***

Հարբել եմ ուզում,
Գինուց այս խելահեղ,
Թող այս պահը դառնա,
Վշտերիս դարման ու դեղ։
Գինու այս բոցեղեն,
ՀԱՅՈՑ խաղողից,
Որն ինձ կպատմի,
Հայոց Այրարատից։
Կպատմի որթատունկից այն,
Ջրհեղեղից փրկած,
Որը Նոյ նահապետի,
Ձեռքով էր տնկված։
ԵՒ ես կփրկվեմ ,այս մղջավանջից,
Այդ ճիվաղածին գարշանքի մտքերից,
Կտեսնեմ նախնյացս,երկիրը հզոր,
Որ չուժաթափվեն,թևերս անզոր։
Որ ծովից ծով, հայրենիքս տեսնեմ,
Հռոմի լուկուսին,ծնկաչոք տեսնեմ,
Պարսիկ Շապուհին,հարեմը թողած,
Հայոց բանակից,փախուստը տեսնեմ։
Ուզում եմ խմել,բոցեղեն գինին,
Բոցեղեն գինին Հայոց խաղողից,
Որն արևաշող է,հրե արևից,
Որ բույրն է քամել,մեր հայոց հողից։
Հարբել եմ ուզում,
Ինձ գինի տվեք,
Որ չխենթանամ,
Անկումից այս նենգ,
Որ էլ չտեսնեմ,երկիրս անզոր։
Ախ հայոց գինին էլ,
Գուցե չփրկի,
Չափն,անչափելի է,
Իմ տառապանքի։
Միթե ես անզոր եմ,
Այդքան առավել,
Միթե ինձ տրված է,
Այս էլ պարտվել։
Պարտվել դառնալ,
Թույլ թափառական,
ՀԱՅՈՑ գանձատունս,
Հայի գերեզման։
Հեյ հայի հզոր,
Զավակներ բարի,
Որ ցիրուցան եք,
Համայն աշխարհի։
Հայաստանը մեկն է,
Էլ Հայաստան չկա,
Առանց Հայաստան ,
Էլ հայն էլ չկա։
Բռնցքվել է պետք,
Պահն է չարանենգ,
Համախումբ ուժերով,
Երկիրը փրկենք։
18.09.2026.թ.Մ.Մանուկյան։