳроб хатро борҳо аз назар гузаронид ва хотираҳои даврони кӯдакиаш дар пеши чашмонаш зинда шуданд. Ин ки падараш ҳеҷ касро ба он иморати кӯҳнаву бефайз наздик шудан намемонд ва ҳамеша корҳои таъмириро ба қафо мепартофт, акнун асоси мантиқӣ пайдо кард. Олима — ҳамсари аввали Маматбой — расман "бедаракшуда" маҳсуб мешуд. Акнун маълум гашт, ки хоки ӯ дар як гӯшаи ҳамин ҳавлӣ мунтазири адолат хобидааст. Чӣ қадар аламовар! Наход дар ин хона касе ӯро суроғ накарда бошад?
Суҳроб фавран ба хонаи аммааш Ҳумор равон шуд. Ӯ наздиктарин маҳрами асрори Маматбой ва ягона инсоне буд, ки тамоми кирдорҳои бародарашро рӯйпӯш мекард. Вақте Суҳроб ворид шуд, Ҳумор аз таъзияи Сора баргашта, хаста нишаста буд.
— Амма, — Суҳроб бе ягон сухани зиёдатӣ мактубро болои миз гузошт. Мактуби модарам аст. Дар бораи апаи Олима.
Хумор ҳамин ки хатро хонд, рангаш канд ва чашмонаш аз тарс калон шуданд. Дастонаш ларзиданд ва коғазро аз даст афтонд.
— Суҳроб... — овозаш ларзида баромад, — инро аз куҷо ёфтӣ? Зебо инро дар куҷо пинҳон карда буд?
— Пас, ин рост аст! — Суҳроб садояшро баланд кард. — Дадаам он занро кушта, дар ҳавлӣ гӯр кардааст? Шумо бошад, инро медонистед ва хомӯшӣ ихтиёр кардед?
— Ман... ман фақат намехостам, ки сари ҷигарам (бародарам) ба дор кашида шавад, — Хумор ба гиря даромад.
Амма, дар ин хона зане гӯр шудааст, шумо чӣ гуна инро пинҳон кардед?
— Ман намедонистам, ки вай дар хона гӯр шудааст. Акнун чӣ кор кардан мехоҳӣ? Оё нисбати падарат "оқипадар" шуда, ӯро ба милитсия месупорӣ?
Суҳроб хомӯш монд.
Маматбой дар ҳуҷрааш дар миёни табларза хобҳои даҳшатнок медид. Ба назараш Олима, Зебо ва Севара ҳама якҷо шуда ба ӯ менигаристанд ва аз ӯ ҳисобу китоб мепурсиданд. Ӯ ҳис мекард, ки чӣ тавр вируси СПИТ баданашро мехӯрад, вале тарси қалбаш аз дарди ҷисмонӣ қавитар буд.
Суханҳои духтурро ба ёд овард:
"Имрӯзҳо гарчанде ОИВ комилан табобат нашавад ҳам, тавассути табобати зиддиретровирусӣ (АРТ) одамон метавонанд умри дароз ва босифат бинанд. Агар дору мунтазам истеъмол шавад, сатҳи вирус паст мешавад ва хатари сирояти он ба дигарон низ кам мегардад."
Аммо ҳоло ӯ ҳатто мадори дору хӯрдан надошт. Имрӯз ҳатто ба кор ҳам нарафт.
Бадани Маматбой месӯхт, вале дасту пойҳояш мисли ях сард буданд. Арақи таб аз пешониаш ҷорӣ мешуд ва чашмонаш ба шифт дӯхта шуда буданд. Ӯ ҳис мекард — ин як шамолхӯрии оддӣ нест. Вай дақиқ медонист, ки дар вуҷудаш чизе ҳаст, ки хомӯшона, вале пайваста баданашро хароб мекунад.
Вақте ОИВ ба организм ворид мешавад, аввал ҳуҷайраҳои CD4-ро нест мекунад. Ҳатто агар бадани инсон аз берун бақувват намояд ҳам, деворҳои мудофиавии дарунӣ фурӯ мераванд. Маматбой маҳз ҳаминро ҳис мекард.
Ҳар як нафас — вазнин.
Ҳар як ҳаракат — азоб.
Аммо чизе, ки ӯро бештар аз ҳама фишор медод, дард не, балки виҷдон буд.
Олима...
Зебо...
Севара...
Нигоҳҳои онҳо на танҳо дар хоб, балки дар бедорӣ ҳам ӯро таъқиб мекарданд.
Садои духтур дар гӯшаш садо медод: "Бо табобати зиддиретровирусӣ одам метавонад умри дароз бинад..."
Вале ӯ фикр мекард:
— Оё ман аслан ҳаққи зиндагӣ кардан дорам?..
Дасташ ба сӯи мизе, ки доруҳо меистоданд, дароз шуд. Ангуштонаш меларзиданд. Ҳатто барои гирифтани як дона ҳаб (таблетка) мадор надошт. Таб на танҳо бадани ӯ, балки фикрҳояшро низ месӯзонд. Ӯ бори аввал на аз марг, балки аз зиндагӣ метарсид. Оё акнун бо ҳамин дарди вазнин азоб кашида мемирад?
Ангуштони Маматбой ба зарфи дору расиданд ва онро ба фарш афтонданд. Садои ҷаранг сукунати сарди ҳуҷраро шикаст ва доруҳо ба рӯи қолин пароканда шуданд. Акнун барои ӯ дору хӯрдан ва ҳатто мубориза барои зиндагӣ бемаъно менамуд.
Вируси ОИВ дар хуни Маматбой аллакай "кор"-и худро ба анҷом мерасонд. Азбаски шумораи лимфоцитҳои CD4, ки асоси низоми масуният (иммунитет) мебошанд, якбора кам шуд, ҳатто як таби оддӣ барои ӯ марговар гашт. Организми ӯ ба як дарвозаи кушода барои ҳар гуна микроби беруна табдил ёфта буд.
Доруҳои АРТ, ки духтур гуфта буд, метавонистанд афзоиши вирусро боздоранд, вале рӯҳияи Маматбой аллакай таслим шуда буд. Ӯ худро мисли одаме ҳис мекард, ки зинда ба гӯр рафтааст. Ҳар сояе дар ҳуҷра ба назараш шарпаи Олима ё Севара менамуд.
Ӯ дар миёни таб алла мегуфт (ҳазиён мекард):
— Бирав, ман туро фарёд накардам, Олима...
Аммо ба назараш акси хандони он зан намоён мешуд.
— Ман туро ба сари қабри модарат мебарам.
Вай аз паси он ҷавони ношинос рафта, ҳаяҷон мекард.
— Ман... медонистам, ки модар дорам. Аз ӯ нафрат доштам, ки маро бо худ намебурд. Дар атрофи ман мисли ман хеле зиёд буданд. Мо ҳама ба меҳр ниёз доштем. Модарони танҳо чанд нафари моро меомаданду навозиш карда мебурданд ва боз пас меоварданд. Аммо маро ҳатто саг ҳам суроғ намекард.
— Оё ягон бор фикр кардаед, ки бо падару модаратон рӯ ба рӯ шавед?
— Ҳа, агар маро тарк намекарданд, шояд бо меҳри волидайн дар оғӯши онҳо ба воя мерасидам, аммо набошад ҳам хуб шудааст. Сабабашро медонед.
— Медонам, ин хеле вазнин аст. Вале бовар кунед, модаратон гуноҳ надорад. Дафъаи охир, ки бо ӯ гап задам, гуфта буд: "Умрам кам мондааст, кош як бор рӯи фарзандамро медидам". Аммо фурсат наёфт. Ман то он вақт натавонистам шуморо пайдо кунам. Сабабаш ба худатон маълум аст.
Комил ака, мана қабри модаратон.
Ҷавон дар назди қабри Зебо таваққуф кард. Дар чашмони Комил ашк ҳалқа зад.
— Чаро вақте зинда будед, ҳатто як бор натавонистам шуморо бубинам?
Вай дар ҳамон ҳолати нишаста ба тиловат шурӯъ кард. Чунон зебо тиловат мекард, ки дили ҳар шунаванда об мешуд.
Дар хонаи Ҳумор сукунати вазнине ҳукмфармост. Хайрият, ки Ҳамза дар хона нест. Суҳроб пас аз сухани аммааш, ки гуфт: «Оё оқипадар мешавӣ?», муддати тӯлонӣ забонаш ба гап намегашт. Дар даруни ӯ ду эҳсос — қарзи фарзандӣ ва хоҳиши адолат бо ҳам бархӯрд мекарданд.
— Амма, — гуфт Суҳроб дар ниҳоят сарашро бардошта. Падарам бо ин кирдорҳои нангинаш ҳамаи он эҳтиромеро, ки нисбаташ доштам, кушт. Дигар барои ман падар нест, ман дар рӯҳияи худ ятимам».
Он одам на танҳо апаи Олимаро, балки модари маро ҳам бадбахт кард. Аз касофати ӯ Зарнисо ҳам дар азоб монд. Агар ман инро пинҳон кунам, пас худам ҳам шарики ҷинояти ӯ мешавам.
Суҳроб аз ҷой бархост. Қарори ӯ қатъӣ буд. Вай ба ҳавлӣ баромада, ба Висола занг зад.
— Висола, Зарнисоро гиру тезтар аз хона бароед. Назди он хонаи кӯҳна наравед. Ман ҳозир бо Мурод дар он ҷо вомехӯрам.
— Оё аз раъят намегардӣ? Охир ӯ падари туст.
— Майлаш, ҳақиқат бояд дар ҳар сурат ғолиб ояд.
Суҳроб дигар чизе нагуфта аз нади аммааш дур шуд.
Суҳроб бо ҳолати хаста ба хона омад. Бояд ба милитсия хабар диҳад. Ногаҳон дафтари хотироте, ки дар дасти Алӣ буд, ба ёдаш афтоду ба ӯ занг зад.
— Алло, Алӣ, дар куҷоӣ?
— Дар қабристон.
Ин занг барои Суҳроб на танҳо фош кардани кирдорҳои Маматбой, балки ёфтани як пайванди нави занҷири оилавие буд, ки солҳо боз канда шуда буд. Фақат худаш инро ҳанӯз намедонист. Сукунати қабристон ва садои тиловат гӯё аз он шаҳодат медоданд, ки рӯҳи Зебо оромӣ меёбад.
— Касе мурд?
— Не, Суҳроб, метавонӣ ин ҷо биёӣ?
— Дар он ҷо барои ман чӣ ҳаст?
— Ба сари қабри модарат биё. Кори муҳим ҳаст.
Суҳроб вақте сухани Алиро: «Дар қабристонам» шунид, дилаш як хел шуд. Ӯ зуд ба мошинаш нишаста, ба он самт шитофт. Вақте расид, дар болои қабри модараш ҷавони ношиносе — Комилро дид, ки тиловат мекард ва аз ҳаракат бозмонд.
Дар овози Комил чунон дарде ҳувайдо буд, ки Суҳроб ҳатто натавонист қадаме пеш гузорад. Пас аз анҷоми тиловат, Алӣ ба сӯи Суҳроб гашт:
— Омадӣ, Суҳроб? Шинос шав, ин кас Комил...
Комил ба Суҳроб нигарист. Аҷабо, ҳарду чунон ба ҳам монанд буданд, ки аз дур онҳоро дугоник гуфтан мумкин буд.
— Комил?
Суҳроб ин номро шунида буд... Не, танҳо нашунида буд, балки ин ном барояш хеле ошно буд.
— Салом, додарам.
Дар пойи Суҳроб мадор намонд. Наход ин ҳамон бародараш бошад, ки падараш ӯро бадарға карда буд? Аммо ин ҷавон-ку сиҳату саломат аст.
— Ас... Салом, — Суҳроб бо душворӣ забон кушод.
Комил, бархилофи ӯ, сиҳат ва бардам буд. Ӯ қадам-қадам омада, додарашро ба оғӯш кашид. Суҳроб дар чунин ҳолати шок қарор дошт, ки намедонист чӣ кор кунад.
— Дидори модарам бароям армон шуд.
Танҳо ҳамон вақт Суҳроб ба худ омад ва бародарашро сахт ба оғӯш гирифт.
— Наход? Боварам намеояд... Шумо ҳамон бародари ман ҳастед, ки дадаам тамоми умр пинҳон дошт ва дидоратон барои модарам армон шуд?
Онҳо оҳиста ба сари қабри Зебо омаданд.
— Модарҷон, писаратон омад. Кош ҳоло зинда мебудед. Кош...
Суҳроб ба гиря омад. Модараш ҳамеша бо ёди ин писараш зиндагӣ мекард.
Комил дасташро ба китфи Суҳроб гузошт. Дар нигоҳи ӯ нисбат ба Суҳроб на адоват буду на кина; танҳо армони солҳо ва шодии ёфтани ҷигараш дида мешуд. Алӣ аз як гӯша вохӯрии ду бародарро назорат мекард.
— Биёед, ба хона меравем, Сардор ва Зарнисо ҳам шунида хурсанд мешаванд.
— Ман намехоҳам дадаатро бинам, — Комил ҷиддӣ шуд.
— Пас додару хоҳаратро-чӣ?
— Онҳоро ба кадом як ресторане даъват кун. Ё ин ки... ба хонаи ман биёр. Янгааш) хурсанд мешавад.
— Ака, бовар кунед, имрӯз хушбахттарин рӯзи ҳаёти ман аст. Дадаам ба модарам мегуфтанд, ки "ту бача надорӣ, вай мурдааст", вале модарам бовар намекарданд.
— Ман бо нуқси чашм ва пойҳои каҷ (шакли Х) таваллуд шуда будам, зиёда аз ин, як поям кӯтоҳу дигараш дароз ва ба самти дарун каҷ буд.
— Вале ҳоло-ку он хел нестед?
— Маро як зани бефарзанд ба фарзандӣ қабул кард. Яъне Тамара. Ӯ умрашро ба ман бахшид. Ин зан, ки худ духтур ва массажгари кӯдакон буд, пойҳои маро бо массаж ва овехтани вазнҳои вазнин баробар кард. Пас аз массажҳои чандинсола ҳарду поям рост ва баробар шуданд. Чашмонамро бошад, дар 18-солагӣ ҷарроҳӣ кунонданд. Ман барои он ки фарзанди сазовори ин модар бошам, шабу рӯз хондам. Шукр, ҳоло модарам роҳати маро мебинанд.
Суҳроб ҳамон вақт сӯхт; падараш, ки пулу моли фаровон дошт, ба андозаи ин зани бегона ба писараш нигоҳ накардааст. Ӯро ба хонаи маъюбон партофта, ҳатто ҳуҷҷатҳоро сохтакорӣ кардааст. Маҳз ба ҳамин хотир Суҳроб чандин бор ҷустуҷӯ карда, ӯро наёфта буд.
— Алӣ, ту... Ту акаамро чӣ хел ёфтӣ?
ДАВОМ ДОРАД...
Бархурд
Қисми 48
Дастони Маматбой ларзиданд, ӯ мизро сахт дошт. Тамоми ҳаёти ӯ — боигарии ҷамъкардааш, нақшаҳои сохтааш ва тасаввури худаш ҳамчун «соҳиби дунё» дар як сония барбод рафт. Бадани ӯ акнун танҳо як гӯшти пӯсида буд. Наход ӯ ба ОИТС гирифтор шуда бошад?
— Ин... ин метавонад хато бошад? — пичиррос зад ӯ.
— Мо таҳлили хун мегирем, — гуфт духтур бо чеҳраи ҷиддӣ. — Аммо донаҳои сурхи баданатон ва ҳолати шабона (арақ кардан, аз даст додани назорат) аз он шаҳодат медиҳанд, ки иммунитет тамоман аз байн рафтааст. Оё шумо метавонед ба ёд оред, ки аз кӣ сироят ёфтаед?
Дар зеҳни Маматбой аввалин шуда Шоҳина пайдо шуд, вале аниқ буд, ки аз ӯ сироят наёфтааст. Чунки вай бори аввал худро ба Маматбой бахшида буд. Сипас, садҳо заноне, ки дар давоми солҳо бо онҳо хушгузаронӣ мекард. Ӯ намедонист, ки аз кӣ заҳролуд шудааст, аммо акнун дар бораи он ки кӯдаконро заҳролуд кардааст, фикр карда, ба даҳшат афтод. Дар даруни ӯ гӯё як махлуқе бедор шуда бошад.
Аз вена хун супурд. Барои он ки таҳлил тезтар барояд, пули иловагӣ (барои суръат) ҳам супурд. Вақт бошад, хеле оҳиста мегузашт.
— Мумкин нест, ман касал нестам.
Маматбой ҳарчанд мекӯшид худро фиреб диҳад, фоидае надошт. Ӯ аллакай ба касалӣ гирифтор шуда буд ва ҳатто ба хотири синну солаш баданаш барои мубориза ба он заифӣ мекард.
Офтоб ғуруб кард. Хонаводаи мотамдорро хешу табор тарк карданд, агар як-ду нафар наздиконро ҳисоб накунем, ҳавлӣ ором шуд. Малик хомӯш менишаст ва ҳатто хӯрок намехӯрд. Холааш ба назди ӯ омад. Дар ҳамон лаҳза, вақте ки Висола барои хоҳараш хӯрок мебурд, дар чашмонаш шарораҳои ғазаб пайдо шуданд.
— Малик, худат арӯсро дуруст ёфтӣ? Ба ин шумқадамияш нигоҳ кун. Апаи бечораи ман... Вай ба ин хона омаду амонаташро супурд. Наход духтар ин қадар шумқадам бошад.
Суханҳои заҳролуди Одинамоҳ— холаи Малик — гӯё равғане буданд, ки ба рӯи оташ рехта шуданд. Дар ин хонавода ҷустуҷӯи гунаҳгори ҳар як мусибат аз берун, дар асл як роҳи тасалло додани худ буд.
Висола дар остонаи дар шах шуд. Табақ дар дасташ меларзид; вай намедонист дарояд ё барояд. Аммо аҳд кард, ки Лайлоро дар миёни ин морҳо танҳо намегузорад. Табақро ба як тараф гузошта, ба онҳо наздик шуд.
— Апаи Одинамоҳ, — гуфт Висола, — вақте аҷал ояд, қадами келин не, балки он чизе, ки ба пешонии банда навишта шудааст, иҷро мешавад. Вақту соати апаи Соро расида будааст. Дар ин ҷо Лайло чӣ гуноҳ дорад?
— Забонатро нигоҳ дор, духтар! — Одинамоҳ ба сӯи Малик рӯ овард. — Нигоҳ кун, инҳо аз ҳозир гиребони моро мегиранд. Малик, ба ту дар бораи ин духтар чӣ гуфта будам? Чаро хомӯш нишастаӣ? Инҳоро пеш кун! Ин шумқадамро дар болои сарат мебардорӣ?
Малик сарашро бардошт. Чашмонаш фурӯ рафта ва нигоҳаш сард буд. Вай на ба Висола, балки ба холааш нигарист.
— Хола, бас кунед. Ҳозир вақташ нест... — гуфт Малик бо беҳолӣ. Вай ҳанӯз ҳам дар миёни ҳақиқати покдомани Лайло ва кори кардаи худ азоб мекашид. Аз он ки ба маҳбубааш озор дода буд, пушаймонӣ ӯро мехӯрд ва ҷуръат намекард, ки ба назди Лайло дарояд.
— Малик, бачаам, чӣ мегӯӣ?
— Зани ман шумқадам нест. Шумо аз ман беҳтар медонистед, ки рӯзҳои охирини модарам аст. Чӣ лозим ӯро айбдор кардан? Вай ба ин хона ҳамчун ҳамсари ман омадааст. Ҳақорате, ки ба ӯ гуфта мешавад, ба ман гуфта шудааст. Забонатонро нигоҳ доред.
Хола гиребонашро дошт:
— Вой намурам, ту барои зани якрӯзааш шуда ба зане, ки бароят мисли модар буд, заҳрханда мекунӣ? Туф ба ту! Ҳайфи апаам... Ҳайфи апаам... Ман рафтам. Апаам мурд ва иззати ман ҳам дар ин хона тамом шуд.
Одинамоҳ бо қадамҳои тез ба сӯи дарвоза рафт. Вай гумон дошт, ки ҷиянаш аз қафояш медавад, вале хато кард.
— Апаи Висола, илтимос ба Лайло хуб нигоҳ кунед. Ман ӯро ноҳақ хафа кардам. Наметавонам ба наздаш дароям.
— Малик, ман ҳозир меравам. Дар ин лаҳзаҳои душвор ба ҳамдигар такя бошед. Боҷаатон (Суҳроб) ҳам ҳозир меояд.
— Майлаш, то он вақт дар наздаш бошед. Ман... то ҳадди имкон кӯшиш мекунам ба наздаш дароям.
Дар қалби Малик виҷдон бедор шуд, аммо пушаймонии дермонда мисли теғи заҳролуд даруни ӯро медарид. Вай мехост бо зиддият нишон додан ба тӯҳматҳои холааш худро каме сафед кунад, вале медонист, ки он ноумедии охирин ва ҷароҳати онрӯзаро аз чашмони Лайло пок карда наметавонад.
Малик дар ҳавлӣ танҳо монд. Нигоҳаш ба тирезаи ҳуҷрае, ки Лайло нишаста буд, дӯхта шуд. Лайло дар он ҷо на танҳо аз вафоти Сора, балки пас аз интиқоми ваҳшиёнаи Малик ба як мурдаи зинда табдил ёфта буд. Вақте Висола хӯрокро ба дарун бурд, Лайло мисли ҳайкал дар назди тиреза шах шуда нишаста буд.
— Лайло, хоҳарҷон... Каме хӯрок хӯр. Бовар намекунӣ, ҳозир як воқеа шуд. Холааш туро шумқадам гуфта ба Малик чизҳое мегуфт, вале Малик туро ҳимоя кард. Холаи Одинамоҳ қаҳр карда рафт. Малик ҳатто як бор нагуфт, ки "бимонед", — гуфт Висола барои дилбардории хоҳараш. Вай фикр мекард, ки шояд ин суханҳо рӯҳияи ӯро беҳтар кунанд.
— Акнун чӣ фарқ дорад, апа? — овози Лайло базӯр аз гулӯяш мебаромад. — Вай маро кушт, орзуҳоямро бо хок яксон кард. Акнун агар маро аз ҳазор холааш ҳимоя кунад ҳам, магар ҳолати аввалаам бармегардад? Магар метавонад орзуҳоямро баргардонад, магар дили шикастаамро пайванд карда метавонад?
Висола хомӯш монд. Рост, барои хоҳараш хеле вазнин буд ва дар он лаҳза намедонист ба ӯ чӣ гуна тасалло диҳад.
— Ӯ туро дӯст медорад, чашмонаш инро мегӯянд.
— Агар дӯст медошт, ин корро намекард. Агар модараш вафот намекард, ҳоли ман чӣ мешуд?
— Бас аст, биё, каме хӯрок хӯр.
Аммо Лайло ба хӯрок даст нарасонда менишаст.
— Лайло, язнаат меояд. Ман меравам. Маликро мегӯям, ки ба наздат дарояд.
— Илтимос апа, нагӯед, ки дарояд. Намехоҳам ӯро бинам.
Дар бақайдгирии шифохона номи Маматбой садо дод. Дастони ӯ ларзиданд ва коғазеро, ки духтур дароз кард, гирифт. Танҳо як калима дар он коғаз — гирифторӣ ба СПИД — тамоми вуҷуди ӯро сӯзонда партофт.
— Маматбой ака, вазият ҷиддӣ аст, — гуфт духтур бо оҳи вазнин. Иммунитети шумо хеле паст шудааст. Донаҳои сурхи баданатон аз марҳилаи фаъоли вирус шаҳодат медиҳанд. Мо бояд фавран табобатро оғоз кунем, аммо худатон хуб медонед, ки ин бемориро комилан табобат карда намешавад. Инро медонед, ҳамин тавр не?
Вақте Маматбой аз шифохона берун мешуд, ба назараш чунин мерасид, ки одамони гирду атроф ба ӯ бо ҳазар ва нафрат менигаранд. Ӯ ҳис мекард, ки боигарӣ ва обрӯе, ки дар давоми солҳо ҷамъ карда буд, дар назди ин вирус ҳеҷ арзише надоранд. Акнун ӯ на танҳо як бемор, балки мисли мавҷуде буд, ки аз ҷомеа ронда шудааст. Ӯ наметавонист ҳазм кунад, ки номашро ба рӯйхати махсуси беморон ворид кардаанд. Вай дар мошинаш нишаста, рулро бо мушт зад: «Аз кӣ сироят ёфтам? Аз Шоҳина? Ё аз каси дигар?»
Вақте Маматбой ба хона омад, дар он ҷо танҳо Зарнисо ва Сардор буданд.
— Дигарон куҷоянд?
— Ҳозир аз таъзияхона бармегарданд.
— Ҳмм.
Маматбой ба иморати наве, ки аз нав қомат меафрохт, нигоҳ кард. Дили ӯ каме ором шуд.
— Устоҳо бад кор намекунанд, аз афташ.
— Ҳа, зӯр.
Сардор бо беҳавсалагӣ ҷавоб дод. Маматбой , ки табъаш хира буд, дигар чизе нагуфта ба ҳуҷрааш даромад. Ҳуҷрааш тоза ва чойшабҳои оҳардор густурда шуда буданд.
Костюмашонро кашида, худро ба болои каровват партофт. Ҳанӯз чанде нагузашта буд, ки аз овози гиряи як зан чашмонаш калон кушода шуданд. Ин гиря ба ӯ бисёр чизҳоро хотиррасон мекард.
— Мумкин нест...
Маматбой аз тиреза ба сӯи боғ нигарист. Дар миёни торикии мутлақ ҳеҷ чиз наменамуд. Овоз гӯё аз ҳуҷраи дигар омад. Танҳо ҳамон вақт бой як қад парид.
Пас аз рафтани Висола, Малик барои он ки Лайло натарсад, ба назди ӯ даромад. Лайло ӯро дида, ба кунҷи ҳуҷра гузашт. Малик ҳам ба сӯи ӯ рафт.
— Наздик наоед!
Лайло дасташро ҳамчун ишораи "наоед" боло кард.
— Лайло... Маро бубахш.
Вай инро чунон бо дард гуфт, ки чашмони Лайло пур аз ашк шуданд.
— Кай маро пеш мекунед?
— Мехоҳӣ биравӣ? — Малик бо хастагӣ пурсид.
— Ҳа, дар хонаи одаме, ки маро дӯст намедорад ва танҳо барои интиқом бо ман издивоҷ кардааст, чӣ кор мекунам?
Малик боз ҳам наздиктар шуда, ӯро ба оғӯш кашид.
— Маро тарк накун.
Вақте ба гардани Лайло қатраҳои гарм рехтанд, вай фаҳмид, ки Малик гиря мекунад. Беихтиёр дастонаш Маликро ба оғӯш гирифтанд.
— Гиря накунед. Модаратон... ҷои модарам ҷаннат бошад.
— Дили ман месӯзад. Тоқат карда наметавонам.
— Малик , модари шумо то ин рӯз дар паҳлӯятон буданд. Ман бошам ҳанӯз дар гаҳвора будам, ки модарам маро партофта ба он дунё рафтанд.
— Мани номардро, ки ба ту озор додам, бубахш. Гарчанде сазовори бахшиши ту набошам ҳам.
— Каме истироҳат кунед. Аз дирӯз боз дар по истодаед.
Малик сарашро ҷунбонда, либосҳояшро сабук кард. Баъд дасти Лайлоро, ки намедонист чӣ кор кунад, гирифта, чароғи шабро хомӯш кард.
— Ман... бо шумо... нияти дар як ҷо хобидан надорам.
— Ҷои зан дар паҳлӯи шавҳар аст.
Малик дар ҳоле ки Лайлоро ба оғӯш гирифта буд, чашмонашро пӯшид.
Висола вақте бо Суҳроб ба ҳуҷраашон даромаданд, хеле хаста буданд. Баъд доруи дирӯза ба ёдаш афтод ва онро ба Суҳроб дароз кард.
— Ин чӣ хел дору аст?
Суҳроб доруро гирифта тамошо кард ва ба хондани номаш шурӯъ намуд. Чунки ӯ забони англисиро хуб медонист, хондани он барояш душвор набуд.
— Инро аз куҷо ёфтӣ?
— Аз ҷайби падаратон баромад.
Дастони Суҳроб мушт шуданд. Рост, ӯ ҳам дар вақташ корҳои бади зиёде карда буд, аммо шояд то ин ҳад ба пастиву разолат нарафта бошад.
— Чӣ шуд, Суҳроб ака?
— Ту ягон бор аз падари худ ор (шарм) кардаӣ?
— То вақте ки ба шумо ба шавҳар баромадам, ман падар надоштам. Аммо тамоми умр мунтазир будам, ки ҳамон падарам омада маро ҳимоя кунад.
— Ман бошам... — Суҳроб хомӯш монд. Оҳи амиқе кашиду боз гуфт: — Барои умри барбодрафтаи модарам месӯзам.
— Чаро барбод рафта бошад? Охир фарзандоне мисли шумо доранд-ку.
— Аммо фарзандоне, ки ҳатто наметавонанд аз паси модарашон тиловат (дуо) кунанд... Имрӯз Малик дар қабристон барои модараш худаш тиловат кард. Ман бошам, ҳатто ба ин ҳам наарзидам. Мисли он ҷавон шуда натавонистам. На танҳо ман, ҳар сеи мо ҳам барои модарамон ҳеҷ коре накардаем.
— Барои ин ҳеҷ гоҳ дер нест. Агар хоҳед, аз китобҳои Модарҷон бароятон менависам ва шумо ёд мегиред.
— Ҳамин тавр кун. Ман ҳам ҳамчун писар барои модарам коре кунам.
Дили Висола равшан шуд. Ба шавҳараш нигоҳ карда, меҳраш дучанд гашт. Шукр, ки ӯ писари Маматбой бошад ҳам, ба ӯ монанд нест.
Шоҳина дар телефонаш чизеро кофта истодааст. Дар наздаш Фарҳод дар ҳоли нӯшидани "Кола" ба ӯ чизеро мефаҳмонад.
— Шаҳӣ, худат мешунавӣ?
— Фарҳод, бас аст, ҳа? Агар ман одаме бошам, ки фардо мемирам, пул ба ман чӣ лозим? Оё ҳамин ки он ифлосро ба касалии марговар гирифтор кардам, бароят кам аст?
— Ин ҳам барои ӯ кам аст.
— Ман хаста шудам. Дигар намехоҳам ӯро бинам. Агар назди духтур рафта бошад, ба ҳар ҳол маро ҳам тафтиш мекунад. Медонӣ, ки ман дар рӯйхат (беморони Спид) ҳастам.
— Пас чӣ кор кардан мехоҳӣ?
— Намедонам. Аммо бовар кун, ҳоло маро танҳо истироҳат ҷолиб аст.
— Шаҳӣ, ту зуд таслим шуда истодаӣ.
— Майлаш, бобой (Маматбой) ба манзилаш расид. Ман дигар дахолат намекунам.
ДАВОМ ДОРАД...
Бархурд
Қисми 49
Суҳбати Шоҳина бо Фарҳод ҳақиқати мудҳишро ошкор кард. Шоҳина на танҳо маъшуқаи Маматбой, балки қасоскорие буд, ки ӯро дидаю дониста ба сӯи марг мебурд. "Дар рӯйхат будани ӯ маънои онро дошт, ки вай ба вируси ОИВ (ВИЧ) гирифтор аст ва ин дардро огоҳона ба Маматбой сироят кардааст.
— Фарҳод, — Шоҳина ба камераи пеши телефони худ нигоҳ карда, лабҳояшро газид. — Ман ҳамроҳи худам ӯро ҳам ба гӯр бурда истодаам. Аз ин зиёдтар қасос намешавад. Акнун маро ором гузор. Мехоҳам боқимондаи умрамро мисли одам зиндагӣ кунам.
Шоҳина сумкаашро гирифту Фарҳодро танҳо гузошта аз қаҳвахона баромад. Вай акнун намедонист ба куҷо равад, вале холигии дарунаш ӯро ба сӯи қабри модараш мекашид.
Маматбой дар ҳуҷрааш танҳо, аз тиреза ба иморати нави дар ҳоли сохтмон нигоҳ карда нишаста буд. Ӯ имрӯз ба ҳеҷ ҷо набаромад. Хайрият, ки шаб ягон ҳодисаи шармандавор рух надод. Донаҳои сурхи баданаш ва арақкунии беист ӯро на танҳо аз ҷиҳати ҷисмонӣ, балки аз ҷиҳати рӯҳӣ ҳам азоб медоданд. Дар миёни фикрҳояш телефонаш занг зад — ин аз шифохона буд.
— Маматбой ака, таҳлилҳои хун омодаанд. Шумо бояд фавран ба марказ биёед. Дар бадани шумо на танҳо вирус, балки заҳролудшавии сахт аз маводи доруворӣ низ муайян карда шуд. Ҳар як дақиқа ғанимат аст...
Маматбой телефонро аз дасташ афтонд. Тамоми ҳаёташ аз пеши чашмонаш гузашт. Наход бо вуҷуди истеъмоли ин қадар доруҳои гаронбаҳо, боз ҳам натавонад умри дароз бинад?
Маматбой бо азобе назди оина рафта, ба акси худ нигарист. Дар он ҷо дигар он бойи "оламро ларзонанда" не, балки як шарпае меистод, ки чашмонаш фурӯ рафта ва дар рӯяш доғҳои зарду сиёҳ пайдо шуда буданд. ӯ аз акси худ тарсид.
— Пул... пул ҳама чизро ҳал мекунад, — пичиррос зад ӯ бо овози ларзон. Беҳтарин духтурҳоро меорам. Ба Олмон, ба Исроил меравам...
Аммо ӯ ҳанӯз намедонист, ки он доруҳои "гаронбаҳо"-е, ки менӯшид, дар асл аз ҷониби Фарҳод ба заҳр табдил дода шудаанд ва ҷигари ӯ аллакай ба таҷзия (пусидан) шурӯъ кардааст. Вирус бошад, бадани бе масуниятро бераҳмона хӯрда истода буд. Акнун бо пул харидани шифо аз эҳтимол дур буд.
Маматбой сейфи ҳуҷраашро кушод. Дар он ҷо даста-даста долларҳо, маснуоти тиллоӣ ва ҳуҷҷатҳои муҳим меистоданд. ӯ боигарии худро ба оғӯш кашид, вале тиллоҳо дарди баданашро пахш накарданд ва долларҳо нафаскашиашро осон нанамуданд. Ду баста долларро гирифта ба ҷайбаш андохту сейфро аз нав баст. Сипас ба назди духтур равон шуд.
Вақте Шоҳина ба қабристони канори шаҳр расид, офтоб дар авҷи фалак буд. У дар болои қабри модараш зону зад. Пешонаашро ба санги сард гузошту аламҳое, ки солҳо дар дарунаш ҷамъ шуда буданд, ба шакли ашк ҷорӣ шуданд.
— Модарҷон... — пичиррос зад ӯ. — Он одаме, ки шуморо хор кард ва боиси марги падарам шуд, акнун ҷазояшро гирифт. Ман ба хуни ӯ заҳр ҳамроҳ кардам, умраш ба охир расида истодааст. Акнун бо ҳазор азоб мемирад. Вале... вале чаро дар қалбам оромӣ нест? Чаро худро мисли қотил ҳис мекунам?
Шоҳина акнун фаҳмид: интиқом одамро наҷот намедиҳад, балки ӯро ҳам ҳамроҳи худ ба қаъри варта мекашад.
— Қасоси худро аз инсоне, ки боиси бадбахтии оилаи мо шуда буд, гирифтам. Оё аз ман розиед, оча?
Шоҳина гиря кард ва сипас ба бахшиш пурсидан шурӯъ намуд:
— Маро бубахшед... Духтари гунаҳгори худро бубахшед.
Соҳиба аз пулҳои додаи Гулзора бозорӣ карда, бо мазза хӯрдаву нӯшида, телевизор тамошо карда мешинад. Фақат кӯдакаш сиҳату саломат таваллуд шавад, тамом. ӯро ба он апаи бой месупорад. Баъд агар ба касе зани дуюм шуда гирад, марра аз они ӯст.
Феруза рӯз дар миён ба ӯ паём менависад, вале занг намезанад. Афташ, намехоҳад ӯро безобита кунад. Дар асл, Феруза метарсад, ки Соҳиба кӯдакашро намедиҳад. Мана, Феруза ҳозир шоколадҳои гаронбаҳо ва витаминҳоро дода, аз қабули духтур мебаромад, ки ӯро як ҷавоне садо кард. Он ҷавон чунон озода буд, ки ҳатто ба ягон ҷои либосаш гард нанишаста буд ва пойафзолҳояш дурахшида меистоданд.
— Апаи Феруза.
— Шумо маро фарёд мекунед?
— Ҳа, шуморо.
— Тинҷӣ аст? Ба фикрам, мо бо ҳам шинос нестем.
— Ҳа, шинос нестем. Аммо ман бояд ба шумо як-ду гап гӯям.
— Майлаш. Панҷ дақиқа кифоя аст?
— Ҳа. Як акс нишон медиҳам, ҳамонро тасдиқ кунед, тамом.
Онҳо ба курсии шифохона нишастанд. Ҷавони ношинос аз ҷайбаш аксе бароварда нишон дод.
— Ин кӣ дар акс? ӯро мешиносед?
Чашмони Феруза калон кушода шуданд.
— Ҳа.
— Ман ҳам медонистам, ки шумо ӯро мешиносед.
Имрӯз рӯзи сеюми азодорӣ аст. Бо ҳамин тамоми маросимҳо ба охир мерасанд. Висола дар назди Лайло нишастааст.
— Дирӯз омада натавонистам. Аҳволат хуб аст?
— Хуб, раҳмат.
— Бо домод гап зада гирифтӣ?
— Ҳа апа, ҳамааш ҷояшба. Хавотир нашавед.
— Акнун мегӯӣ, ки чаро вай он гапҳоро (дар бораи интиқом) гуфта буд?
— Гуфт, ки модараш ба сабаби оилаи мо азоб кашидааст ва баъд додараш ҳам ба ҳамин сабаб мурдааст.
— Ҳммм, фаҳмо. Ба фикрам, мо ба рӯзе расидаем, ки ҳама чиз ошкор мешавад.
Бо ин гапҳо чӣ гуфтан мехоҳед, апа?
— Ман бояд бо шавҳарат гап занам. То кай модарам бегуноҳ гунаҳкор ҳисоб мешавад? Дадаам бояд ҳақиқатро бидонад.
— Агар гунаҳгорон ба гардан нагиранд-чӣ? Агар хусурам дар ҳақиқат айбдор бошад-чӣ?
— Малик бо мубориза бо ту издивоҷ кард-ку, то охир туро ҳимоя мекунад. Ба ин бовар дорам.
Мурод аз он ки ҳама чиз ҳамвор рафта истодааст, хеле хурсанд аст.
— Пас, он одаме, ки меҷустӣ, пайдо шуд-да? — устод бо ифтихор ба шогирдаш нигариста гап зад.
— Албатта, шумо медонед, ки ман кӣ ҳастам. Метавонам гӯям, ки барои ин кор умрамро додам.
— Дар асл фикр мекардам, ки аз баҳраш намебароӣ. Ҳатто молҳои ғайриқонуниро ҳам аниқ кардаӣ.
— Дар ин ҷо савдои доруҳое, ки аз хориҷа пинҳонӣ оварда мешаванд, низ ҳаст. Бо як-ду дорухона шартнома баста, ба фурӯш баровардаанд. Ҳоло инро боздошта истодаам.
— Эҳтиёт шав.
— Эҳтиётем, "дасти рости" шумо ҳамеша аз об хушк мебарояд.
— Агар чунин намебуд, аз чунин шогирд даст мекашидам.
Ҳарду хандиданд.
Зарнисо суханҳои Алиро бо диққат гӯш карда, пай намебурд, ки чӣ тавр торафт ба ӯ одат карда истодааст.
— Зарӣ, тӯйро кай мекунем?
Аз саволи ногаҳонӣ духтар худро гум кард. Вай ҳанӯз ҳам худро сазовори Алӣ намедонад.
— Алӣ ака, шумо фикри маро дар ин бора медонед-ку.
— Ту чаро номи он одамро ба ман намегӯӣ?
— Намедонам.
— Медонӣ, чашмонат дурӯғ гуфта наметавонанд.
Дар қалби Зарнисо аз суханҳои Алӣ тарс ва алам бо ҳам бархӯрданд. Гарчанде нигоҳи пур аз меҳри Алӣ барояш мисли як қалъаи наҷот менамуд, вале хотираи сарди он шаби машъум мисли занҷир аз пояш мекашид.
Алӣ дастҳои ларзони Зарнисоро сахт фишурд. Дар нигоҳи ӯ на танҳо ишқ, балки мардӣ ва хоҳиши ҳимоя кардан шӯъла мезад.
— Зарӣ, он касе, ки набошад, барои азобе, ки ба ту додааст, ҷавоб хоҳад дод. Барои ман гузаштаи ту не, балки ояндаат муҳим аст. Агар ту нагӯӣ, ман худам ӯро меёбам. Вай кист?
Лабҳои Зарнисо ларзиданд. Вай мехост ба Алӣ тамоми ҳақиқатро гӯяд — гӯяд, ки он пасткаш аслан бегона нест ва Алӣ ӯро хуб мешиносад. Аммо медонист, ки агар ин ҳақиқат ошкор шавад, боз хун рехта мешавад.
— Агар... агар боз дар ин мавзӯъ гап занед, бовар кунед, маро дигар намебинед.
— Бубахш, ки захматро нав кардам. Аммо тоқат карда наметавонам, ки вай дар куҷое кайфу сафо карда гардад.
Зарнисо ҳарчанд мехост бигӯяд, вале лаб фурӯ баст. Ошкор шудани пастиҳои падараш дар назди Алӣ ӯро боз ҳам бештар дар назди замин шармсор мекард.
Висола он китоби Қуръонеро, ки аз сӯхтор монда буд, мехонд. Аз байнаш як-ду сураро ҳам нусха бардошта гирифт. Бояд инҳоро ба Суҳроб ёд диҳад.
Ҳангоми варақ задани китоб, вай ногаҳон хатеро аз байни он ёфта, ҳайрон шуд. Гумон намекард, ки дар байни китоб чизе бошад. Хат дар коғази хеле тунук навишта шуда буд ва дар байни саҳифаҳо аслан маълум намешуд. Ин хат ба Зебо (модари Суҳроб) тааллуқ дошта, ду рӯз пеш аз маргаш навишта шуда буд.
Вай оҳиста ба хондани хат шурӯъ кард:
"Медонам, ки шоми умрам наздик шудааст. Танҳо аз он афсӯс мехӯрам, ки як сир ҳамроҳи ман ба қабр меравад. Ҳамсари пеш аз ман ро шавҳарам куштааст. Инро вақте ки вай бо хоҳараш гап мезад, фаҳмида мондам. Ба хотири оилаам ин қадар сол дар дарунам ниҳон доштам. Аммо пушаймонам. Вақтҳои охир хеле беқарорам, ҷасади Олима бояд аз ҳамин хона ёфт шавад. Аниқашро намедонам. Инро ба ғайр аз худи шавҳарам каси дигар намедонад. Чунки ҳатто хоҳараш ҳам хабар надорад.
Ман бошам ба он хонаҳои кӯҳна шубҳа дорам. Дар ҳақиқат хонаи беҳаловат ва бефайз буд. Ҳар бор, ки медаромадам, оятҳо мехондам. Шояд дар боғ гӯр шуда бошад. Аммо аниқ аст, ки аз ин хона берун нарафтааст. Ҳар касе ин хатро ёбад, ба милитсия супорад. Бигзор рӯҳи он зани бечора ҳам оромӣ ёбад."
Дастҳои Висола ларзиданд. Пас, он овози гиряе, ки аз хона меомад, бесабаб набудааст-да? Вай фавран ба Суҳроб занг зад.
— Алло.
— Висола, тинҷӣ аст?
— Тез биёед. Наоед, намешавад.
Дар зарфи ним соат Суҳроб ба хона расид. То он вақт барои Висола вақт гӯё мисли сол дароз менамуд.
— Чӣ гап? — Суҳроб ба ҳуҷра даромада аз занаш пурсид. Висола хатро ба ӯ дароз кард.
Суҳроб ҳангоми хондани хат дар ҳайрат монд.
— Ин... ин хати модарам аст.
— Аз байни китобҳои модарҷон баромад. Кори Аллоҳро бинед, дар миёни он қадар сӯхтор ин китоб ва хати дарунаш солим мондаанд. Аҷиб, ҳа?
— Акнун чӣ кор кунем мегӯӣ? — Суҳроб дар ҳолати карахтӣ буд.
— Намедонам, вале оё шумо метавонед он хонаро вайрон кунед?
Суҳроб сарашро хорид. Баъд суханҳои падараш дар ёдаш зинда шуданд. Чанд бор, ки устоҳо мегуфтанд: "Ин хонаҳои кӯҳна ҳусни ҳавлиро вайрон мекунанд", падараш якравӣ карда, мегуфт: "Ин аз падарам мондааст". Пас, дар ин ҷо гапи дигар будааст-да.
— Пеш аз он ки инро ба милитсия супорем, бояд бо аммаам гап занам.
— Дар хат навишта шудааст-ку, ки вай намедонад?
— Бигзор танҳо кушта шуданашро тасдиқ кунад, кифоя.
— Магар хати модарҷон кофӣ нест?
ДАВОМ ДОРАД...
Бархурд
Қисми 47
Дар ҳуҷраи дарунӣ Лайло ҳанӯз дар рӯи замин, дар миёни гулҳои парешон ва орзуҳои саробшуда нишаста буд. Ӯ хабари марги Сороро нашунида буд; барои ӯ дунё дар ҳамон лаҳзае, ки Малик аз дар баромад, аз ҳаракат монда буд.
Дар ин вақт Висола ба ҳуҷра даромад. Ӯ дар бораи марги Сора шунида, фаҳмид, ки бояд дар канори хоҳараш бошад. Аммо ҳолати Лайло ва ғамгинии шахшуда дар чашмони ӯро дида, Висола ҳайрон шуд.
— Лайло... хоҳарҷон, хез, либосҳоятро иваз кун, — Висола бо овози ларзон кӯшиш кард ӯро аз ҷояш бардорад.
— Апа, ӯ маро "беномус" гуфт... Гуфт, ки ба ҳама мегӯяд... — Лайло мисли робот гап мезад. — Акнун ман ба куҷо меравам? Падарам маро зинда ба зинда пӯст меканад-ку?
— Девона шудӣ? Чӣ ҳазён мегӯӣ?
— Апа... Акнун чӣ кор мекунам? Ман... Ман... беномус нестам.
— Ту дар ҳаяҷон ҳастӣ, хато фикр мекунӣ.
— Апа, мурдан мехоҳамммм!
Лайло ба гиря даромад. Висола ӯро ба оғӯш гирифта, мӯйҳояшро сила кард.
— Агар модарам худро намекуштанд, ҳама чиз дигар хел мешуд. Моро ҳимоя мекарданд. Модарамро барои он ки ба ин рӯз афтодем, намебахшам. Моро ба дунё оварда, беҳимоя гузошту фақат дар фикри худаш шуд, барои ҳамин намебахшам.
Висола ҳам рӯзи тӯйи худашро ба ёд оварда, хоҳарашро ба оғӯш гирифта гиря кард. Аммо ин дер давом накард. Зуд худро ба даст гирифт.
— Худро ба даст гир. Хушдоманат вафот кардааст.
— Чӣ?
— Ҳа, амонаташро супурд.
— Ба хотири манми, апа? — Лайло бо тарс пурсид.
— Чаро ба хотири ту бошад? Худаш бемор буд-ку. Хез тайёр шав, агар ба азо набароӣ ҳам, ин либосҳои дурахшонро ба ягон чизи соддатар иваз кунем. Ман ҳуҷраатро ба тартиб меорам.
Висола инро гуфта, ба ҷамъ кардани ҳуҷраи бетартиб шурӯӯъ кард. Лайло бо азоб ба иваз кардани либосҳояш даромад.
Ин шаби мудҳиш дар дили ҳама ҳамчун доғе боқӣ мемонад. Дар як рӯз ҳам тӯй ва ҳам азо. Висола ҳолати хоҳарашро дида, аз дарун месӯхт. Агар тӯҳмати Малик қалби Лайлоро пора-пора карда бошад, марги Соро ба ин хонадон хомӯшии вазнин ва сард овард. Ҳоло шояд Малик коре накунад. Агар кунад ҳам, аз Суҳроб кӯмак мепурсад. Ӯ онҳоро ҳимоя мекунад.
Висола ҳангоми ҷамъ кардани ҳуҷра, пораҳои матои дарида ва гулҳои рехтаро дида, дарк кард, ки Малик то чӣ андоза ваҳшӣ шудааст. Ӯ бе он ки ба хоҳараш нишон диҳад, матои хунолудро печонида, ба як кунҷи сандуқ гузошт ва аз болояш либосҳоро тахт кард. Агар исбот лозим шавад, мана исбот.
— Лайло, — гуфт Висола ба хоҳараш рӯ оварда. — Ҳоло муҳим нест, ки Малик чӣ гуфт. Марги хушдоманат туро аз ин тӯҳмати шум, ақаллан муваққатан, ҳимоя мекунад. Ҳоло ҳеҷ кас аз ту намепурсад: "чаро?". Танҳо худро ба даст гир. Агар Малик чизе гӯяд ҳам, мо покдоманиатро исбот мекунем. Беҳуда дилам ноором набудааст.
Лайло бошад, гӯё бе рӯҳ бошад, беҳаракат буд. Дар майнаи ӯ танҳо як фикр чарх мезад: "Агар модарам моро партофта намерафт...". Ӯ акнун дарк мекард, ки ин сухан то чӣ андоза ҳақиқат дорад.
Дар назди дари меҳмонхона Темур ҳанӯз хомӯш истода буд. Ҷасади беҷони Сороро ба дарун оварданд. Темур ба чеҳраи сафедгаштаи ҳамсараш нигоҳ карда, суханҳои охирини ӯро ба ёд овард.
— Ба ту бемеҳрӣ кардам, Соро. Дар ҳамааш худам айбдорам. Туро амон дода натавонистам, — пичиррос зад ӯ. — Лекин ту ҳақ будӣ. Севара гуноҳе надошт. Ман бошам, ба гапи Маматбой бовар карда, як оилаи хубро ба дӯзах тела додам.
Малик, писарам, худро ба даст гир.
— Дада... Очаам... Очаам рӯи бахтро надида рафтанд. Чаро? Гуноҳи он кас чӣ буд?
— Ман айбдорам. Модарат зани хеле хуб буд.
Танҳо ҳамин калимаи "буд" гувоҳӣ медод, ки дигар ин занро баргардонида намешавад.
Маматбой аз тӯйи қудояш рост ба меҳмонхона рафта буд. Дар он ҷо маъшуқааш Шоҳина ӯро интизор буд. Маматбой каме нӯшида буд, вале бо вуҷуди ин, ҳирси шаҳвониаш ғолиб омад.
Мана, ӯ ба ҳуҷраи меҳмонхона, ки Шоҳина банд карда буд, ворид шуд. Шоҳина ӯро бо либосҳои тӯрии дилкаш истиқбол гирифт.
— Чаро ин қадар маро интизор кардед? — Шоҳина абрӯвонашро чин кард.
— Ёд кардӣ?
— Магар мешавад, ки шуморо ёд накунам?
Маматбой ба дарун даромад.
— Имшабро мехоҳам дар ин ҷо бо ту гузаронам. Ба холаат ягон баҳонае пайдо кун.
— Наход бовар кунанд? — Шоҳина чашмонашро пир-пир кунонд.
— Барои ман, илтимос, боварашон кунон.
— Майлаш. Магар ба шумо "не" гуфта мешавад?
Пас аз ин, Маматбой костюмашро кашида ба болои диван партофт. Худаш бошад, пинҳон аз духтар доруеро, ки фармоиш дода буд, хӯрд. Ӯ набояд дар назди духтар шарманда шавад.
Сипас, онҳо нӯшиданд, хӯрок хӯрданд ва хобгоҳ онро ба оғӯш кашид. Нисфишабӣ Маматбой беқарор шуда аз хоб хест. Ӯро арақи сард зер карда буд. Шоҳина бошад, бехабар аз ҳама чиз хоб буд. Шаб то саҳар се бор ҳамин тавр беқарор шуд. Ҳатто вақте танҳо бо либоси таг хобид ҳам, арақ карданш даст намекашид.
Наздикиҳои саҳар хобаш бурд. Чунон сахт хоб рафт, ки гӯё шах шуда бошад. Шоҳина аз сардии чойшабе, ки ба камараш мерасид, бедор шуд. Ва нигоҳ карду шах шуда монд...
Дар он лаҳза вақт дар ҳуҷраи меҳмонхона гӯё шах шуда монд. Чашмони Шаҳина аз тарсу даҳшат калон кушода шуда, нафасаш дар дарун афтид. Вай фикр мекард, ки чӣ тавр нафрати худро пинҳон кунад. Дар паҳлӯи ӯ на Маматбойи "қудратманд", балки ҷасаде шабеҳи як махлуқи даҳшатбор мехобид. Ин ки вай ҷогаҳашро тар карда буд, мушкили тамоман дигар буд.
Бадани Маматбой на танҳо сард шуда буд, балки таҳти таъсири доруҳои "қувватбахш"-и дишаб ва моддаҳое, ки тибқи нақшаи Шоҳина ба ӯ дода шуда буд, намуди даҳшатноке гирифта буд. Чойшаби сафеди ӯ аз арақ ва моеъе, ки аз баданаш ҷорӣ мешуд, тар шуда буд. Аз ҳама даҳшатнокаш, донаҳои сурхи рӯй ва дастҳояш кафида, пӯсташ гӯё сӯхта бошад, сиёҳ гашта буд.
Шоҳина худро ба як тараф кашид. Вай мехост, ки Маматбой бимирад, вале чунин манзараи мудҳишро тасаввур накарда буд. Вай ларзида, либосҳояшро, ки дар назди каровват парешон буданд, ҷамъ кардан гирифт.
— Тавба, ба ин пири чиркин чӣ ҷин зад?
Вай фавран телефонашро гирифта, ба ҳаммом даромад ва дарро аз дарун баст. Бо шитоб рақамҳои лозимиро чид.
— Уффф, лаънат, чаро Фарҳод гӯширо намебардорад?
Дар бори панҷум Фарҳод бо овози хоболуд ҷавоб дод:
— Алло, ин саҳарии барвақт чӣ мегӯӣ?
— Фарҳод, дигар аз ман напурс, ки бо ин мӯсафеди чиркин вохӯрам. На пулашро мехоҳаму на қасосашро.
— Дурусттар фаҳмон, чӣ шуд?
— Ин ифлос тамоман тамом шудааст. Дишаб ҳам дар рӯю баданаш донаҳо дошт. Имрӯз бошад, дабдалааш баромадааст. Камаш ба болои ин, ҷогаҳашро ҳам тар кардааст.
Аз он тараф овози хандаи баланди Фарҳод шунида шуд. Вай муддати тӯлонӣ хандид.
— Фарҳод, ман барои он ки ту бихандӣ, занг назадаам.
— Бубахш, Шаҳӣ, ман интизор набудам, ки вай то ин дараҷа хору залолат мешавад. Эй, ба ман нигоҳ кун, рав ҳамон ҳолаташро видео гирифта фирист, мазза карда истам-да!
— Гапам гап, дигар бо ин одами нафратовар во намехӯрам. Дилбеҳузур шуда истодаам.
Шоҳина дар зери душ истода, гӯё мехост бӯи бадани Маматбойро, ки ба ӯ часпида буд, бо тамоми қувват шуста партояд. Дар гӯшҳояш хандаи қабеҳонаи Фарҳод садо медод. Барои Фарҳод ин танҳо як бозӣ буд, вале барои Шоҳина ин худи дӯзахи зинда буд. Сабаби аслии бо одами бадбинаш будани ӯ тамоман чизи дигар буд ва маҳз барои ҳамон розӣ шуда буд.
— Видео будааст... — Шоҳина дандонҳояшро ба ҳам соиш дод. — Агар ба ту видео лозим бошад, худат омада гир!
Вай аз ҳаммом баромада, ба ҳуҷрае, ки Маматбой хобида буд ва ҳатто намехост ба рӯяш нигоҳ кунад, зери чашм нигарист. Маматбой ҳанӯз ҳам вазнин нафас мекашид, вале ин нафаскашӣ набуд, балки бештар ба хурроси мавҷуде шабоҳат дошт, ки бо марг даст ба гиребон аст. Бӯи ҳуҷра тоқатнопазир шуда буд. Оҳиста телефонашро гирифта, мӯсафедро дар ҳамон ҳолат акс бардошт ва ба Фарҳод фиристод.
Дар азои Соро одами зиёде ҷамъ шуд. Малик мисли ҳайкал шах шуда истода буд; вай дар ҳолате набуд, ки бидонад кӣ омаду кӣ ҳамдардӣ баён кард.
— Бандагӣ, худро ба даст гир, боҷа.
Суҳроб то ҳадди имкон кӯшиш мекард, ки дар паҳлӯи ӯ бошад. Ин дард барои ӯ ҳам бегона набуд.
Майитро ба манзили охират бурданд. Тӯдаи одамон ба сӯи қабристон равон шуданд. Тобути майит сабук аз даст ба даст мегузашт.
Темур сархаму хомӯш дар миёни одамон мерафт. Ҳарчанд сад бор пушаймон бошад ҳам, акнун ҳамааш дер шуда буд. Вақтро ба ақиб гардондан имкон надорад.
"Кош барои пул ба гапи Маматбой гӯш намедодам... Кош он шаб ба назди Севара намерафтам..." — фикр мекард ӯ.
Ман шодмон, ки рӯзи хубам гузашт,
Ва ҳатто худро зӯр эҳсос мекунам...
Виҷдонам синаамро мехӯрад аммо,
Охир ман ба сӯи марг меравам...
Надонам бо кадом рӯй назди Аллоҳ,
Ҷой пурсида зи ҷаннат, маҳзун менигарам...
Бандаашро фиребидам, гунаҳгор гаштам,
Аммо Офаридгорро чӣ гуна фиреб медиҳам...
Мисли ситораҳои чашмхиракун,
Гунаҳам беҳисобу савобам чун Моҳ...
Қисми ками умрам ҳалол гузаштааст,
Дӯзах...
Гӯё ҷоест, ки бароям омода кардаанд...
(Ясемин)
Темур дар миёни ду оташ сӯхта, ба сӯи қабристон мерафт. Мана, пас аз вафоти ҳамсараш дар бораи марг ба фикр фурӯ рафт. Агар бимирад, ба Аллоҳ чӣ мегӯяд?
Вақте Маматбой чашмонашро кушод, Шоҳина машғули ороиши худ буд ва бӯи атр тамоми ҳуҷраро гирифта буд. Вай ба миқдори хеле зиёд атр зада буд.
— Чаро маро бедор накардӣ?
Маматбой аз ҷояш ҷунбид, вале дубора ҳаракат карда натавонист.
— Бедор нашудед, боз ин ки...
Шоҳина ба чӣ ишора кард, бой фаҳмид.
— Ту инро фикр накун, ҳамин имрӯз назди духтур меравам.
— Ҳммм, наравед ҳам намешавад. Ба ин бӯи бад тоқат карда намешавад.
Маматбой ба ҷое занг зада, барои худ либос фармоиш дод. Дар зарфи ним соат касе либосҳои навро оварда расонд. Маматбой гӯё ҳеҷ чиз нашуда бошад, худро шустушӯ ва орову торо дод. Дар оина ба донаҳои сурхи бадану рӯяш нигоҳ карда, табъаш хира шуд.
Сипас, ҳатто нонушта накарда аз меҳмонхона баромаданд. Маматбойро эҳсоси шарм аз дарун месӯзонд. Вай фикр мекард, ки чӣ тавр ин ҳолати шармандавориро шуста партояд.
— Ман табобат мегирам.
— Албатта.
Шоҳина номиро табассум кард.
— Ҳа, дар омади гап, ин барои ту.
Бой, ки аслан намехост чизе диҳад, вале ҳоло мефаҳмид, ки бояд дили духтарро ба даст орад, аз ҳамёнаш як даста доллар бароварда, ба зонуи ӯ партофт.
— Барои каму костат истифода кун.
— Раҳмат, чи қадар шумо хубед.
Шоҳина табассум кард.
Шоҳинаро дар ҷои гуфтааш гузошта, гӯё ба шифохона парвоз кард. Дар як шифохонаи хусусӣ, ки навбат камтар буд, бо шитоб ба ҳуҷраи духтури бемориҳои пӯст даромад. Вазъияти худро нақл кард.
— Бино ба нишонаҳо, таби шумо ҳам баланд шуда истодааст.
— Ҳа, ҳамин тавр аст.
— Мехоҳам хато карда бошам, аммо нишонаҳо... Бемории ОИТС (СПИД)-ро нишон медиҳанд.
Гӯё ба сари бой оби ях рехта бошанд, шах шуд.
ДАВОМ ДОРАД...
Бархурд
Қисми 46
Висола ҳангоми даст гирифтан ба дастаки дари ҳуҷраи хусураш, бӯи тунду нохушеро, ки аз дарун меомад, ҳис кард. Ин бӯй ба омехтаи дору, чизи пӯсида ва боз кадом як моддаи ношинос шабоҳат дошт. Дарро кушода, як қадам ба дарун гузошту аз манзараи дидааш ба даҳшат афтод ва дарҳол ақиб гашта, дарро пӯшид.
Ҳолати Маматбой дар болои рахти хоб аз пеши назараш дур намешуд: болои кати кушодамондаи хусураш тар буд ва дар ҳуҷра бӯи тоқатфарсои пешоб меомад.
Висола бо вуҷуди ин, боз вориди ҳуҷра шуд ва дару тирезаҳоро кушода монд. Аз афташ, хусураш шаб худашро идора карда натавониста буд. Дар поён бошад, либосҳои таршудаву печонида ба як сӯ партофташуда мехобиданд. Висола ҳарчанд дилаш беҳузур шуда ҳазар кунад ҳам, илоҷи дигаре ба ҷуз тоза кардан надошт ва дарҳол ба кор даромад.
Маматбой ҳамроҳи Тоҳир тарабхонаҳоро аз назар гузаронида мегаштанд.
— Магар ягон тарабхонае, ки худат дар назар доштӣ, набуд?
Тоҳир бе дудилагӣ ҷавоб дод:
— Ман ҳанӯз нияти хонадоршавӣ надоштам. Хусусан дар чунин вазъият.
— Ҳммм. Гӯш кун, мо тўйро кӯтоҳтар мегузаронем, баъд ту келинро ба меҳмонхона бурда месупорӣ, тамом. Вазифаат тамом мешавад. Боқимондаи пулро ҳамон вақт мегирӣ.
— Хӯб.
Тоҳир саволи зиёдатӣ намедод. Ӯ хомӯшона аз паси Маматбой мерафт.
Тоҳир мисли як роботи омӯзонидашуда ҳаракат мекард. Маматбой "ист" гӯяд меистод, "шин" гӯяд менишаст.
Дар хаёлаш бошад, фикр мекард, ки чӣ қадар аз ин корҳо нафрат дорад. Агар ин вазифа ба дӯшаш намебуд, дар ду дунё ҳам бо ин беимонҳо сари як дастурхон наменишаст.
— Тоҳирчик, акнун ба бутик меравем. Домодро оро диҳем.
Тоҳир чизе нагуфт, аслан хоҳиши гап задан ҳам надошт.
Висола ҳуҷраи Маматбойро тоза карда, ба ҳавли баромад. Дастонаш ҳанӯз меларзиданд. Он бӯи бад ва ҳолати шабонаи Маматбой ба ӯ оромӣ намедод. "Чаро ӯ худашро идора карда натавонист? Дирӯз-ку хеле бардам менамуд?" — фикр мекард ӯ. Ӯ медонист, ки хусураш доруҳои гаронбаҳо истеъмол мекунад.
Висола ҳангоми либосҳоро ба мошини ҷомашӯӣ андохтан, дид, ки аз ҷайби либос як флакони хурди шаффоф афтид. Дар болои флакон бо забони дигар навиштаҷот буд, аммо моеъи дохили он ранги аҷибе дошт. Висола онро бо эҳтиёт гирифта монд. Ӯ дарк кард, ки бояд инро ба Сӯҳроб ё Сардор нишон диҳад.
— Янга, чаро рангатон паридааст?
— Каме дилам беҳузур шуд.
Зарнисо, ки ногаҳон пайдо шуд, тағйироти чеҳраи Висоларо пайхас накарда намонд.
— Барои чӣ? Тинҷист?
— Ҳа... ҳа, тинҷӣ.
Зарнисо ба атроф нигариста, кӯрпачаҳои ба берун баровардашударо дид.
— Барои чӣ инҳоро баровардед?
— Ҳамин.. ҳамин хел...
— Чаро каловида истодаед, тинҷист худаш? Ё дадам ягон кор карданд?
Нигоҳҳои кунҷковонаи Зарнисо ба дастони ларзони Висола дӯхта шуданд. Ӯ феълу атвори падарашро хуб медонист ва шубҳа надошт, ки дар паси ҳар як ҳолати аҷиби хона ягон кори сиёҳи Маматбой меистад.
— Янга ба ман нигаред, — Зарнисо чунон наздик омад, ки гӯё гиребони Висоларо гирифтани бошад. — Оё падарам шаб боз ҷанҷол карданд? Ё ба шумо чизе гуфтанд? Чаро ҳама чизро ба кӯча баровардед, аз бӯй нафас гирифта намешавад-ку?
Висола лаб газид. Гӯяд ё нагӯяд? Агар гӯяд, нафрати Зарнисо нисбат ба падараш боз ҳам бештар намешавад? Аммо ӯ он флакони пурасрори дар ҷайбаш бударо ба ёд оварда, тасмим гирифт, ки гапро дигар кунад.
— Не, Зарӣ, ҳеҷ ҷанҷоле нашудааст. Фақат... гӯё аҳволи падаратон хуб нест. Шаб худашонро идора карда натавонистаанд. Маҷбур шудам ҳуҷраро тоза кунам.
Зарнисо шах шуда монд. Падараш — Маматбойи ҳамеша мағрур, ки ба ҳама фармон медод, худашро идора карда натавонад... Ин барои ӯ на танҳо навигари, балки нишонаи ягон чизи мудҳиш буд.
— Худашонро идора карда натавонистаанд? — Зарнисо бо заҳрханда хандид. — Аз ҳамин маълум аст, ки Худо задааст. Як умр мардум аз дасти ӯ ҷабр кашиданд. Акнун навбат ба падарам омадааст?
Соҳиба ба бозори тилло рафт. Дигар илоҷе надошт, ба ҷуз фурӯхтани тиллоҳое, ки аз Италия оварда шуда буданд. Пули иҷораро додан лозим. Илова бар ин, давраи аввали ҳомиладориаш вазнин мегузашт.
Ана, ҳозир тиллоҳоро ба маблағи хубе фурӯхт. Сипас ба назди як духтури шинос равон шуд. Ӯ нақшае дошт, ки агар амалӣ мешуд, аз бори гароне халос мегашт.
Дар қабули духтур танҳо ду зан дар навбат буданд. Навбати Соҳиба ҳам зуд расид.
— Ассалому алайкум, доктор.
Духтурзан айнакашро, ки мижгони сунъиашро мепӯшонд, рост карда, ба ӯ нигарист.
— Биё, Соҳиба. Аҳволат хуб аст?
— Ҳа, хуб. Назди шумо бо як илтимос омадаам.
Соҳиба воқеаҳоеро, ки аз сараш гузашта буд, нақл кард. Духтур аз тааҷҷуб гиребонашро дошт.
— Чӣ хел тасодуф-а!
— Ин тасодуф нест. Ин бархӯрд аст. Бархӯрди даҳшатбор. Медонед... ман мехоҳам кӯдакро ба касе диҳам. Аз оилаҳои бефарзанд касеро ёбед. Охир шумо шиносҳо доред-ку.
— Ту фикр карда гап мезанӣ?
— Нағз фикр кардам. Ман наметавонам кӯдакро нигоҳубин кунам. Имконият надорам. Доктор, илтимос аз шумо.
Доктор Гулзора каме фикр кард. Сипас аз телефонаш рақамеро ёфта занг зад.
— Алло, Феруза, хубед? Оид ба он илтимосатон занг мезанам. Касе пайдо шуд, ки кӯдакашро медиҳад. Вақт ёфта наздам биёед.
Пас аз сӯҳбати телефонӣ ба Соҳиба рӯ овард:
— Ана, мушкилиат ҳал мешудагӣ шуд. Фақат аз гапат намегардӣ-ку?
— Не, ба ман ин кӯдак лозим нест.
— Инба муаммо нест, ҳозир туро ташхис мекунам. Ман таҳлилҳои туро ба Феруза нишон медиҳам. Ӯ солҳост, ки орзуи фарзанд дорад. Дар ивазаш чӣ мехоҳӣ?
— Мехоҳам касе надонад, ки ман кистам.
— Шуд, маслиҳат пухт.
Соҳиба рафт. Духтур бошад, ҳисоб кардан гирифт, ки аз ин кор чӣ қадар пул кор карда метавонад. Ҳеҷ набошад, пули як мошин мешавад. Шавҳари Феруза бой аст. Барои фарзанд чизеро дареғ намедорад, чунки айб дар худаш аст.
Соҳиба ҳангоми баромадан аз долони беморхона шикамашро дошт. Аммо ин на аз меҳри модарӣ, балки нафрат нисбат ба он «боре» буд, ки бояд аз он халос мешуд. Ӯ худро гӯё ба озодӣ баромада бошад, ҳис мекард. Агар пули тиллоҳо мушкили иҷораро ҳал кунад, пули «семинчи»-е, ки тавассути доктор Гулзора мегирад, ба ӯ имкон медиҳад, ки ҳаёти навро оғоз кунад.
Ӯ намедонист, ки кӯдаке, ки мефурӯшад, метавонад насли Маматбой ё як пораи аъмоли ӯ бошад. Бозии тақдир чунон печида аст, ки ҳеҷ гап нест, агар ин кӯдак дар оянда дар дасти касе ба силоҳе зидди Маматбой табдил ёбад.
Доктор Гулзора пас аз рафтани Соҳиба ба ҷамъ кардани коғазҳои рӯи мизаш шурӯъ кард. Дар пеши назари ӯ аксҳои мошини модели нав ва ҳаёти боҳашамат падидор шуданд.
— Феруза аз гапу чапи мардум метарсад, — пичиррос зад ӯ бо худ. — Шавҳараш бой бошад ҳам, намехоҳад бо тамғаи безурётӣ зиндагӣ кунад. Агар ин кӯдакро ҳамчун фарзанди «худаш» ба ӯ супорам, ӯ бароям ҳайкали тиллоӣ мегузорад. Агар мушкилашро ҳал кунам, зафар аз они ман аст. Соҳибаро ҳам бояд маҳкам дорам. Ӯ мурғи давлатест, ки ба сари ман нишастааст.
Имрӯз тӯи Лайло аст. Шаб бибиаш бо ӯ хобида, чанд маслиҳат дод. Дар бораи он ки барои хӯрдани нони шавҳар дандони оҳанин лозим аст ва аз ҳама муҳим, ҷонеро, ки Аллоҳ додааст, танҳо Худаш мегирад, хеле суҳбат кард.
Висола ҳам аллакай расида омада буд, ҳавлӣ пур аз одам. Танҳо ҳамон вақт Лайло ҳис кард, ки чӣ қадар хешу табори зиёд доштааст. Хусусан пас аз омадани падараш инро дарк намуд.
— Лайло, хоҳарҷонам, ҳанӯз хеле ҷавон будӣ-я...
Висола тамоми гинаву кудуратро фаромӯш карда, хоҳарашро ба оғӯш кашид.
— Апаҷон, Малик ҷавони хуб аст.
— Умедворам, ки туро хушбахт мекунад.
(Афсӯс, ҳеҷ кас ҳатто фикр намекард, ки ҳамаи ин метавонад хаёл бошад).
Тӯй — ин шаби хушбахтӣ ва висоли ду ҷавон аст. Лайло дар осмони ҳафтум буд, дар паҳлуяш ҷавоне мисли шоҳзодаҳо. Аз тамошои ӯ сер намешуд. Худаш ҳам келинчаки бисёр зебо шуда буд.
— Лайлош, зебои ман, ту ба модарам бисёр монандӣ.
Дар ҳақиқат, Лайло айни худи Севара шуда буд. Дар чашмони бобою бибиаш ашк ҳалқа мезад; набераеро, ки аз тифлӣ калон карда буданд, имрӯз ба хонаи бахт мегуселонданд.
— Ҳамза, чаро ин қадар абрӯвонат гиреҳ аст, магар ба ин тифлак ҳеҷ меҳрат наафтод-а? — модараш ҳолати Ҳамзаро дида, гап зад.
— Оча, ин хел гапҳои беҳударо нагӯед.
— Аз ин лаҳза дуо кун, ки Лайло хушбахт шавад. Агар ҳаққи падариро адо карда натавониста бошӣ ҳам, ақаллан барои дуо кардан яроқ бошад?
Ҳамза чизе нагуфт. Модараш бошад ба тарафи наберааш рафт.
Ҳамза пас аз гапҳои модараш боз ҳам бештар зиқ шуд. Ӯ ба Лайло менигаристу чеҳраи Севараро медид, аммо дар қалбаш он шубҳаи шум — «ин кӯдак бегона аст» — ӯро нафасгир мекард. Ӯ ба ҷои дуо кардан, мехост, ки ин тӯй зудтар тамом шаваду аз ин «маҷбурият» халос шавад.
Имрӯз дар беморхона доктор Гулзора бо Феруза вохӯрд. Феруза ҳарчанд зани сарватманд бошад ҳам, бо тарс ва умед дар чашмонаш ба доктор нигариста менишаст.
— Хонум Феруза, ҳама чиз тайёр аст, — пичиррос зад Гулзора. — Духтар розӣ. Таҳлилҳояш дар сатҳи аъло. Фақат як шарт ҳаст: ин корро ҳеҷ кас, ҳатто шавҳаратон набояд донад. Яъне ки будани духтарро. Вақте вақти таваллуди кӯдак расид, мо ҳама чизро тавре ҳуҷҷатгузорӣ мекунем, ки гӯё шумо худатон таваллуд кардаед. Ба номи шумо мегузаронем.
Феруза бо дастони ларзон аз сумкааш лифофаи ғафсеро баровард.
— Ин барои «семинчи». Агар ҳамааш хуб гузарад, шуморо розӣ мекунам. Фақат он духтар... Соҳиба... ӯ баъдтар даъво намекунад?
— Натарсед, — гуфт Гулзора бо табассуми сард. — Ман медонам, ки чӣ тавр даҳони ӯро бандам. Ӯ ҳоло ба пул мӯҳтоҷ аст, баъдтар бошад... баъдтар ҳам даъво намекунад.
— Апаҷон, маро хеле хурсанд кардед.
— Фақат, барои кӯдак... барои кӯдак пул мепурсад.
— Чӣ қадаре хоҳад, медиҳам. Фақат кӯдакро диҳад, шуд.
— Биёед, ман ба шумо видеои кӯдакатонро нишон диҳам.
Гулзора тасвири сабтшударо ба экран баровард.
Наход ман ҳам модар шавам? — дар чашмони Феруза ашк чарх зад.
— Ҳа, модараш, ин кӯдаки шумост.
— Раҳмат, опаҷон. Шуморо ҳатман розӣ мекунам.
Феруза ашкҳои чашмонашро пок кард. Сипас ба шавҳараш занг зада, хушхабарро расонд.
Лайло ва Абдумалик дар болои саҳна нишастаанд. Меҳмонону мизбонон рақс мекарданд, тӯй авҷ мегирифт. Дар ин тӯй ҳам Висола дар як кунҷе кӯшиш мекард, ки ба чашм наафтад. Медонист, ки ӯ зери назорати Сӯҳроб аст. Сӯҳроб пеш аз омадан ба тӯй огоҳ карда буд: «Ҳатто фикри рақс карданро ба сарат наовар».
Мана, гапи шавҳарашро карда, дар назди бибиаш бо табассум нишастааст.
— Висола, хез, дар тӯи хоҳарат рақс кун-ку.
— Не, бибиҷон. Ором шинам, беҳтар аст.
Тӯй ба охир расиду яке аз мӯйсафедон даст ба дуо бардошта, ба ду ҷавон умри дароз хост. Сипас онҳоро ба қасри бахт (хонаи домод) гусел карданд.
Мана, Лайло ва Малик танҳо монданд. То он вақт «янгаҳо» даромада, ба Лайло дар бораи масъалаҳои «нозук» огоҳӣ дода, таълим дода рафтанд. Дили духтар ба ларза омад. Вақте ки Малик ба ӯ наздик шуд, дилаш чунон тапид, ки гӯё аз қафаси синааш баромадани бошад.
— Ба ман келинсалом намекунӣ?
Малик худро маҷбур карда табассум намуд. Лайло оҳиста-оҳиста салом доданро оғоз кард.
— Ин рӯзро хеле интизор будам. Ниҳоят, ту аз манӣ.
Лайло меларзид, Малик ӯро ба оғӯш кашида, рӯмолашро аз сараш гирифт. Сипас ба чашмонаш нигарист. Муддати дароз нигариста монд. Худашро намефаҳмид. Оҳиста лабҳо ба ҳам расиданд... Ҳаяҷон... Ҳама чиз омехта шуд. Духтар аллакай ихтиёрашро аз даст дода буд.
Малик ӯро якбора бардошта, ба тарафи чимилиқ бурд.
— Малик ака... даркор нест...
Нолаҳои духтар ба ҷавон хуш омада, хунашро боз ҳам ба ҷӯш овард.
— Даркор аст...
Як соат пеш духтаре, ки аз бахт меболид, акнун ба даҳшат афтода буд. Ӯ дар ҳолати шок буд ва намедонист чӣ кор кунад.
— Малик ака... гуноҳи ман чист?
— Модарам... Модарам ба хотири шумоён дар лаби марг аст. Аз сабаби модари фоҳишаи ту умри модари ман хароб шуд. Додарам мурд...
Лайло гиря мекард.
— Агар ин тавр бошад, чаро қасдатонро аз ман мегиред? Ман ба шумо чӣ кор кардам?
— Падарат гунаҳкор, модарат гунаҳкор. Ҳозир ту меравӣ. Инро бошад (нишонаи покдоманиро) нест мекунам. Ҳеҷ нишоне намемонад. Кӣ ба ту бовар мекунад?
— Илтимос, ин корро накунед.
Лайло зор-зор ба гиря шурӯъ кард.
— Ҳозир баромада мегӯям: «Ин беномусро бурда гиред». Лайло, кӯшиш накун, ки маро фиреб диҳӣ.
Лайло дар ҳолати шок монда, дасту пояш шах шуд. Келинчаке, ки чанд лаҳза пеш аз ишқ ба осмони ҳафтум парвоз мекард, аз он осмон бо суръати калон ба замин афтод. Аз лабҳое, ки чанд сония пеш ӯро навозиш мекарданд, акнун суханҳои пур аз тӯҳмат мебаромаданд.
— Падарам маро мекушад.
— Ин мушкили худи шумост.
Малик бо шитоб аз дар баромада рафт.
Дар ин лаҳза дунёи Лайло зеру забар шуд. Он чизе, ки ӯ қасри бахт меҳисобид, аслан доми қасосе будааст, ки бо маҳорат сохта шуда буд. Суханони сардмандонаи Малик мисли теғи заҳролуд ба қалби духтар халиданд.
— Малик...
Малик наистод. Вақте ба берун баромад, дид, ки ҳама ба сӯи ҳуҷраи модараш медаванд, ӯ низ ба он тараф шитофт.
Вақте ба дарун даромад, ранги модараш парида буд. Хешу табор гирди ӯро гирифта буданд.
— Очаҷон...
— Малик... бачаам...
Соро дасташро ба сӯи писараш дароз кард. Дар чашмонаш ашк ҳалқа зад.
— Ман ҳамин ҷо, очаҷон. Шумо хуб будед-ку.
Аммо Соро хуб набуд. Ӯ тамоми қувваашро ҷамъ карда буд, то тӯй ба хубӣ гузарад.
— Ҳама барояд... бароед. Бо писарам гап дорам.
Хешу табор яке пас аз дигаре баромаданд ва модару писар танҳо монданд.
— Ана, ба ниятат расидӣ.
— Очаҷон, ман қасоси шуморо мегирам. Ҳозир ӯро пеш мекунам. Оилаи онҳо тамоми умр ин тамғаро бар дӯш хоҳанд дошт.
Соро дилашро дошт.
— Ман туро ин хел пасткор карда ба воя нарасонда будам. — Ӯ бо душворӣ ба гап даромад.
— Очаҷон, ман барои он хонадор шудам, ки онҳо шуморо ба ин ҳол оварданд.
— Не, агар... агар хоҳӣ, ки модарат дар гӯр ором хобад... бо ӯ хушбахт шав. Ман... ман ҳамаашро фаҳмидам...
Ҳангоми гап задан нафаси Соро мегирифт.
— Чиро дар назар доред, очаҷон?
Малик дастҳои модарашро мебӯсид, аз чашмонаш ашк мерехт.
— Севара... ӯ бегуноҳ аст... ӯро... Мамат...
Соро боқимондаашро гуфта натавонист.
Сари Соро ба як тараф хам шуд. Аз гулӯяш садое баромад, ки гӯё нафаси охиринашро бароварда бошад. Корманди ёрии таъҷилӣ, ки ба берун даъват шуда буд, дарро кӯфт. Аммо дер шуда буд.
— Очаҷоооон, очаҷооон, чаро хомӯш шудед?
Чашмони Малик аз даҳшат калон шуданд.
— Очаҷоооооооон!
Фарёди ваҳшиёна тамоми ҳавлиро ба ларза овард. Касоне, ки дар берун интизор буданд, ба дарун давиданд. Духтур дарҳол набзро санҷид.
— Марги биологӣ.
Садоҳо дар ҳавлӣ якбора хомӯш шуданд. Хонаеро, ки чанд дақиқа пеш тӯйхона буд, акнун хабари шум ва нолаву гиря фаро гирифт. Вафоти Соро оташи қасосро дар қалби Малик ях кунонд. Ӯ дар назди ҷасади беҷони модараш зону зада, дастҳои сардшудаи ӯро ба оғӯш мекашид ва дар гӯшҳояш суханҳои охирини модараш садо медоданд: «Севара бегуноҳ аст... Ӯро Мамат...»
Малик дарк кард, ки хатои даҳшатборе кардааст. Ӯ тасаввур карда наметавонист, ки Лайло, ки ӯро қурбонӣ меҳисобид, аслан бузургтарин мазлуми ин бозиҳои ифлос аст.
— Малик, бачаам, худатро ба даст гир.
Аммо Малик ҳеҷ касро намешунид, ҷисми беҷони модарашро оғӯш карда гиря мекард.
— Очаҷооон, намуред, очаҷооон!
— Малик, майитро азоб нате.
— Ба ман даст нарасонед, модарам намурдааст. Ӯ... ӯ хоб аст...
Бо азобе Маликхоро аз ҷасад ҷудо карданд. Баъд ҳама ба ҳаракат даромаданд. Дар як кунҷ Темур мисли санг шах шуда меистод. Шояд виҷдонаш ӯро азоб медод.
— Касе аз келин хабар гирад. Боз натарсад.
Висоларо бо вуҷуди нисфи шаб будан, касе оварда монд. Сӯҳроб низ ҳамроҳи ӯ ворид шуд.
ИДОМА ДАРАД...
Бархурд
Қисми 45
Маматбой бо қаноатмандӣ ба бастаи пулҳои рӯи стол нигоҳ кард. Барои ӯ роҳи ҳалли ҳар гуна мушкили дунё маҳз ҳамин коғазҳои ранга буданд. Ӯ аслан пай намебурд, ки дар паси нигоҳҳои маъсумонаи Шоҳина чӣ гуна қасоси хунин пинҳон аст ва ашкҳои холаи Ҳуррият танҳо як "спектакл"-и бомаҳорат иҷрошуда мебошанд. Ӯ ба нақше, ки худаш бозида истода буд, қоил шуда, торафт ба тӯре, ки онҳо густурда буданд, мепечид.
— Хавотир нашавед, опа, — гуфт Маматбой бо кибр. — Ҳамин фардо дар беҳтарин тарабхонаи шаҳр ҷой банд мекунам. Шоҳина аз ҳеҷ чиз камӣ намебинад. ӯро мисли духтари худам... не, аз он ҳам болотар таьмин хоҳам кард.
Вақте ӯ калимаи "мисли духтари худам"-ро ба забон овард, чойники дар дасти Шоҳина буда каме ларзид. Танҳо худи духтар медонист, ки ин сухан дар вазияти кунунӣ то чӣ андоза зишт ва нафратовар садо медиҳад.
Соро ҳарчанд беҳол буд, вале барои тӯйи писараш ҷонфишонии зиёд мекард. Вақте дид, ки ҳуҷраи писарашро бо ҷиҳоз пур карданд, гӯё дилаш ором гирифт. Майлаш, келинаш духтари Севара бошад ҳам, майлаш ӯро дӯст надорад, танҳо дар вақти рафтан аз ин дунё писарашро хушбахт бинад, бас аст. Барои ҳама чиз чашм мепӯшад.
— Модараш, хаста нашудӣ? — пурсид Темур.
Соро дасташро аз дасти ӯ кашида гирифт. Акнун ин меҳрубониҳо чӣ лозиманд?
— Хубам.
ӯ бо сардӣ ҷавоб дода, аз Темур дур шуд. Ин мард тамоми умри ӯро бо сухани "ту ба ман писанд нестӣ" хӯрда буд. Акнун меҳрубониҳои пеш аз маргаш ба сараш бимонад.
Соро ба мебелҳои нав ва пардаҳои гаронбаҳои хона нигоҳ карда, аз таҳти дил оҳ кашид. Ҳама чиз дурахшон, ҳама чиз қимат, вале дар байни ин деворҳо чизе, ки ӯ дар давоми сиву панҷ сол наёфта буд — қадр ва эҳтиром вуҷуд надошт. Ин меҳрубониҳои Темур дар остонаи тӯй барояш мисли як эҳсоси дермонда намудор шуд. Эҳсоне, ки дар вақташ дода нашудааст ва акнун дигар лозим нест.
— Як умр бо сухани "ба ту дил надорам" оғуши маро пора кардед, — пичиррос зад Соро ба пушти Темур нигоҳ карда. — Акнун ин корҳое, ки барои ман — як зани ба хокистар табдилёфта мекунед, чӣ нафе дорад? Дер шуд, Темур-ака, хеле дер...
Соро дар дил дуо кард, ки Лайло — духтари Севара, пас аз омадан ба ин хонадон тақдири ӯро такрор накунад. Аммо ӯ намедонист, ки дар ин хона келинро чӣ чизҳо интизоранд...
Пас аз рафтани Маматбой, Шоҳина ба ҳуҷра даромад. Ӯ ба пулҳои рӯи стол бо нафрат нигоҳ кард.
— Дидед, хола? — гуфт ӯ бо заҳрханда. — Ӯ фикр мекунад, ки ҳама чизро харидан мумкин аст. Мехоҳад гуноҳояшро бо пул рӯйпӯш кунад.
— Акнун чӣ кор мекунем? — пурсид холаи Ҳуррият ва ашкҳояшро пок карда, ниқобашро кашид ва табассум кард. — Ин аҳмақ дар ҳақиқат тӯй карданӣ аст.
— Бигзор кунад. Бо ҳамин баҳона либоси сафеди арӯсӣ мепӯшам.
Шоҳина ногаҳон хандаш гирифт.
— Ту ҳам балоӣ, духтар. Ӯ ба бокирагии ту комилан бовар кард-а?
— Вақте мисли ман як ҳури париро мебинанд, ҳатто оби даҳони мӯсафедҳо меравад.
Баъд оҳи сард кашид:
— Агар... Эҳ, майлаш, як гап мешавад.
— Бо Фарҳод гап назадӣ?
— Не, дар куҷое боз менӯшад ё ба хилват рафтааст. Медонед-ку, ӯ як пайдо мешаваду як ғайб мезанад.
— Ҳа, фаҳмидани ӯ душвор аст. Майлаш, як гап мешавад.
— Эҳтиёт шав. Доруҳоятро сари вақт хӯрда истодаӣ?
— Хола, шумо ҳам аҷиб-да. Хӯрдам чӣ, нахӯрдам чӣ. Гӯё чизе тағйир меёбад.
— Майлаш, худат медонӣ.
Хола ба телефон машғул шуд ва дар Инстаграм дидани навигариҳоро шурӯъ кард.
Мурод вақте далелҳоро бодиққат месанҷид, аллакай пай бурда буд, ки ба ғайр аз ӯ боз як гурӯҳи дигар аз пайи Маматбой афтодаанд.
— Устод, касе барои қасос гирифтан хеле сахт кӯшиш карда истодааст. Бо назардошти он ки ин бой ҳаёти бисёр касонро сӯхтааст... Тахмин кардан душвор аст, ки ӯ кист.
— Сардор чӣ мегӯяд?
— Ӯ нахост падарашро фурӯшад. Аммо аз чашмонаш маълум аст, ки чизеро медонад.
Устод ба фикр рафт: чӣ чора бинад, ки Сардор ба гап дарояд?
— Аз ҳар тараф кӯшиш кардӣ?
— Бале, медонад, вале намегӯяд. Шояд намехоҳад падараш ба зиндон афтад.
— Ин табиист. Пас ба нақшаи навбатӣ мегузарем. Суҳроб ба ҳар ҳол сир бой намедиҳад. Дар ин ҷо мо боз як имконият дорем — духтари бой.
— Суханони ӯ ба ягон дарде намехӯранд.
— Дар вазияти хеле печида ҳастем. Бой чунон "пихиашро ёфтааст" (пуртаҷриба аст), ки изҳое, ки ба ӯ мебаранд, хеле печидаанд. ӯ медонад, ки чӣ тавр аз об хушк барояд.
— Лекин ман ҳам сода нестам. Аллакай як "тӯъмаи калон" дар дасти ман аст. Танҳо фурсатро интизорам.
Мурод табассум кард.
Мурод дар тахтаи кориаш акси Маматбойро дар марказ гузошта, дар атрофи ӯ шахсиятҳои дигарро кашидан гирифт: Сардор, Суҳроб, Зарнисо... ва дар як гӯша зери аломати савол "қасосгири пурасрор"-ро илова кард.
— Устод, — гуфт Мурод ба беруни тиреза нигоҳ карда, — Маматбой фикр мекунад, ки худро ҳимоя кардааст. Лекин ӯ хатои калонтаринро кард: ӯ душманашро на аз дур, балки дар зери пои худаш намеҷӯяд. Он Шоҳина гуфтагиашон... гузаштааш торик аст. Робитааш бо Ҳуррият низ шубҳанок менамояд. Дар ин ҷо гапи дигар ҳаст.
— Чӣ гуфтаниӣ? — пурсид устодаш айнакашро тӯғрӣ карда.
— Ба назари ман, Шоҳина танҳо як "маъшуқаи" тасодуфӣ нест. Ӯ беҳуда дар гирди бой чарх зада намегардад.
Маматбой шабона ҳам бо дарди гулӯ ва ҷисми латхӯрда бедор шуд. Вақте дид, ки дар баданаш донаҳои сурх пайдо шудаанд, ҳайрон монд.
Илова бар ин, ӯ одати нав пайдо кардааст: тамоми баданаш сахт арақ мекунад. Ӯ бо гумони он ки "каме шамол хӯрдаам", пеш аз хоб арақ (алкогол) нӯшида мехобад.
Мана ҳоло аз ҷояш хеста наметавонад, беҳол шуда нишастааст.
— Ба ман чӣ шуда истодааст? Ман чунин одат надоштам-ку.
Ӯ аз қуттии доруҳояш як доруи чандиндоллараро, ки барои қуввати дил буд, гирифта нӯшид.
— Бо ин доруҳо умрам дароз мешавад. Ман ҳанӯз чизе надидаам (кам зиндагӣ кардам). Дирӯз доруи "қувватбахш" фармоиш дода будам. Оё омада бошад?
Ӯ мехост дар назди Шоҳина худро нишон диҳад ва барои ҳамин доруҳои "қуввати мардӣ"-ро фармоиш дода буд.
— Алло, доруҳое, ки гуфта будам, омаданд?
Овозе, ки ба телефони Маматбой ҷавоб дод, бо оромиш гап мезад.
— Бале, Маматбой-ака. Ҳамааш тайёр. Навъи аз ҳама зӯрашро овардем, аз Олмон. Агар суроғаро (локация) фиристед, худам мерасонам. Танҳо эҳтиёт бошед, миқдораш (доза) хеле баланд аст...
— Локацияро мефиристам.
Маматбой телефонро хомӯш карда, ба оина нигоҳ кард. Чашмонаш ба косахона фурӯ рафта, доначаҳои сурх рӯяш баръало намоён буданд. ӯ фикр мекард, ки ин ҳама танҳо аз "хастагӣ" аст. Аммо ӯ намедонист, ки он вохӯриҳои "тасодуфӣ" бо Шоҳина аллакай ба хуни ӯ заҳри бебозгаштро ворид кардаанд.
Фардо тӯйи Лайло аст. Лайло сурати кӯҳнаи модарашро ба оғӯш кашида, ғарқи хаёл хобидааст. ӯ Маликро дӯст медошт, ин рост аст. Аммо Малик ҳозир чаро ин қадар тағйир ёфтааст?
Лайло касеро надорад, ки бо ӯ дарду дил кунад. Наздиктарин одамаш — апааш Висола аз ӯ хафа аст. Вале ба ҳар ҳол, аз дасти Лайло чизе намеомад-ку. Агар "намерасам" ҳам мегуфт, ӯро мисли Висола маҷбурӣ ба шавҳар медоданд.
ӯ гӯё дар хоб зиндагӣ мекунад. Воқеаҳои атроф гӯё ба ӯ дахл надоранд. Ҷолиб аст, оё модари Малик ӯро хуш қабул мекарда бошад? Ҳамеша ба ӯ бо хунукӣ нигоҳ мекунад.
Падараш ҳам ба ҳар ҳол натавонист ба ӯ меҳр диҳад. Кӯшиш кард, вале аз ниҳоди ӯ наомад. Сабаб дар чӣ бошад?
Лайло ҳатто сабабро тасаввур карда наметавонист. Сабаби асосии меҳри сарди Ҳамза нисбат ба ӯ тамоман чизи дигар буд.
Зеро вақте Севара ба Лайло ҳомиладор буд, Ҳамза зуд-зуд ба хориҷа сафар мекард. Пас аз он манзараи охирине, ки дида буд, дар дилаш гумоне лона гузошта буд: "Оё Лайло фарзанди ман аст?". Ҳамин фикр ба ӯ ҳеҷ оромӣ намедод.
Висола имрӯз хеле ботамкин буд. Барои он ки ба чашми хусураш бад нанамояд, суфаҳоро рӯфт ва ба ҳавлиҳо об пошид. Агар пеш аз омадани устоҳо ин корҳоро накунад, ҳатман ба бало мемонад.
Хусураш одатан саҳари барвақт назорат мекард. Имрӯз чаро нишон намедиҳад?
Баъд Суҳроб, Сардор ва Зарнисо баромаданд ва якҷоя нонушта карданд, вале боз ҳам Маматбой намудор нашуд.
— Чаро дадаам набаромаданд?
— Намедонам.
Ҳарду ба ҳамдигар бо тааҷҷуб нигоҳ карданд.
— Бирав, садо кун.
Суҳроб ба Сардор фармон дод. Сардор рафта дари ҳуҷраи падарашро тақ-тақ кард.
— Дада! Дадаҷон!
— Ҳа!
— Ба нонушта намебароед?
— Не, шумо хӯрдан гиред. Ман кор дорам.
Сардор чизе нагуфта, барои хӯрокхӯрӣ ба ошхона баргашт.
Пас аз чанде Маматбой аз хона баромада рафт. Дигарон низ ба кор рафтанд, танҳо Зарнисо мисли ҳамеша худро дар ҳуҷрааш маҳкам кард. Висола пас аз ҷамъ кардани ошхона, хост ҳуҷраи хусурашро ба тартиб орад. Медонад, ки агар тоза накунад, хусураш боз "мағзи сарашро мехӯрад". Ҳамин ки дарро кушод, онро зуд дубора баст...
ДАВОМ ДОРАД...
Бархурд
Қисми 42
Сардор ба рақамҳо ва навиштаҷоти рӯйи экран нигариста, нафасаш дар дарун афтид. Дар телефон маълумотҳое буданд, ки нишон медоданд Соҳиба дар як моҳи охир бо кӣ ва чӣ миқдор пул иваз кардааст. Даъватҳо ба бозӣ ва аксҳо бо либосҳои нимурён...
— Ин... Соҳиба-ку? — ангуштони Сардор ларзиданд.
— Маҳз худаш, — Алӣ овозашро паст карда, ба миз наздиктар шуд. Соҳибаи «бечораи» ту барои Дамаи қиморбоз маблағи калон кор карда истодааст. Акнун худат фикр кун: Соҳиба ин корро беҳуда накардааст. Дама маъшуқаҳои худро ба ин бозӣ мегузорад. Соҳиба танҳо як лӯхтаки дасти ӯст.
Сардор карахт шуд. Ҳисси раҳму шафқате, ки нав дар қалбаш бедор шуда буд, ҷойи худро боз ба шубҳа ва нафрат холӣ мекард.
— Пас, вай... падарамро...
— Ғам нахӯр, — ӯро боздошт Алӣ. Дар ин ҷо бозӣ метавонад дутарафа бошад. Соҳиба барои Дама кӣ ҳаст, намедонам. Вай ҳозир падаратро ба ту бад нишон дода, худро ҷабрдида мегирад. Мақсадаш — тавассути ту аз Маматбой пули калон рӯёнидан аст ё ягон нақшаи дигаре дорад.
— Вай ҳомиладор аст.
— Ана, барои он ки бо кӯдак азоб накашад, ба ин кор даст задааст. Маслиҳати ман ин аст, ки аз вай дур гард.
Сардор боз дар миёни обу оташ монд.
— Бовар мекунӣ, рӯзҳои охир хеле гаранг шудам. Ҳамааш якбора рӯй дод.
— Медонам. Мард бош, ин хел рӯҳафтода нашав. Акнун бошад, чизе мехӯрем, шикам ҳам аз гуруснагӣ ба таҳ кашид.
Маматбой кори устоҳоро назорат карда, ба таҳхона даромад ва он ҷо дуру дароз монд.
— Лаънатӣ, маҳз ҳамин ҷо гузошта будам-ку.
У дар дохили сандуқи кӯҳна чизи гузоштаашро наёфт. Кӣ гирифта бошад? Эҳ, гирифта бошад ҳам, барбир ҳеҷ чизро исбот карда наметавонанд.
Маматбой рӯзномаро нахонда буд. Ҳатто аз мавҷудияти он хабар надошт. Танҳо ҳамчун чизи кӯҳна гуфта, ба таҳхона партофта буд. Сабаби ба таҳхона роҳ надодани дигарон бошад, дар он буд, ки ӯ солҳои зиёд ин ҷо нӯшокиҳои гуногун ҷамъ мекард ва ин шуғли дӯстдоштааш ба ҳисоб мерафт.
Акнун ӯ бояд нӯшокиҳоро кӯчонида ба ҷойи дигар барад. Барои аз нав сохтани хона ин таҳхонаро ҳам вайрон мекунанд. У ҳаминро фикр карду ба боло баромад.
— Агар як-ду нафари шумо дар кӯчонидани нӯшокиҳои ин ҷо ёрӣ медодед, хуб мешуд. Ҳақашро медиҳам.
Устоҳо ба кор шурӯъ карданд.
Зарнисо бо Алӣ гап мезанад.
— Хӯш, каме ба худ омадӣ?
— Тақрибан. Лекин ҳеҷ намехоҳам, ки падарам қотил барояд.
— Рӯзномаро нахондам. Имрӯз шурӯъ мекунам. Пеш аз он хостам бо ту гап занам.
Зарнисо хомӯш монд. Пештар Алиро медид, аз ҳаяҷон меларзид, ҳозир бошад, нисбати ӯ сард шудааст.
— Ҳисси нобахшидан дар ту хеле боло аст. Аз падарат ҳам нафрат дорӣ. Мехоҳам ба ту ёрӣ диҳам.
— Ба ман ҳеҷ кас ёрӣ дода наметавонад. Ман сӯхта хокистар шудаам. Дигар барқарор намешавам.
— Зари, ту бояд мисли мурғи Симурғ бошӣ. Вай месӯзад, хокистар мешавад ва аз ҳамон хокистар аз нав мезояд. Вай қавитарин парранда аст. Ба ту як чиз мегӯям. Фақат қавл деҳ, ки онро иҷро мекунӣ.
— Чӣ будааст?
— Як дафтар гир. Ҳамаи он чизе, ки дар дарунат ҷамъ шудааст, бинавис. Задани модарат аз ҷониби падарат, хиёнатҳояш, туро заданаш... Ҳамаашро навис. Дар қалбат нисбати чӣ нафрат дошта бошӣ, сабабашро дар дафтар қайд кун. Баьд он саҳифаро канда гиру бисӯзон. То даме ки дарунат холӣ нашавад, ин корро такрор кун.
— Инҳо чизҳои бекоранд-ку.
— Ту як бор санҷида бин. Баъд натиҷаашро ба ман мегӯӣ. Бовар кун, агар ту аз инҳо халос нашавӣ, фардо боз бо тарсу ҳаросҳоят зиндагиатро барбод медиҳӣ.
— Раҳмат.
Зарнисо хушку холӣ хайрухуш кард.
Вақте Зарнисо телефонро хомӯш кард, Алӣ маҳзунона табассум кард; дарди даруни духтар дар ҳар як ҳаракати ӯ эҳсос мешуд. У Зарнисоро на танҳо дӯст медошт, балки баровардани ӯро аз ин зулмот ҳамчун як масъулияти бар дӯш гирифтааш медонист.
Зарнисо дар бораи гапҳои Алӣ ба фикр фурӯ рафт. Ба хонааш даромада, як дафтари кӯҳнаро гирифт. Сипас, дарди дилашро ба рӯйи коғаз рехтан гирифт.
«Падар, чаро шумо моро маҷбур кардӣ, ки ин қадар аз шумо нафрат кунем? Ашки модарам ҳоло ҳам дар гӯшҳоям садо медиҳад. Ин қасри сарвате, ки шумо сохтед, ба мо танҳо бадбахтӣ овард...»
Ҳар қадар менавишт, дастонаш ҳамон қадар меларзиданд, ашки чашмонаш ранги коғазро тира мекард. Мисли он ки Алӣ гуфта буд, чанд варақро пур карду баьд онҳоро як-як канда гирифт. Ба ошхона фаромада, гӯгирд зад. Вақте коғазҳо месӯхтанд, Зарнисо гӯё кӯҳе аз китфонаш афтода бошад, сабук шуд.
— Акнун бояд бе ягон фикр хоб кунам.
Соҳиба дар назди Дамир нишастааст.
— Чаро худатро аз ман дур мегирӣ?
Дамир санҷоқи мӯйи духтарро гирифта, мӯйҳояшро парешон кард. Сипас, бо як ҳаракат духтарро ба оғӯш кашид ва аз ҳар куҷое омад, ба бӯсидан даромад.
— Ман ҳомиладорам.
Дамир якбора аз ҳаракат монд.
— Чӣ?
— Ҳомиладорам.
Дамир хандид.
— Мушкил нест. Исқоти ҳамл мекунем (кӯдакро мепартоем).
— Муҳлаташ калон шудааст. Дигар намешавад.
— Ту шӯхӣ мекунӣ? Пас кору бори мо чӣ мешавад? Чаро ба чунин хато роҳ додӣ?
— Ман ҳам нахоста будам. Магар хоб дида будам, ки зиндагиам вайрон мешавад?
— Кӯдак аз кист?
— Намедонам. Шояд аз шумо бошад.
— Лаънат бар ин... Ҳой очаатро..
Дамир дашном дод.
— Магар ман хостам, ки ин хел шавад?
Дамир манаҳи ӯро сахт фишурд.
— Ба ман нигар! Овозатро баланд накун. Бо ҳамон ҳаромие, ки дар шикам дорӣ, аз хонаам гум шав.
— Охир... — Дар чашмони Соҳиба ашк ҳалқа зад.
— Ту дигар ба корҳои ман мувофиқ нестӣ. Туро бо ин шикамат пеши камера бароварда наметавонам. Ҳайфи вақт, акнун духтари дигар меёбам.
— Маро дӯст намедоред?
Дамир қаҳ-қаҳ зада хандид.
— Туро барои чӣ дӯст дорам? Шумо барои ман танҳо як «салфеткаи тар» (влажная салфетка) ҳастед. Вақте намиаш тамом шуд, партофта мешавад.
Соҳиба аз суханҳои Дамир гӯё ба рӯяш шапалоқ хӯрда бошад, карахт шуд. «Салфеткае, ки пас аз тамом шудани намиаш партофта мешавад...» Ин калимаҳо дунёи ӯро чаппаву рост карданд. Оё ӯ Сардорро — инсонеро, ки ӯро дӯст медошт ва эҳтиром мекард, ба ин касифи разил алишт кард? Инро аз ӯ боло донист?
— Пас, ҳамин тавр-а? — овози Соҳиба ларзида, аз нафрат лабрез шуд. — Маро истифода бурда, акнун мисли як чизи нолозим ба кӯча мепартоед?
— Маҳз ҳамин тавр, — Дамир бо бепарвоӣ сигарет оташ зад. — Худат фикр кун, Соҳиба, зани шикамаш баромада ба кӣ лозим аст? Ба мизоҷони ман не. Бирав, назди Сардорат бирав, шояд он содалавҳ бовар карда, туро болои сараш бардорад.
Соҳиба хомӯшона аз хона баромад. Дар даруни ӯ якбора шӯълаи даҳшатноки интиқом аланга гирифт. Агар ӯ афтад, танҳо намеафтад. Либосҳояшро дар даст дошта, бори охир ба назди Дамир даромад.
— Бо ман бозӣ карда, хато кардед. Агар касе аз ин корҳои ғайриқонунии шумо хабар ёбад, чӣ мешавад?
Дамир бо ду қадам худро ба Соҳиба расонд ва гулӯи ӯро фишурд.
— Туи ифлос чӣ мегӯӣ? Ба кӣ мегӯӣ? Магар боз ягон маъшуқаи дигар дорӣ?
Соҳиба ба хиррос задан даромад ва бо душворӣ ба нишони «не» сарашро ҷунбонд.
— Пулашро истифода бурда, кайфу сафо кардӣ, пас забонатро пушти дандон нигоҳ дор. Бо ман бозӣ кардан кори ту нест. Аз хонаам гум шав!
Соҳиба бо чашмони пурашк берун рафт.
Вақте Соҳиба дар дили шаб ба кӯча баромад, ҳавои сард ба рӯяш зада, ӯро каме ба ҳуш овард. Халтаи либосҳо дар дасташ гӯё мисли санг вазнин мешуд. Ваҳшонияти Дамир ва таҳқирҳои ӯ бо дарду алами дар тӯли солҳо ҷамъшудаи духтар омехта шуда, аз чашмонаш ба шакли ашк ҷорӣ мешуд.
«Салфетка... Матои пас аз хушк шудан партофташаванда...» Ин суханҳо дар гӯши Соҳиба беист садо медоданд. Чанд моҳ пеш ӯ дар хонаи Сардор малика буд. Сардор намегузошт, ки ба домани ӯ гарде нишинад. Мана ҳозир бошад, ӯ ба ҳеҷ кас лозим нест.
Висола дар ҳоле ки китоб мехонд, боз аз он садои шинос тарсида, аз ҷояш парид.
Висола ба варақҳои китоб тикилӣ нишаста буд, ки аз садои харошидани паси тиреза як қад парид. Дар берун борон беист меборид. Суҳроб бо сабаби безовита кардани дардҳояш дору хӯрда, хоб рафта буд. Дили Висола гӯё аз синааш берун мешуда бошад, китобро маҳкам ба оғӯш кашид. Ин садо чанд рӯз боз ӯро таъқиб мекард — гӯё касе деворҳо ё шишаи тирезаро бо нохунҳояш мехорид. Боз садои гиря...
— Кист он ҷо? — овози Висола ларзида баромад.
Ҷавоб набуд. Танҳо ҳуштаки шамол ва садои ҷир-ҷири фарши чӯбини хонаи кӯҳна ҳангоми роҳ гаштан шунида мешуд. Ӯ аз ҷояш хеста хост чароғро рӯшан кунад, вале ҳамон лаҳза барқ хомӯш шуду хонаро зулмот фаро гирифт.
— Эҳ, ҳамин намерасид худаш.
Бо даст кофта, телефонашро ёфт ва чароғакашро (фонар) рӯшан кард.
Дигар на садое буду на ғалоғулае.
— Хаста шудаам, бояд хоб кунам.
Висола ба оғӯши Суҳроб даромада, ӯро маҳкам бағал кард.
— Суҳроб-ака, метарсам.
— Натарс, ман дар канорат ҳастам.
Маматбой пас аз айшу ишрат бо Шаҳина, ба диван такя зада нишаста буд. Духтар мӯйҳои тари худро шона мекард.
— Чӣ мегӯӣ, ба ман ба шавҳар мебароӣ?
Духтар бо қаҳ-қаҳ хандид.
— Ман мехоҳам либоси сафеди арӯсӣ пӯшида, мисли маликаҳо арӯс шавам. Аммо...
Ангуштони Шаҳина ба рӯйи китфони Маматбой оҳиста ҳаракат карданд.
— Хўш?
— Синну соли шумо... Ба ман домоди ҷавонтар лозим аст.
Маматбой хандида фиристод.
— Фақат ҳамин?
— Ҳа.
— Тамом, ёфтани домоди иҷоравӣ мушкил нест.
Ҷумлаи охирини Маматбой дар гӯши Шаҳина садо медод: «Ёфтани домоди иҷоравӣ мушкил нест». Чунин хунсардона гап задани ӯ бадани духтарро каме ларзонд, вале умеди ба даст овардани тилловорӣ ва зиндагии боҳашамат ин эҳсосро зуд пахш кард.
— Уро тезтар ҳал кунед.
— Ту рӯз то рӯз асал шуда истодаӣ.
Шаҳина боз хандид. Дар дилаш бошад, нафрат кард: (Калтакеласи пири беҳаё. Кас ба рӯят нигоҳ кунад, дилаш беҳузур мешавад).
— Ба чӣ фикр рафтӣ?
— Ман дар дасти холаам калон шудаам. Бояд онҳоро... ммм, розӣ кунем. Аслан мехостанд маро боз ба як бойи дигар фурӯшанд. Аммо ман розӣ нашудам. Баъд дӯстписарам маро партофта рафт. Хайрият, ки рафт. Охир ман ба шумо ошиқ шудам.
Духтар бойро ба оғӯш кашид. Ин ба бой хеле хуш омад.
— Ту оташ ҳастӣ, оташ!
— Албатта, барои шумо оташ буданам табиист.
Аҳволи Соро дар нимашаб бад шуд. Зуд ёрии таъҷилиро фарёд карданд. Духтур, ки медонист ғайр аз доруи дардовар чизи дигар фоида надорад, Темурро ба як тараф кашид.
— Аҳволи ҳамсаратон хуб нест. Худатон медонед, ки ин марҳалаи охирини саратон аст. Хулоса, тайёриатонро бинед. Ҳар чиз шуданаш мумкин.
— Вай... Вай мемирад?
— Умраш кам мондааст. Доруҳои дардовар ҳам муваққатианд. Ман ҳақиқатро гуфтам.
— Тахминан чӣ қадар вақт?
Духтур ба фикр фурӯ рафт.
— Як моҳ. Шояд аз он ҳам камтар.
— Раҳмат, шуморо фаҳмидам.
Давом дорад
Бархурд
Қисми 44
Хумор бошад, аз рафтани духтар (Лайло) бениҳоят хурсанд аст. Ҳар чӣ бошад, як дарди сараш кам мешавад. Агар падараш ин духтарро ба шавҳар диҳад, шояд онҳо боз ба Русия баргарданд.
— Мебели духтаратонро ҳам аз беҳтаринаш интихоб кунед. Бигзор даҳони бинандаҳо воз монад.
Хумор худаш дар оилаи бой ба воя расида буд, барои ҳамин ҳама чизро, аз ҷумла либосҳоро, аз навъи асл ва гаронбаҳояш мехост. Мебелҳои қиматбаҳоро ҳам якҷоя интихоб карда, ба хонаи домод фиристоданд.
Висола нав ба пухтани хӯрок барои устоҳо шурӯъ карда буд, ки Суҳроб омада монд.
— Чӣ кор карда истодаӣ?
— Хӯрок мепазам.
— Бирав ба ҳуҷраамон даро. Дирӯз гуфта будам-ку, ки хӯрок намепазӣ.
— Лекин... Дадаҷон (Маматбой)?
— Корат набошад, вай мегӯяд-ку.
— Ин хел нагӯед, боз ҷанҷол нашавад?
— Агар ҷанҷол кунем ҳам, корат набошад. Ман агар ҳазор бор писари хуб шавам ҳам, падарам қадрашро намедонад.
Висола хомӯшона кордро ба ҷояш гузошта, пӯст кардани картошкаро қатъ кард.
— Имрӯз мулло меояд. Бигзор тиловат кунад, шояд он садои гиря дигар безобита накунад.
— Хуб.
Дар асл Висола худаш ҳам ба хондани китобҳои хушдоманаш (Зебо) шурӯъ карда буд. Ҳарчанд дар сӯхтор канорҳои китоб сиёҳ шуда буданд, вале Қуръони Карим насухта буд.
Рӯзҳое, ки Висола китобро мехонд, дилаш хеле сабук мешуд. Ӯ ҳар рӯз як саҳифа мехонд. Ин китоб бо тарҷума ва тафсири тоҷикӣ буд ва ҳаҷми хеле калон дошт.
Вақте боз он садои гиря ба гӯшаш расид, хаёлаш парешон шуд.
— Чӣ мехоҳӣ? Аз чӣ безовта ҳастӣ? Хеле донистан мехоҳам.
Аммо овоз гӯё аз ҷои хеле дур омада, дар фазо нест шуд.
Ҷолиб аст, чӣ шуда метавонад? Ё ин ки чун хона кӯҳна аст, чӯбҳо ҳамин хел овоз мебароварда бошанд?"
Барои Висола акнун ин овозҳо оҳиста-оҳиста ба як чизи маъмулӣ табдил меёфтанд. Вақте дар тақ-тақ шуд, ӯ як қад парид.
— Янга мумкин аст дароям?
Зарнисо ворид шуд.
— Биёед.
— Ман назди акаи Алӣ меравам. Агар касе пурсад, мегӯед.
— Хуб.
Зарнисо баромад. Висола аз паси ӯ нигоҳ карда монд. Ба назараш чунин намуд, ки духтар каме тағйир ёфтааст.
Шоҳина бо ду сумкаи пур аз либосҳои қиматбаҳо ба хонааш омад. Онҳо дар ошёнаи чоруми як бинои панҷошёна зиндагӣ мекарданд.
— Холаҷооон!
Ҳамон замон, ки аз дар даромад, холаашро садо зад. Аз хона ҷавоб наомад.
— Холаи Ҳуррият!
— Чӣ ин қадар дод мезанӣ?
Аз ҳаммом зане баромад, ки мӯйҳояшро бо дастмол печонида буд. Лабҳояш бо гел варам карда, мижаҳои сунъияш аз худаш пештар намоён буданд.
— Бароятон савғотӣ овардаму шумо дида намешавед?
— Тш-ш...
Холааш бо ангушт ишораи "хомӯш" кард. Шоҳина фаҳмид, ки ӯ чиро дар назар дорад. Ӯ чашмакӣ зада, дари ҳуҷраашро калид зад.
— Хайр, бароятон "истироҳати хуш" мехоҳам. Худам ҳам хаста шудам, агар нахобам, мемирам.
Ӯ инро гуфта, ба ҳуҷрааш даромад.
Тарзи зиндагии Шоҳина ва холаи Ҳуррият аз дунёи деҳоти ва консервативии Маматбой комилан фарқ мекард. Дар ин ҷо ҳама чиз сохта буд: лабҳо, мижаҳо ва ҳатто муносибатҳо.
Шоҳина ба ҳуҷрааш даромада, аз сумкааш он либосҳои гаронбаҳоро баровард. Баъд як қатор аксҳоро гирифт. Дар байни онҳо як лифофа (конверт) буд. Дар даруни лифофа акси Маматбой ва дар пушташ як қайди кӯтоҳ: "Вақти ҳисобу китоби кӯҳна расид".
Шоҳина ба оина нигоҳ карда табассум кард. Наздик шудани ӯ ба ин оила тасодуфӣ набуд.
— Ин мӯсафед намедонад, ки ӯро чӣ интизор аст. Агар медонист... Вале намедонад, шояд то он вақт умраш вафо накунад.
Баъд телефонро гирифта, рақамҳои лозимиро чид.
— Алло.
— Шаҳӣ, хубӣ?
— Зӯр. Коре, ки гуфта будем, чӣ шуд?
— Мисли мӯй аз хамир (ба осонӣ). Лекин барои он ки ба ин бой тоқат карда истодаам, бояд он коре, ки ман гуфтам, иҷро шавад.
— Мешавад. Ваъда додам-ку.
— Майлаш, саломат бош.
Алӣ Зарнисоро ба як боғи зебо бурд. Зарнисо бо нигоҳи маҳзун атрофро тамошо мекард.
— Ҳанӯз дар ҳолати рӯҳафтодагӣ ҳастӣ?
— Дилгир шудам. Мехоҳам аз ин дунё ба куҷое гурехта равам.
— Рӯҳафтодагӣ роҳи ҳал нест.
— Ба ҳар ҳол аз ин ҳолат баромада наметавонам. Худамро ба шумо лоиқ намебинам. Ҳарчанд он рӯз маро интизор кардед ва наомадед, баъд бо ҳам ҷанҷол кардеду маро набурдед, вале ба ҳар ҳол... худамро лоиқи шумо намедонам.
— Он духтарро аз хориҷа ҳам наёфтем. Ӯ яке аз дугонаҳои акаат будааст ва ба ӯ хуш наомадааст, ки акаат ҷавобашро додааст.
— Кӣ маро дуздида буд?
— Ҳанӯз ӯро меҷӯем.
— Мехоҳам ӯро пора-пора кунам.
— Зарӣ, ман туро ҳамон гунае, ки ҳастӣ, қабул мекунам. Дар ин ҷо манфиат нақше надорад. Ту ба ман ҳамон хел маъқулӣ, ки бори аввал дида будам.
Аз чашмони Зарнисо ашк рехт.
— Агар... агар ман покиза мебудам, ҳоло ба осмони ҳафтум парвоз мекардам. Аз ин суханони шумо хеле хурсанд мешудам.
Оби ҳавзи боғ мавҷ мезад. Ҳарчанд суханони Алӣ барои қалби Зарнисо мисли марҳам буданд, аммо онҳо наметавонистанд доғи вуҷудашро бишӯянд.
— Акаи Алӣ, — гуфт Зарнисо бо овози ларзон. — Шумо шояд маро ҳамон гунае, ки ҳастам, қабул кунед, вале падарам-чӣ? Аз падарам нафрат дорам, ки баъди дуздида шуданам, ба ҷойи наҷот додани ман, аввалин чизе, ки пурсид: «Оё касе нафаҳмид?» буд.
Алӣ дасти ӯро гирифт.
— Мо он духтарро меёбем, он ҷавонро низ, Зарӣ. Ман бо акаҳоят Сардор ва Суҳроб гап задаам. Онҳо низ медонанд, ки он рӯз ҳама чиз қасдан ташкил шуда буд. Танҳо бояд бифаҳмем, ки кӣ наворҳои дурбинҳои назоратиро бо маҳорат пок кардааст. Дар ин ҷо касе, ки (таҷрибадор аст), нақш бозӣ мекунад.
— Як шеъре, ки чанде пеш хонда будам, ба ёдам омад:
Гарчанд ҳаққи нолидан надорам,
Шояд зистан ҷазои олии ман аст...
Танҳо як ҷон монд, ки Худо нагирифт,
Намедонам чаро аҷалам намерасад ҳеҷ...
Ношукр нестам, вале айни замон,
Дар сафи бандагони шукргузор ҳам нестам...
Ҳатто агар ба оташи дӯзах афтам ҳам,
Ҳайрон намешавам, дилам аз ин пур аст...
(Ясемин)
— Ту ба беканории марҳамати Аллоҳ бовар кун. Ҳатто чизҳои дастнорасро орзу кун. Марҳамати Худо бепоён аст. Он чиро, ки пурсидӣ, бо суръати барқ ба ту медиҳад, ки худат ҳайрон мемонӣ.
— Бовар намекунам.
— Як дафтари оддӣ бигир. Аввал бахшиш пурсида тавба кун ва баъд орзуҳоятро бинавис. Баъд мебинем, ки чӣ мешавад.
— Шояд...
— Биё, кӯшиш кун. Танҳо бинавис, аз ту чизе намеравад.
Шоҳина пас аз хомӯш кардани телефон, он аксҳоро яке-яке рӯи стол чид. Дар яке аз аксҳо Маматбойи нисбатан ҷавон дар паҳлӯи як зан меистод.
Шоҳина дандонҳояшро ба ҳам фишурд.
Ҳамааш ҳанӯз дар пеш аст, — пичиррос зад ӯ (Шоҳина). — Барои он ки модарамро хору зор кардӣ, барои он ки моро дар кӯчаҳо гузоштӣ, ман туро на танҳо аз молу мулкат, балки аз он "обрӯ"-е, ки бароят муқаддас аст, маҳрум мекунам. Ту маро нашинохтаӣ, дар ин аҳвол афтодани ман ҳам айби туст. Ин ҳанӯз оғоз аст, агар бидонӣ, ки худат дар чӣ ҳолат ҳастӣ, чӣ кор мекарда бошӣ?
Шоҳина пас аз хоб бедор шуда, аввалин коре, ки кард, ба тартиб овардани хона буд. Холааш ҳанӯз хоб буд.
— Холаҷооон, хола!
— Чӣ мегӯӣ?
— Он "лаққамоҳӣ" (Маматбой) имрӯз бегоҳ барои хостгорӣ меояд. Худро чунон гиред, ки гӯё аз чизе хабар надоред.
— Маро медонӣ-ку (нақшамро хуб иҷро мекунам).
— Ошиқатон рафт?
Холааш хамёза кашида, қоматашро рост кард:
— Чӣ ҳам мегуфтӣ, бо як азоб гуселаш кардам. Вагарна мисли ширеш часпида буд.
— Ҳмм, шояд ба гурдааш зада бошед?
— Эҳ, як гап мешавад-да, ба ман чӣ, бимирад ҳам парвое надорам. Танҳо пул диҳад, бас.
— Хола, ашк рехтанро фаромӯш накунед!
— Ин корро қоил мекунам.
Ҳарду хандиданд. Дар ҳақиқат, бегоҳирӯзӣ Маматбой бо як коргараш ба хостгорӣ омад. Пас аз суҳбатҳои атрофиву паҳлӯӣ, ба мақсад гузаштанд:
— Мо барои талаб кардани дасти ҷиянатон омадем.
Маматбой худро чунон ҳис мекард, ки гӯё дунёро идора мекунад ва дар муқобили холаи Ҳуррият бо кибр нишаста буд. Барои ӯ ин танҳо як "шикори" навбатӣ буд, вале ӯ ҳис намекард, ки ин дафъа худаш ба шикор (тӯъма) табдил ёфтааст.
— Апа, аслан аз ман хурд ҳастед, медонам, номи ман Маматбой аст. Аммо аз рӯи эҳтиром шуморо "апа" мегӯям, — гуфт Маматбой. — Ман аз шароити Шоҳина бохабарам. Намехоҳем ӯ дар кӯча монад. Ман ӯро зери ҳимояи худ мегирам. Тӯю тамошо карда, аз рӯи шариат никоҳ мекунем ва ӯро дар як хонаи алоҳида ҷой медиҳам. Мана ин — "пули қалин" (қалинпулӣ). — Ӯ як бастаи калони пулро ба рӯи стол партофт.
Холаи Ҳуррият (чуноне ки Шоҳина супориш дода буд) ашк рехт ва ин нақшро бо маҳорат иҷро кард:
— Ҷиянамро мисли фарзанди худам, мисли писарам медонам. Ӯро хеле дӯст медорам. Шумо ҳам, ман ҳам одамони фаҳмида ҳастем, биёед ба онҳо фотиҳа диҳед.
— Вой, Маматбой-ака... То даме ки мардони марде чун шумо ҳастанд, ин дунё ҳанӯз равшан аст. Духтарамон дар ятимӣ азоб кашид, аз падари худаш меҳр надид... Шуморо худи Аллоҳ расонд, — ӯ бо нӯги рӯймолаш гӯё ашкҳояшро пок кард.
Шоҳина дар ошхона чой дам мекард ва ин суханонро шунида, дар лабҳояш табассум пайдо шуд. "Аз падари худаш меҳр надид..." — ин суханон ҳақиқат буданд, вале Маматбой ҳанӯз намедонист, ки маҳз худи ӯ ин "падар"-ро несту нобуд кардааст.
— Гиря накунед, Шоҳина хушбахт мешавад.
— Илоҳо, хушбахт шавад ва бо хандаву хурсандӣ зиндагӣ кунад. Дасти мо кӯтоҳ аст, хонаву ҷойи моро мебинед. Барои тӯй шароит надорем.
— Дар бораи тӯй хавотир нашавед. Ман худам як тӯйи боҳашамат мекунам ва ӯро бо либоси сафед аз ин хона мебарорам.
ДАВОМ ДОРАД...
Бархурд
Қисми 43
Темур пас аз гусели духтур, муддати тӯлонӣ ба такягоҳи дар такя карда нишаст. Як моҳ... Шояд аз он ҳам камтар. Вақте ӯ ба дохили ҳуҷра ворид шуд, Соро дар миёни болиштҳои сафед мисли шамъи обшаванда мехобид ва чашмонаш бенур менамуданд.
— Темур-ака... — овози Соро базӯр ба гӯш расид. — Духтур чӣ гуфт? Ҳамааш тамом шуд?
— Не, хавотир нашав, — Темур ангуштони яхбастаи ӯро ба байни кафҳои худ гирифт. — Танҳо гуфт, ки бояд истироҳат кунӣ. Ҳамааш хуб мешавад.
Соро заифона табассум кард. ӯ дурӯғро дар чашмони шавҳараш мефаҳмид, вале дар ин дақиқаҳои охир бовар кардан ба ин дурӯғ барои ӯ ягона наҷот буд.
— Малик дар куҷост?
— Шояд назди келин рафта бошад.
Маматбой бо мошини хориҷии сип-сиёҳи худ дар рӯ ба рӯи яке аз тарабхонаҳои гаронбаҳои маркази шаҳр таваққуф кард. Дар паҳлӯи ӯ Шоҳина мисли як лӯхтаки ороёфта нишаста буд. Либосҳои аз бутикони туркӣ харидаи Маматбой ба ӯ ҳусни дигар бахшида буданд.
— Мана, ҳамон «домоди иҷорагӣ», ки ба ту гуфта будам, — Маматбой аз тиреза ба ҷавони қадбаланде ишора кард, ки дар як гӯша меистод ва либосҳои фарсуда дошт.
— Ҳамин? — Шоҳина лаб ҷунбонд. — Аз афташ хеле камбағал менамояд-ку.
— Камбағал буданаш ба фоидаи мост. Ман ӯро аз ботлоқи қарзҳо берун кашидам. Акнун ҳар чӣ гӯям, ҳамонро мекунад. Ту танҳо бояд дар назди холаат нақшатро хуб иҷро кунӣ. Баъди тӯй ӯ ба роҳи худ меравад ва мо ба роҳи худ...
Шоҳина ба ҷавон бодиққат нигарист. Чаро бошад, ки нигоҳи ин ҷавон ба ӯ хеле шинос намуд, гӯё ин инсонро дар кадом як лаҳзаи зиндагиаш дида бошад.
Шинос шав, ин Тоҳир.
— Ман Зуҳро.
Шоҳина бо ханда даст дароз кард. Ҷавон бо норозигӣ даст дод.
— Номаш Шоҳина, келини ояндаи ту. Хулоса, ман ҳамчун амак ё тағои ту ба хостгорӣ меравам. Тӯйро зудтар баргузор кунем, баъд бо Шоҳиничка ба Малайзия меравем.
Шоҳина аз ҷой хеста Маматбойро ба оғӯш гирифт:
— Чӣ қадар олӣ!
— Ту ба аз ин ҳам бештар арзандаӣ, азизам.
Ҷавон (Тоҳир) бо нафрат ба онҳо менигарист.
— Ҳамааш фаҳмо.
— Бояд ҳама чӣ табиӣ барояд. Гӯё ту ба ин духтар ошиқ шудаӣ.
— Мушкиле нест.
— Боз чашм ало накунӣ, вагарна рӯдаҳоятро салла мекунам, — таҳдид кард Маматбой.
Ҷавон бо киноя хандид:
— Хавотир нашавед, ман одати ба чизи каси дигар чашм дӯхтанро надорам.
— Барои ҳамин ҳам ту ба ман писанд омадӣ, бача.
Тоҳир хомӯш монд. Ишваю адоҳои духтар ба асабаш мерасид. Ҳатто бо онҳо хӯрок ҳам нахӯрд.
Висола аз хоҳараш хафа буд ва бо ӯ гап намезад. ӯ ҳазм карда наметавонист, ки хоҳараш келини хонадони касе мешавад, ки боиси марги модарашон гашта буд. Агар Ҳамза занг намезад, шояд дар бораи тӯй чизе намедонист.
— Алло.
— Духтарам, хубӣ? Аҳволат чӣ хел?
— Раҳмат, нағз.
— Тӯйи хоҳаратро тезонидем. Қудозан сахт бемор аст. Шояд бимирад. Барои ҳамин тӯй дар давоми як ҳафта мешавад.
— Дада... шумо... шумо чӣ хел ба ин розигӣ додед? Метавонистед ба бобоям ҳамаашро гӯед-ку?
— Нафаҳмидам, дар бораи чӣ гап мезанӣ?
— Бояд мегуфтед, ки маҳз ҳамон одам дар марги келинатон айбдор аст! Натавонистед бигӯед, ки ба хотири ӯ фарзандонам ятим монданд ва азоби саг кашиданд, дада? — Висола гиря кард.
— Висола...
— Дада... ҳеҷ набошад, пеши ин корро мегирифтед... Эҳ...
Висола телефонро хомӯш кард. Ҳамза ҳарчанд боз занг зад, ӯ гӯширо набардошт.
— Кист ин, ки гаштаву баргашта занг мезанад?
Висола якбора тарсид. Дар пушташ шавҳараш Суҳроб бо нигоҳи саволӣ меистод.
— Дадаам.
— Чаро ҷавоб намедиҳӣ?
— Намехоҳам гап занам.
Суҳроб телефонро аз дасти занаш гирифта ба экран нигарист.
— Чӣ шуд?
— Мешавад, ки нагӯям?
— Не, мехоҳӣ мисли модарам дардро дар дарунат нигоҳ дошта бемор шавӣ?
— Лайло... Ба хотири амаки Темур, хусури Лайло, модарам худашро кушта буд. Ӯ... ӯ ифлос... — Висола ба гиря даромад.
— Бас, гиря накун. — Суҳроб занашро сахт ба оғӯш гирифт. — Падаратро ҳам фаҳмидан мумкин. Барои як мард аз гуфтани ин гапҳо ба бобоят, марг авлотар аст.
Соҳиба сумкаашро кофтуков карда дид, ки пулаш кам мондааст. Шикамаш бошад рӯз ба рӯз намоён мешавад. Таътили тобистона аст, дарс ҳам нест, вагарна аз ягон ҳамкурс пул мегирифт. Акнун бояд худаш роҳи зиндагиро ёбад.
— Аз куҷо ҳам ба ту дармонда дучор шудам. Балои ҷонам шудӣ, — гуфта ба шикамаш мушт зад. Баъд ба Сардор занг зад.
— Алло, дадаҷонаш... мо шуморо ёд кардем.
— Соҳи, магар аз дурӯғҳоят хаста нашудӣ?
— Ин чӣ гап аст? Тамоми дунё маро ба ботлоқ кашида истодааст, туҳмат мекунанд. Шумо бошед... шумо занеро, ки фарзанди шуморо дар батн дорад, ҳимоя карда наметавонед?
Агар кӯдак аз ман бошад, вақте таваллуд шуд, ДНК мекунем. То он вақт маро безобита накун.
— Шумо... Шумо мард нестед! Натавонистед як духтарро ҳимоя кунед... — Соҳиба бо ғазаб сухан мегуфт.
— Чаро ба қиморбозӣ даст задӣ?
— Чӣ кор бояд мекардам? Шавҳарам маро аз хона ронд, падар ва бародараш ба ман туҳмат карданд ва дар айни замон волидонам низ маро аз хона пеш карданд. Ман барои зинда мондан кӯшиш кардам. Агар барои пули иҷора дар намемондам, ин корро намекардам. Тамом, дигар шуморо безобита намекунам. Эҳ, беҳуда ба шумо бовар кардаам. Шумо ҳаёти маро барбод додед!
Соҳиба телефонро хомӯш карда, ба гиря даромад. (Ва ӯ нақшаи худ — манипулятсияро аз ҳад зиёд ва бомуваффақият иҷро карда буд).
Ҳама дар сари дастурхон хомӯш нишастаанд.
— Бигзор занат барои устоҳо хӯрок пазад. Магар ин қадар аз дасташ кор намеояд? Ҳадди ақал хӯроки хӯрдаашро ҳалол кунад, — гуфт Маматбой.
Аз вақте ки устоҳо омадаанд, Суҳроб аз кӯча хӯрок харида меовард.
— Дада...
— Эҳ, мур-е, занпарвари лаънатӣ! Аз хати кашидаи вай берун баромада наметавонӣ. Туро ба хона дароварда, ба гӯшат хондааст-да, ки "ман хӯрок намепазам"
Нафаси Висола дар гулӯяш печид ва омодаи гиря кардан буд.
— Вай чизе нагуфтааст, — ҷавоб дод Суҳроб.
Маматбой пиёларо бо шиддат ба рӯи стол гузошт.
— Ба ман афсона нахон ва тарафи занатро нагир. Кӯшиш кун каме мард боши. Чӣ қадаре ки ман одамони занпарварро бад бинам, писарам ҳамон хел шуда истодааст.
Сардор хандид:
— Ба шумо чӣ маъқул нест? Ӯ бо занаш хушбахт аст, ҳамдигарро мефаҳманд. Агар занашро эҳтиёт кунад, магар ин бад аст?
Маматбой пас аз шунидани суханони писараш луқмаашро базӯр фурӯ бурд. Дар чашмони ӯ омехтае аз ғазаб ва ҳайрат дида мешуд.
Гӯё бахт будааст-да пичиррос зад ӯ бо овози гирифта. — Агар мард ҷилави занашро маҳкам надорад, ин бахт нест, ин шармандагӣ аст. Мана, ту ҳам мисли бародарат суст ва беирода шуда истодаӣ. Аз паси як зан намебароӣ...
Сардор ҷавоб надод. Хаёлаш ба Соҳиба банд буд, ки нав бо ӯ гап зада буд. Ҳарчанд медонист, ки ҳар як гапи Соҳиба дурӯғ аст, вале дар умқи дилаш як шубҳа ӯро азоб медод: «Агар кӯдак дар ҳақиқат аз ман бошад-чӣ?»
— Дада, Висола хӯрок намепазад. Чӣ қадаре лозим бошад, аз кӯча харида меорам. Дар ин бора дигар гап шуданаш мумкин нест, — гуфт Суҳроб.
— Ту тифли кӯҳна ба ман ақл меомӯзӣ? Ту кистӣ худат?
Суҳроб хомӯш монд, вале муштҳояш гиреҳ шуданд.
— Агар нахоҳед, метавонам аз ин ҷо баромада равам.
— Ту занпарварӣ! Бубин, ба хотири як зан ба муқобили падарат мебароӣ.
— Ман хӯрок мепазам. Бас кунед Суҳроб-ака, баҳс накунед, — дахолат кард Висола.
— Ту хомӯш ист! Ман худам медонам чӣ кор карда истодаам, — гуфт Суҳроб.
Дар ин вақт телефони Маматбой занг зад ва ӯ аз ҷой хеста рафт. "Домоди иҷорагӣ" занг мезад.
Сардор дасташро ба дастмол пок карда, онро бо асабоният ба рӯи стол партофт.
— Лаънат ба ин хел зиндагӣ... Магар ин ҳам ҳаёт шуд?
— Сардор, бас кун. Модарам аз асабонияти зиёд худро касал карда мурда рафт. Ту ҳам ягон балоро сар накун.
Вақте ҳама аз сари дастурхон рафтанд, Сардор ба рӯи кати ҳавли баромада нишаст. Дарунаш ҳанӯз месӯхт. Падараш чунон одами разил буд, ки Сардор намедонист чӣ хел муҳити оиларо ислоҳ кунад.
— Ҳа, чӣ мегӯӣ, Тоҳир?
— Ба ман пул зарур шуд. Аҳволи модарам чандон хуб нест.
— Майлаш, чӣ қадар лозим?
— Нисфи он маблағеро, ки маслиҳат карда будем, диҳед.
— Хуб, нақд лозим ё корт дорӣ? Гузаронда медиҳам.
— Рақами кортро мефиристам.
— Майлаш.
Маматбой алоқаро канда, зери лаб даҳонхоӣ кард:
— Эҳ, ҳамун... Як гадо бошад ҳам, боз пул мепурсад, мур-е гадо.
Бой сигаретаашро гирифта ба кашидан шурӯъ кард. Суханони писаронаш ба ӯ маъқул нашуданд. "Дар ҳақиқат, ба Суҳроб чӣ шуда бошад, ки ин қадар занпарвар шудааст? Пеш аз тӯй нақша доштам, ки ӯро ҳунар нишон дода, занашро дар кафи дасташ бозӣ кунонам. Ин Зебои лаънатӣ пеш аз мурданаш мағзи писарашро заҳролуд карда рафтааст, вагарна Суҳроб ин хел тағйир намеёфт".
Лайло аз шунидани хабар карахт шуд. Наход то тӯяш ҳамагӣ чор рӯз монда бошад?
— Бобоҷон, чаро розигӣ додед? Охир... ман нав ба 17 даромадам-ку?
— Духтарам, аҳволи хуштоманат вазнин аст. Агар ӯ бимирад, тӯйи ягона писарашро надида меравад ва писараш ҳам як умр дар армон мемонад, ки модарам дар тӯям набуд. Оё ту ҳаминро мехоҳӣ?
— Лекин...
— Ман бо бибиат вақте ӯ понздаҳсола буд, хонадор шудаам. Тамом, гап тамом! Ба тайёрӣ шурӯъ кун.
Лайло хомӯшона ба ҳуҷрааш даромад. Ҳамза дар як рӯз чизҳои лозимиро барои духтараш рӯйхат карда, аз бозор харида овард. Либосҳои тайёрро низ хариданд. Танҳо ба хотири он ки синни Лайло нарасида буд, ақди никоҳи расмиро ба баъд гузоштанд ва ҳамаро бо пул "тӯғрӣ" карданд.
— Бо хоҳарат худат гап зан, мегӯяд, ки ба тӯй намеояд, — гуфт Ҳамза.
— Барои чӣ?
— Намедонам, худат гап зан.
Ҳамза бо дилсардӣ даст афшонд. Аммо Лайло ҷуръат накард, ки бо апааш (Висола) тамос гирад.
ДАВОМ ДОРАД...
Бархурд
Қисми 26
Акнун ба падарам часпидӣ? Кореро, ки бо акаам кардӣ, дидам, акнун падарамро ҳамроҳ мекунӣ?
— Ҳа, маро ба ин ҳол падаратон оварданд.
— Соҳиба, шарм дор! Бубин, ки ба як пирамард чӣ хел тӯҳмат карда истодаӣ. Бори дигар аз ту дилам хунук шуд.
Сардор ба ақибаш нигоҳ накарда рафт. Ӯ дар ташвиши модараш буд. Худо накунад, ки модараш ин гапҳоро шунида, дилаш бардошт накунад.
— Агар ман аҳли маҳалларо ҷеғ занам, барои худат бад мешавад. Бинобар ин, худат баромада рав.
Соҳиба бо алам нигоҳ карду бархост.
— Барои шумо ҳам як балое ҳаст? Чӣ тавр ман хор шудам, барои шумо ҳам ҳаминро орзу мекунам. Худо ҷазоятонро диҳад.
Соҳиба ба ҳуҷрааш даромад. Мағзаш аз кор монда буд, намедонист чӣ кор кунад. Ба сумкааш либосҳои аз ҳама қиматро андохт. Тилловорӣ, пулҳое, ки рӯзи тӯй дар назди Сардор ҷамъ шуда буданд, сумкаи калонро пур карда, аз хона баромад. Ба ҳеҷ кас хайрбод нагуфт, касеро хабардор накард.
Суҳроб рафтани ӯро дида, ба назди модараш даромад.
— Оча.
— Биё, Суҳроб.
— Халал нарасондам?
— Не, албатта, биё.
— Оча, як савол дорам, оё шумо як духтари бадрафторро келин мекардед?
— Ин чӣ гап аст?
— Ҷавоб диҳед.
— Не.
— Оча, фақат ҳаяҷон накунед.
— Чӣ шуд, гап зан?
Зебо қариб буд, ки аз ҷояш бархезад.
— Келини наватон ба Висола корд кашидааст.
— А?
— Баъд худаш гуфтааст, ки бо Сардор зиндагӣ намекунад ва рафтааст.
— Девона шудӣ? Шумо бепарво тамошо кардед.
— Оча, чизе нагуед, агар ҳушаш ба ҷояш ояд, бармегардад.
— Келине, ки ҳанӯз даҳ рӯз нашудааст, а?
— Одамон чӣ мегӯянд?
Зебо-апа доруашро гирифта, оҳиста нӯшид.
— Одамон ҳамеша мегӯянд, мегӯянд. Биё, барои худамон зиндагӣ кунем.
Суҳроб дастҳои модарашро гирифт.
Соҳиба рост ба хонаи иҷорааш рафт. Агар аҳли хонаводаашон фаҳманд, тамом. Акаҳояш эҳтимолан хомӯш намеистанд.
Дар аввал хато кард. Бояд аввал нағз пурсуҷу мекард.
— Ҳазор лаънат, магар ман ин қадар аблаҳ ҳастам? Аз куҷо медонистам, ки ӯ писараш мешудааст. Агар медонистам, ки ин хел аст, ҳеҷ гоҳ ба шавҳар намебаромадам. Афсӯс, Сардор ба ман писанд омада буд. Аз он пирамард ҳазор бор беҳтар буд.
Соҳиба дарро қулф карду нишаст. Акнун чӣ кор мекунад? Ба аҳли хонаводаашон чӣ ҷавоб медиҳад? Агар акаҳояш фаҳманд, ӯро солим намегузоранд-ку?
— Чӣ корҳое кардам.
Соҳиба сарашро дошт. Баъд ба гиря даромад. Аз алам ба Маматбой занг зад. Боз ва боз занг мезад. Аммо аз он тараф ҷавобе набуд.
Лайло аз дидани ҷавоне, ки дар рӯ ба рӯяш пайдо шуд, як қад парид.
— Малиииик.
— Чаро он (ҷавони дигар) аз пасат мегардад?
Ӯ дасти духтарро бо ҷаҳл сахт гирифт.
— Чӣ мегӯед?
— Ӯ ба ту чӣ гуфт?
— Маро тинҷ гузоред.
Лайло дасташро бо шиддат кашида гирифт. Абдумалик бо чолокӣ боз дасти ӯро гирифт.
— Тинҷ гузошта будам. Агар лозим шавад, туро медуздам. Ба ҳар ҳол моли ман мешавӣ. Падари азизат ҳар чӣ қадар зиддият накунад, аз дасташ ҳеҷ чиз намеояд.
Лайло бо чашмони пур аз ашк давида рафт. Магар ин ҷавон девона шудааст? Хеле дағал шудааст.
Малик бошад, нияти ҷиддӣ дошт ва дар ҳолате набуд, ки дар бораи чизе фикр кунад. Суханони Темур ба ӯ аслан таъсир накарда буданд.
Ҳозир ҳам ба хона бармегашт ва дид, ки модараш ба як нуқта дида духта нишастааст, ба ӯ раҳмаш омад.
— Оча.
— Биё, бачам
— Чаро ғамгинед?
— Агар... додарчаат зинда мебуд... Имрӯз шонздаҳсола мешуд.
Ба чашмони зан ашки талх омад.
— Оча, дар пешони набудааст.
— Ӯ маро дар ҷаннатҳо мунтазир мешавад.
— Медонам. Кани, ба хона даро, авқотатро кашида диҳам.
Малик бошад хуб гуфа, аз паси модараш рафт.
Зебо гапи Суҳробро накард. Ӯ мехост, ки оила мустаҳкам бошад, то оила вайрон нашавад. Вақте рӯз аз нисф гузашт, рақами қудояшро чид.
— Алло.
— Ассалому алейкум, қудо?
— Нагзен худатон тинҷен?
— Шукр, қудо. Соҳибахон нағз расидандми? Кори хуб нашудааст-да.
Чӣ гапҳо мегӯед? — Модари Соҳиба ҳайрон шуд.
— Келин қаҳр карда, ба хонаатон рафтанд.
— Вой мурам, рост мегӯед? Ҳанӯз наомадаанд-ку.
— Рост.
— Ман ба телефонаш занг занам-чи.
Қудояш (модари Соҳиба) зуд телефонро хомӯш кард.
— Келини бечора ба куҷо рафта бошад? Аз Сардор пурсам? Гуфта буд, ки хоб мекунам ва даромада буд. Ҳанӯз ҷавонанд, қаҳр мекунанду боз оштӣ мешаванд, — Зебо-апа инро гуфта, ба хондани китобаш идома дод. Шавҳараш бошад, "сарам дард мекунад" гӯён хоб буд.
Соҳиба дид, ки модараш занг мезанад, сир бой надода гӯширо бардошт.
— Алло.
— Дар кадом гӯр гаштаӣ?
— Ин чӣ гапатон?
— Хушдоманат гуфт, ки аз хона баромада рафтаӣ. Гӯрат дар лаҳад пусад, кай одам мешавӣ ту?
— Оча, чизеро нафаҳмида гап назанед.
— Ҳанӯз келини даҳрӯзаӣ, ин чӣ гап аст? Дар пеши мардум чӣ хел сар бардошта гардам?
— Одамон аз куҷо мефаҳманд, оча? Ман дар донишгоҳ хондан мегирам.
— Чӣ, ту дигар ба хонаи домод барнамегардӣ?
— Не, барнамегардам. "Талоқ" гуфт. Боз чӣ хел рарам?
— Вой мурам...
Бо ҳамин овози модараш хомӯш шуд. Соҳиба боз занг зад, вале ҷавоб набуд. Баъд рақами янгаашро чид.
— Алло, зуд назди очаам равед, аҳволашон бад шуд.
Инро гуфта, худаш ҳам аз хонаи иҷора баромада, ба тарафи хонаи падараш рафт.
— Илоҳо ба очаам чизе нашавад-да, — ӯ мерафту ҳушу ёдаш назди модараш буд.
Вақте Маматбой ба берун баромад, хона ором буд. Занаш мисли ҳамеша дар як ҷой нишаста буд.
— Дигарон кани.
— Суҳроб ба куҷое рафт. Сардор ба ҳуҷрааш даромад. Висола ҳам ҳозир рафт.
— Зарнисо ҳанӯз наомадааст?
— Не.
— Занг зан.
Маматбой аз чойник чой ба пиёла рехта нӯшид.
— Телефонаш хомӯш мегӯяд.
Соҳиба дар таксӣ мерафту ларзиши ангуштонашро боздошта наметавонист. Бо вуҷуди он ки медонист фишори хуни модараш баланд аст, аз рӯйи қаҳр тамоми гапро — «талоқ» шуданашро ба ӯ гуфта буд. Акнун ӯ ҳис мекард, ки на танҳо аз Сардор, балки аз хонаи падараш ҳам маҳрум шуданаш мумкин аст.
«Агар ба очаам чизе шавад, акаҳоям маро зинда ба гӯр мекунанд», — фикр мекард ӯ дар дил.
Вақте Соҳиба ба назди дарвоза расид, он ҷо мошини ёрии таъҷилиро дида, дилаш таҳ кашид. Оҳиста занги дарро зад. Янгааш дарвозаро кушод.
— Чӣ кор кардед, Соҳиба? Ба очаам чӣ гуфтед? — янгааш бо ранҷ ба ӯ нигоҳ кард.
— Ман... ман фақат... — Соҳиба гапашро тамом карда натавонист.
— Ба дарун на дароед, акаатон агар бинад, ҳозир шуморо мекушад.
— Чӣ шуда истодааст?
— Очаҷонам гиря доранд, ки шавҳараш талоқаш кардааст.
Соҳиба ба янгааш аҳамият надода, барои дидани модараш ба дарун гузашт.
Суҳроб ҳама ҷоро кофт, вале Зарнисо дар ҳеҷ куҷо нест.
Ҳатто наздикии соати 1:00-и шаб ҳам ягон натиҷа нашуд. Сардор ҳам ором нанишаста, тавассути шиносҳояш Зарнисоро меҷуст.
— Магар нагуфта буд, ки ба хонаи кадом дугонааш меравад? — Суҳроб боз ба Висола занг зада пурсид.
— Не.
— Хайр, майлаш.
Дили Суҳроб сахт метапид, вале камераҳои шаҳрӣ ҳам нишоне аз хоҳараш намедоданд.
— Ака, агар ба Зари (Зарнисо) чизе шуда бошад... — Сардор натавонист тарсашро ба забон орад.
— Ба ӯ ҳеҷ чиз намешавад.
Суҳроб гӯё бештар аз додараш худро таскин медод.
Маматбой ҳам ором набуд, ҷойе намонд, ки наҷуста бошад. Гоҳ ба писаронаш ва гоҳ ба хона занг мезад. Зарнисо дар ҳеҷ куҷо набуд.
Вақте Соҳиба ба ҳуҷраи модараш даромад, бӯйи доруву спирт ба димоғаш зад. Модараш сар ба болишт ниҳода, чашмонашро пӯшида мехобид.
— Оча... — Соҳиба оҳиста садо баровард.
Модараш чашмонашро кушоду нахост ба духтараш нигоҳ кунад ва рӯяшро ба тарафи девор гардонд.
— Гум шав... аз пеши чашмам дур шав, — гуфт ӯ бо овози хирросӣ. — Ту рӯйи моро сиёҳ кардӣ. Магар бо ҳамин ният туро ба шавҳар дода будем? Дар даҳ рӯз ронда шуда омадан чӣ гап аст?
Дар ин вақт дар бо шиддат кушода шуду акаи Соҳиба — Адҳам даромада омад. Чашмонаш аз қаҳр сурх ва муштҳояш гиреҳ буданд.
— Ифлос, ман ор мекунам, ки чунин хоҳар дорам! — Адҳам ба Соҳиба наздик шуд. — Ман ҳамаашро шунидам. Чӣ кор кардӣ, ки ӯ туро талоқ дод? Моро дар тамоми қишлоқ шарманда кардӣ! Мақсадат ҳамин буд?
Соҳиба аз хашми акааш тарсида, худро ба тарафи модараш кашид.
— Ман ҳеҷ кор накардам, ӯ маст буд! — дурӯғ гуфтан хост Соҳиба. Аммо Адҳам нияти ба ӯ бовар кардан надошт.
Акааш аз дасти хоҳараш кашола карда, ба рӯяш шапалоқе фаровард.
— Рав, ба хонаат баргард!
— Намеравам.
— Чаро намераваӣ? Агар падарам биёянд, туро зинда ба гӯр мекунанд.
Соҳиба хомӯшона нишаст. Баъд бархосту ба ҳуҷрае, ки замони духтариаш он ҷо мезист, гузашта дарро аз дарун қулф кард.
Рӯзи дигар ҳам аз Зарнисо дараке нашуд. Дахолати милитсия ҳам натиҷа надод.
Агар фикр мекарданд, ки касе барои пул ӯро дуздидааст, вале касе занг намезад. Дар ин ҷо гапи дигар буд. Фишори хуни Зебо чанд бор баланд шуд.
— Бас кунед янга, ин қадар зиқ нашавед. Зарнисо духтари калон аст. Акаам меҷӯянд, ҳозир меояд, — гапҳои дурушти Хумор ҳам ба гӯши Зебо намедаромаданд.
Суҳроб баъди андешаи зиёд ба Сардор гуфт:
— Магар ин кори аҳли оилаи занат (Соҳиба) нест? Шояд барои он ки ту ӯро фиреб дода партофтӣ, ин корро карда бошанд?
— Не, ман ин хел фикр намекунам.
— Охир ҳар хел хаёл ба сар меояд-да.
Суҳроб ба кашидани тамоку даромад. Аз он ки хоҳарашро намеёфтанд, худро ҷойи нишаст намеёфт.
Бегоҳии рӯзи дигар, ҳамин ки Маматбой ба хона даромад, занги дарвоза ба садо омад. Офтоб нишаста буд ва атроф қариб торик шуда буд. Маматбой аз дарвоза ба берун нигоҳ кард — касе набуд. Вақте мехост дарвозаро бандад, чашмаш ба духтараш афтод, ки зери пояш афтида буд. Дили Маматбой қариб буд аз тапидан бимонад.
Давом дорад...
Фильтр
Бархурд
Қисми 50 Ин ёфтаи даҳшатнок фош кард, ки "салтанат"-е, ки Маматбой дар давоми солҳо сохтан мехост, дар асл дар болои хун ва устухонҳо бино шудааст. Тарси Висола асос дошт — вазнинии рӯҳии хона ва овози нолаҳои пайвастае, ки ба гӯш мерасиданд, акнун на хаёл, балки меваи ҳақиқати талх буданд. Суҳроб хатро борҳо аз назар гузаронид ва хотираҳои даврони кӯдакиаш дар пеши чашмонаш зинда шуданд. Ин ки падараш ҳеҷ касро ба он иморати кӯҳнаву бефайз наздик шудан намемонд ва ҳамеша корҳои таъмириро ба қафо мепартофт, акнун асоси мантиқӣ пайдо кард. Олима — ҳамсари аввали Маматбой — расман "бедаракшуда" маҳсуб мешуд. Акнун маълум гашт, ки хоки ӯ дар як гӯшаи ҳамин ҳавлӣ мунтазири адолат хобидБархурд
Қисми 49 Суҳбати Шоҳина бо Фарҳод ҳақиқати мудҳишро ошкор кард. Шоҳина на танҳо маъшуқаи Маматбой, балки қасоскорие буд, ки ӯро дидаю дониста ба сӯи марг мебурд. "Дар рӯйхат будани ӯ маънои онро дошт, ки вай ба вируси ОИВ (ВИЧ) гирифтор аст ва ин дардро огоҳона ба Маматбой сироят кардааст. — Фарҳод, — Шоҳина ба камераи пеши телефони худ нигоҳ карда, лабҳояшро газид. — Ман ҳамроҳи худам ӯро ҳам ба гӯр бурда истодаам. Аз ин зиёдтар қасос намешавад. Акнун маро ором гузор. Мехоҳам боқимондаи умрамро мисли одам зиндагӣ кунам. Шоҳина сумкаашро гирифту Фарҳодро танҳо гузошта аз қаҳвахона баромад. Вай акнун намедонист ба куҷо равад, вале холигии дарунаш ӯро ба сӯи қабри модараш мекашид. Бархурд
Қисми 48 Дастони Маматбой ларзиданд, ӯ мизро сахт дошт. Тамоми ҳаёти ӯ — боигарии ҷамъкардааш, нақшаҳои сохтааш ва тасаввури худаш ҳамчун «соҳиби дунё» дар як сония барбод рафт. Бадани ӯ акнун танҳо як гӯшти пӯсида буд. Наход ӯ ба ОИТС гирифтор шуда бошад? — Ин... ин метавонад хато бошад? — пичиррос зад ӯ. — Мо таҳлили хун мегирем, — гуфт духтур бо чеҳраи ҷиддӣ. — Аммо донаҳои сурхи баданатон ва ҳолати шабона (арақ кардан, аз даст додани назорат) аз он шаҳодат медиҳанд, ки иммунитет тамоман аз байн рафтааст. Оё шумо метавонед ба ёд оред, ки аз кӣ сироят ёфтаед? Дар зеҳни Маматбой аввалин шуда Шоҳина пайдо шуд, вале аниқ буд, ки аз ӯ сироят наёфтааст. Чунки вай бори аввал худро бБархурд
Қисми 47 Дар ҳуҷраи дарунӣ Лайло ҳанӯз дар рӯи замин, дар миёни гулҳои парешон ва орзуҳои саробшуда нишаста буд. Ӯ хабари марги Сороро нашунида буд; барои ӯ дунё дар ҳамон лаҳзае, ки Малик аз дар баромад, аз ҳаракат монда буд. Дар ин вақт Висола ба ҳуҷра даромад. Ӯ дар бораи марги Сора шунида, фаҳмид, ки бояд дар канори хоҳараш бошад. Аммо ҳолати Лайло ва ғамгинии шахшуда дар чашмони ӯро дида, Висола ҳайрон шуд. — Лайло... хоҳарҷон, хез, либосҳоятро иваз кун, — Висола бо овози ларзон кӯшиш кард ӯро аз ҷояш бардорад. — Апа, ӯ маро "беномус" гуфт... Гуфт, ки ба ҳама мегӯяд... — Лайло мисли робот гап мезад. — Акнун ман ба куҷо меравам? Падарам маро зинда ба зинда пӯст меканад-ку? —Бархурд
Қисми 46 Висола ҳангоми даст гирифтан ба дастаки дари ҳуҷраи хусураш, бӯи тунду нохушеро, ки аз дарун меомад, ҳис кард. Ин бӯй ба омехтаи дору, чизи пӯсида ва боз кадом як моддаи ношинос шабоҳат дошт. Дарро кушода, як қадам ба дарун гузошту аз манзараи дидааш ба даҳшат афтод ва дарҳол ақиб гашта, дарро пӯшид. Ҳолати Маматбой дар болои рахти хоб аз пеши назараш дур намешуд: болои кати кушодамондаи хусураш тар буд ва дар ҳуҷра бӯи тоқатфарсои пешоб меомад. Висола бо вуҷуди ин, боз вориди ҳуҷра шуд ва дару тирезаҳоро кушода монд. Аз афташ, хусураш шаб худашро идора карда натавониста буд. Дар поён бошад, либосҳои таршудаву печонида ба як сӯ партофташуда мехобиданд. Висола ҳарчанд дилашБархурд
Қисми 45 Маматбой бо қаноатмандӣ ба бастаи пулҳои рӯи стол нигоҳ кард. Барои ӯ роҳи ҳалли ҳар гуна мушкили дунё маҳз ҳамин коғазҳои ранга буданд. Ӯ аслан пай намебурд, ки дар паси нигоҳҳои маъсумонаи Шоҳина чӣ гуна қасоси хунин пинҳон аст ва ашкҳои холаи Ҳуррият танҳо як "спектакл"-и бомаҳорат иҷрошуда мебошанд. Ӯ ба нақше, ки худаш бозида истода буд, қоил шуда, торафт ба тӯре, ки онҳо густурда буданд, мепечид. — Хавотир нашавед, опа, — гуфт Маматбой бо кибр. — Ҳамин фардо дар беҳтарин тарабхонаи шаҳр ҷой банд мекунам. Шоҳина аз ҳеҷ чиз камӣ намебинад. ӯро мисли духтари худам... не, аз он ҳам болотар таьмин хоҳам кард. Вақте ӯ калимаи "мисли духтари худам"-ро ба забон овард, чойнБархурд
Қисми 44 Хумор бошад, аз рафтани духтар (Лайло) бениҳоят хурсанд аст. Ҳар чӣ бошад, як дарди сараш кам мешавад. Агар падараш ин духтарро ба шавҳар диҳад, шояд онҳо боз ба Русия баргарданд. — Мебели духтаратонро ҳам аз беҳтаринаш интихоб кунед. Бигзор даҳони бинандаҳо воз монад. Хумор худаш дар оилаи бой ба воя расида буд, барои ҳамин ҳама чизро, аз ҷумла либосҳоро, аз навъи асл ва гаронбаҳояш мехост. Мебелҳои қиматбаҳоро ҳам якҷоя интихоб карда, ба хонаи домод фиристоданд. Висола нав ба пухтани хӯрок барои устоҳо шурӯъ карда буд, ки Суҳроб омада монд. — Чӣ кор карда истодаӣ? — Хӯрок мепазам. — Бирав ба ҳуҷраамон даро. Дирӯз гуфта будам-ку, ки хӯрок намепазӣ. — Лекин... Дадаҷон (МаБархурд
Қисми 43 Темур пас аз гусели духтур, муддати тӯлонӣ ба такягоҳи дар такя карда нишаст. Як моҳ... Шояд аз он ҳам камтар. Вақте ӯ ба дохили ҳуҷра ворид шуд, Соро дар миёни болиштҳои сафед мисли шамъи обшаванда мехобид ва чашмонаш бенур менамуданд. — Темур-ака... — овози Соро базӯр ба гӯш расид. — Духтур чӣ гуфт? Ҳамааш тамом шуд? — Не, хавотир нашав, — Темур ангуштони яхбастаи ӯро ба байни кафҳои худ гирифт. — Танҳо гуфт, ки бояд истироҳат кунӣ. Ҳамааш хуб мешавад. Соро заифона табассум кард. ӯ дурӯғро дар чашмони шавҳараш мефаҳмид, вале дар ин дақиқаҳои охир бовар кардан ба ин дурӯғ барои ӯ ягона наҷот буд. — Малик дар куҷост? — Шояд назди келин рафта бошад. Маматбой бо мошини хорБархурд
Қисми 42 Сардор ба рақамҳо ва навиштаҷоти рӯйи экран нигариста, нафасаш дар дарун афтид. Дар телефон маълумотҳое буданд, ки нишон медоданд Соҳиба дар як моҳи охир бо кӣ ва чӣ миқдор пул иваз кардааст. Даъватҳо ба бозӣ ва аксҳо бо либосҳои нимурён... — Ин... Соҳиба-ку? — ангуштони Сардор ларзиданд. — Маҳз худаш, — Алӣ овозашро паст карда, ба миз наздиктар шуд. Соҳибаи «бечораи» ту барои Дамаи қиморбоз маблағи калон кор карда истодааст. Акнун худат фикр кун: Соҳиба ин корро беҳуда накардааст. Дама маъшуқаҳои худро ба ин бозӣ мегузорад. Соҳиба танҳо як лӯхтаки дасти ӯст. Сардор карахт шуд. Ҳисси раҳму шафқате, ки нав дар қалбаш бедор шуда буд, ҷойи худро боз ба шубҳа ва нафрат холӣзагрузка
Показать ещёЛевая колонка
О группе
Салому дуруд ба хонандагони гуруҳ...
♥♥♥Хама руза шумо метавонед қиссаҳои ҳаёти, шеърхои ошикона ва харфхои шоиронаи дили худро мутолиа кунед♥♥♥
Хонандагони азиз лутфан дар муҳокимаи мавзуьҳо одоби суҳбатро риоя намоед!!!
↘Дустони худро низ даъват намоед↙
➡➡����БОҚИ ДАР АМОНИ ХУДО⬅⬅����
- Махфи, Худжанд (Александрия Эсхата, Ходжент, Ленинабад)
Скрыть информацию