- Պապ:

- Ի՞նչ:
- Երբ մարդը ջերմում է, ուրեմն հիվա՞նդ է:
- Ըհն:
.....
- Պապ:
- Ասա տղաս:
- Արևն է՞լ է հիվանդ:
- Ի՞նչ:
- Դե նա միշտ ջերմություն ունի, թե չէ, ինչպե՞ս կտաքացներ մեզ:
Հայրս հասկացավ միամտությանս և միաժամանակ հետաքրքրությանս աստիճանը․ շատ գրագետ ու սահուն փոխեց ու նաև ավելի խորացրեց զրույցը։
- Դե․․․ հա տղաս, արևն էլ հիվանդ է։
- Իսկ ո՞վ է արևին դեղ տալիս, ո՞վ է խնամում նրան։
- Ոչ ոք տղաս։ Նա միշտ հիվանդ է մնում, ինչպես շատ մարդիկ, ովքեր ջերմ ու տաք են բոլորի հանդեպ, իսկ նրանց ջերմությունը չի գնահատվում, ոչ ոք նրանց դեղ չի տալիս։
- Իսկ ի՞նչն է բուժում նրան, ի՞նչ է այդ դեղի անունը։
- «Փոխադարձ ջերմություն» տղաս։