Մարդ պիտի էս աշխարհ գա, որ խելագարի պես սիրի, որ սիրելիի սիրտն առնի ու էդ սրտով ապրի, որ խելահեղ փոթորիկի պես անցնի կյանքը, ու ինքն էլ չհասկանա ինչպես...

որովհետև սիրում է:
Սիրահարի պես անջատվի՛ր ու խելագարի պես անբուժելի սիրի՛ր:
Աշխարհ գալու միակ արդարացումը Սերն է:
Օրհնություն է Սերը:
Անսեր մարդը... դժբախտ է: Անօգուտ: Անաստված: Անմարդ:
Թե Սեր ունես, պինդ գրկի՛ր ու սեղմի՛ր քո ներսը, որ չփախչի, չկորչի, չգնա:
Խելահեղ բան է Սերը, անչափելի ու թթվածնի պես անհրաժեշտ:
Էս խճճված կյանքի միակ բացատրությունն է Սերը: Թե չէ էլ ինչի՞…
Սիրո մասին կամ գոռա կամ էլ լռիր: Միջին չկա:
Սերը ոտքից գլուխ ծայրահեղություն է: Սիրողն էլ՝ ծայրահեղական: Ես ծայրահեղական եմ:
Պրիմիտիվ ես դառնում, երբ տառեր ես հագցնում Սիրուն: Սերը մի բառի մեջ ո՞նց կտեղավորվի ախր… հենց հիմա ես պրիմիտիվ եմ) իմ նախադասություններից կարած «հագուստը» Սիրո հագով չէ… Սերը մերկություն է սիրում՝ բնության պես: Ազնվություն: Իսկական ու իսկապես ապրողն է սիրում: Ճզմի՛ր քո մեջ Սերդ, որ քո երակի արյունը դառնա ու հոսի. թե արյուն չունես, Սեր էլ չունես, կյանք էլ չունես: Անարյուն ու անՍեր ապրելը որ հաստատ իմաստ չունի: