Предыдущая публикация
Фильтр
Եվ որքա՜ն արագ ենք մեծանում…
Եվ ինչո՞ւ դադարեցին
հարաբերությունները առաջնային լինել։
Ինչպե՞ս հեռախոսները լցվեցին
ուրիշ անուններով։
Եվ ինչո՞ւ մայրերը դադարեցին նախատել:
Սովորեցինք ապրել առանց ամոթի,
Հասկացանք, թե ինչ է
կորցնելը, մոռանալը, դեն նետելը,
Մահվանն անգամ
այլ աչքերով սկսեցինք նայել...
Հիմա մարդիկ չեն վայելում արևը,
Ավելի հեշտ է անձրևը ատել,
Ոչ ոք չի շնչում անձրևի այն հոտը,
Որ պատուհանից ներս է սողոսկել…
Մենք զանգերին չենք պատասխանում,
Ավելի հաճախ անջատում ենք դրանք...
Եվ կիրակիներում հիասթափվում նրանցից,
Ում սիրահարված էինք օրեր առաջ…
Եվ ինչո՞ւ դադարեցին
հարաբերությունները առաջնային լինել։
Ինչպե՞ս հեռախոսները լցվեցին
ուրիշ անուններով։
Եվ ինչո՞ւ մայրերը դադարեցին նախատել:
Սովորեցինք ապրել առանց ամոթի,
Հասկացանք, թե ինչ է
կորցնելը, մոռանալը, դեն նետելը,
Մահվանն անգամ
այլ աչքերով սկսեցինք նայել...
Հիմա մարդիկ չեն վայելում արևը,
Ավելի հեշտ է անձրևը ատել,
Ոչ ոք չի շնչում անձրևի այն հոտը,
Որ պատուհանից ներս է սողոսկել…
Մենք զանգերին չենք պատասխանում,
Ավելի հաճախ անջատում ենք դրանք...
Եվ կիրակիներում հիասթափվում նրանցից,
Ում սիրահարված էինք օրեր առաջ…
Քեզնից թաքցնելու ես ոչինչ չունեմ.
Միայն ինձ եմ քեզնից թաքցնում,
Մեր մեջ տարօրինակ մի կարոտ կա,
Ու անվերջանալի ինչ-որ սպասում։
Ես սպասում եմ քեզ…
Եվ ամեն օր դուռը կողպելիս
Բանալին թողնում եմ շորի տակ՝
Մոռանալով, որ մենակ եմ ապրում:
Ժամադրման վայր ընտրեցինք Մարսը,
Բայց երկինք այդպես էլ չբարձրացանք.
Դու քո կատարելության մեջ պարփակվեցիր,
Իսկ ես՝ հպարտության մեջ խորը սուզված...
Մենք լռության փոխարեն
Ընտրեցինք երաժշտությունը,
Բայց դու լսում էիր քո սիրելի ջազը,
Իսկ ես իմ սիրած ֆիլմերն էի դիտում...
Մենք մինչև վերջ նույն երգը չլսեցինք
Ու չնայեցինք ոչ մի ֆիլմ մինչև վերջ.
Մենք ամեն ինչ կիսատ թողեցինք.
Չսիրեցինք իրար մինչև վերջ...
Միայն ինձ եմ քեզնից թաքցնում,
Մեր մեջ տարօրինակ մի կարոտ կա,
Ու անվերջանալի ինչ-որ սպասում։
Ես սպասում եմ քեզ…
Եվ ամեն օր դուռը կողպելիս
Բանալին թողնում եմ շորի տակ՝
Մոռանալով, որ մենակ եմ ապրում:
Ժամադրման վայր ընտրեցինք Մարսը,
Բայց երկինք այդպես էլ չբարձրացանք.
Դու քո կատարելության մեջ պարփակվեցիր,
Իսկ ես՝ հպարտության մեջ խորը սուզված...
Մենք լռության փոխարեն
Ընտրեցինք երաժշտությունը,
Բայց դու լսում էիր քո սիրելի ջազը,
Իսկ ես իմ սիրած ֆիլմերն էի դիտում...
Մենք մինչև վերջ նույն երգը չլսեցինք
Ու չնայեցինք ոչ մի ֆիլմ մինչև վերջ.
Մենք ամեն ինչ կիսատ թողեցինք.
Չսիրեցինք իրար մինչև վերջ...
Դու երբևէ զգացե՞լ ես,
Որ աշխարհը փլվում է
Հենց քո՛ գլխի մեջ,
Եվ այն չի կարող
Հավաքվել ու սոսնձվել:
Եվ ո՛չ մի սեր, և ո՛չ մի ձեռք
Չի փրկելու քեզ բաղձալի կարոտից,
Ոչ ոք չի փրկելու քեզ քեզնից.
Դո՛ւ ես կործանումը և փրկիչը քո…
Իսկ, երբ չգիտես
Ինչպես թաքցնել սիրտդ,
Որ բաց վերքը չերևա,
Դու փաթաթվում ես ստով,
Մի աշխարհ հորինում,
Ու խոսում քո անցած սերերի մասին:
Եվ նրանք հեռանում են,
Ում դու շատ էիր սիրում:
Իսկ դու…
Դու ամեն հեռացողի ետևից
դուռը բաց ես թողնում,
Որ վերադառնան,
Որ հետ գան՝
Ինչպես անառակ որդին…
Երբևէ զգացե՞լ եք ձեր սրտում
Սառը դող
Ամառվա այդ տաք եղանակին,
Երբ ամբողջ մարմինդ ցնցվում է՝
Անտարբերությունից…
Եվ մենք չափից շատ անտարբեր ենք
Անգամ ինքներս մեր հոգու հանդեպ,
Եվ ինքներս
Որ աշխարհը փլվում է
Հենց քո՛ գլխի մեջ,
Եվ այն չի կարող
Հավաքվել ու սոսնձվել:
Եվ ո՛չ մի սեր, և ո՛չ մի ձեռք
Չի փրկելու քեզ բաղձալի կարոտից,
Ոչ ոք չի փրկելու քեզ քեզնից.
Դո՛ւ ես կործանումը և փրկիչը քո…
Իսկ, երբ չգիտես
Ինչպես թաքցնել սիրտդ,
Որ բաց վերքը չերևա,
Դու փաթաթվում ես ստով,
Մի աշխարհ հորինում,
Ու խոսում քո անցած սերերի մասին:
Եվ նրանք հեռանում են,
Ում դու շատ էիր սիրում:
Իսկ դու…
Դու ամեն հեռացողի ետևից
դուռը բաց ես թողնում,
Որ վերադառնան,
Որ հետ գան՝
Ինչպես անառակ որդին…
Երբևէ զգացե՞լ եք ձեր սրտում
Սառը դող
Ամառվա այդ տաք եղանակին,
Երբ ամբողջ մարմինդ ցնցվում է՝
Անտարբերությունից…
Եվ մենք չափից շատ անտարբեր ենք
Անգամ ինքներս մեր հոգու հանդեպ,
Եվ ինքներս
Արի այս մոլորակը Օտար կոչենք.
Չէ՞ որ բոլորս օտար ենք իրար,
Եվ որքա՜ն օտարություն կա նրանց միջև.
Նույնիսկ թշնամին չէ այսչափ օտար։
Օտար ենք նաև ես ու դու,
Օտար է մարմինս Քո ձեռքերի մեջ,
Օտար է միտքս մտքիդ արանքում,
Օտար է աշխարհս քո՛ աշխարհի մեջ...
Եվ որքա՜ն զզվանք կա այս օտար մարմիններում,
Որոնք հպվում, բայց չեն սիրում միմյանց,
Արի այս մոլորակը Օտար կոչենք,
Որտեղ նույնիսկ Աստված է օտար...
Չէ՞ որ բոլորս օտար ենք իրար,
Եվ որքա՜ն օտարություն կա նրանց միջև.
Նույնիսկ թշնամին չէ այսչափ օտար։
Օտար ենք նաև ես ու դու,
Օտար է մարմինս Քո ձեռքերի մեջ,
Օտար է միտքս մտքիդ արանքում,
Օտար է աշխարհս քո՛ աշխարհի մեջ...
Եվ որքա՜ն զզվանք կա այս օտար մարմիններում,
Որոնք հպվում, բայց չեն սիրում միմյանց,
Արի այս մոլորակը Օտար կոչենք,
Որտեղ նույնիսկ Աստված է օտար...
Քո մասին մտածելով
արդեն հարյուրերորդ
բաժակը դատարկվեց,
Հարյուրերորդ անգամ
կարոտել էի քեզ
Ու հարյուրերորդ անգամ
քեզ ոչինչ չասացի...
Դու կանչեցիր ինձ,
Եվ արևը նորից փայլեց իմ մեջ,
Սիրտս հանդարտվեց,
Ես նորից ժպտացի...
Հույսդ մի՛ կորցրու,
Որ ամեն ինչ լավ է լինելու,
Թեև ես արդեն կորցրել եմ այն:
Ամեն գիշեր ես քնում եմ այն հույսով,
Որ դու երազում ես ինձ,
Եվ ամեն առավոտ
արթնանում եմ այն հույսով,
Որ գեթ մեկ անգամ
կգրկեմ քեզ իմ սրտում։
Ես սիրում եմ քեզ
Մինչև շունչս կտրվի...
Սրտիս զարկերը վկա…
արդեն հարյուրերորդ
բաժակը դատարկվեց,
Հարյուրերորդ անգամ
կարոտել էի քեզ
Ու հարյուրերորդ անգամ
քեզ ոչինչ չասացի...
Դու կանչեցիր ինձ,
Եվ արևը նորից փայլեց իմ մեջ,
Սիրտս հանդարտվեց,
Ես նորից ժպտացի...
Հույսդ մի՛ կորցրու,
Որ ամեն ինչ լավ է լինելու,
Թեև ես արդեն կորցրել եմ այն:
Ամեն գիշեր ես քնում եմ այն հույսով,
Որ դու երազում ես ինձ,
Եվ ամեն առավոտ
արթնանում եմ այն հույսով,
Որ գեթ մեկ անգամ
կգրկեմ քեզ իմ սրտում։
Ես սիրում եմ քեզ
Մինչև շունչս կտրվի...
Սրտիս զարկերը վկա…
Ժամանակը, որ ո՛չ էմոցիա ունի,
Ո՛չ սիրտ, ո՛չ էլ խղճի զգացում,
Շատ արագ է անցնում մեր կողքով,
Եվ հաճախ արտաշնչելիս
հոգիս ուզում է փախչել...
Երբեմն շնչում եմ,
Շնչում եմ սրտով,
Սառած ձեռքս դնում եմ տաք սրտիս
Ու դեռ նկատում եմ, որ ձախ կողմում հինգ մատնահետք եմ թողնում...
Ես կհամբուրեմ քո աչքերը,
Կփափագեմ փրկվել քո գրկում,
Ոտքերիս մեջ հող կդնեմ
Ու կմտածեմ արևածաղկի մասին,
որ տաքանամ…
Դու կա՛մ ամենուր ես, կա՛մ չկաս…
Սիրտս կորցրել է իր հանգիստ ռիթմը…
Քո գնալուց հետո ամեն ինչ խառնվեց իրար,
Մտքերը դարձան անօգնական,
Զգացմունքները՝ անկազմակերպ,
Իսկ նպատակները՝ անհասանելի...
Դո՛ւ, իմ համա՛ռ միտք,
Քեզ այս գիշեր ինձ մոտ կբերե՞ս...
Ո՛չ սիրտ, ո՛չ էլ խղճի զգացում,
Շատ արագ է անցնում մեր կողքով,
Եվ հաճախ արտաշնչելիս
հոգիս ուզում է փախչել...
Երբեմն շնչում եմ,
Շնչում եմ սրտով,
Սառած ձեռքս դնում եմ տաք սրտիս
Ու դեռ նկատում եմ, որ ձախ կողմում հինգ մատնահետք եմ թողնում...
Ես կհամբուրեմ քո աչքերը,
Կփափագեմ փրկվել քո գրկում,
Ոտքերիս մեջ հող կդնեմ
Ու կմտածեմ արևածաղկի մասին,
որ տաքանամ…
Դու կա՛մ ամենուր ես, կա՛մ չկաս…
Սիրտս կորցրել է իր հանգիստ ռիթմը…
Քո գնալուց հետո ամեն ինչ խառնվեց իրար,
Մտքերը դարձան անօգնական,
Զգացմունքները՝ անկազմակերպ,
Իսկ նպատակները՝ անհասանելի...
Դո՛ւ, իմ համա՛ռ միտք,
Քեզ այս գիշեր ինձ մոտ կբերե՞ս...
Աշխարհում այնքա՜ն շատ
են մարդիկ,
Ովքեր ցանկանում են քեզ
գայթակղել
Կամ գոնե քեզ հետ
անկողին մտնել։
Աշխարհում այնքա՜ն քիչ
են մարդիկ,
Ովքեր գրկում են քեզ մտովի
Կամ համբուրում են
հենց քո սրտի մեջ։
Քանի՞ անգամ են քեզ համբուրել
հենց քո սրտում՝
Զգալով մարմնիդ դողը
առանց դիպչելու…
Վստահի՛ր ինձ,
Քեզ ինձ տուր.
Ու մի խլիր ինձ քեզնից…
Գրկի՛ր ինձ,
Գրկի՛ր ինձ,
Գրկի՜ր ինձ…
են մարդիկ,
Ովքեր ցանկանում են քեզ
գայթակղել
Կամ գոնե քեզ հետ
անկողին մտնել։
Աշխարհում այնքա՜ն քիչ
են մարդիկ,
Ովքեր գրկում են քեզ մտովի
Կամ համբուրում են
հենց քո սրտի մեջ։
Քանի՞ անգամ են քեզ համբուրել
հենց քո սրտում՝
Զգալով մարմնիդ դողը
առանց դիպչելու…
Վստահի՛ր ինձ,
Քեզ ինձ տուր.
Ու մի խլիր ինձ քեզնից…
Գրկի՛ր ինձ,
Գրկի՛ր ինձ,
Գրկի՜ր ինձ…
Այսօր ևս մեկ ցուրտ օր՝
Աշխարհին պատմելու մեր սիրո մասին։
Այսօր որոշել եմ խոստովանել,
Որ քո թովիչ աչքերով
Տեղում այրել ես ինձ…
Ու Աստված գիտի՝ ոգեշնչվա՞ծ եմ,
Ապշա՞ծ, թե՞ սիրահարված։
Բայց դա կարևոր չէ.
Մենք դեռ այնքա՜ն անելիք ունենք.
Դեռ պետք է իրար աչքերի մեջ նայենք
Ու հասկանանք՝ ով ենք միմյանց համար,
Մենք պետք է գրքեր գրենք իրար մասին՝
Կիսատ թողնելով այն պատերազմի շեմին։
Ես դեռ պետք է պատերազմ գնամ,
Դու դեռ երկա՜ր պետք է սպասես,
Մենք դեռ պետք է Հայրենիք պրկենք
Ու դեռ պետք է մոռանանք իրար...
Փրկի՛ր ինձ խնայողաբար՝
Հավաքելով ամբողջ թերթերս,
Փրկի՛ր ինձ, տա՛ր ինձ քեզ հետ,
Ձմեռային բաճկոնիդ մեջ թաքցրո՛ւ ու տա՜ր…
Աշխարհին պատմելու մեր սիրո մասին։
Այսօր որոշել եմ խոստովանել,
Որ քո թովիչ աչքերով
Տեղում այրել ես ինձ…
Ու Աստված գիտի՝ ոգեշնչվա՞ծ եմ,
Ապշա՞ծ, թե՞ սիրահարված։
Բայց դա կարևոր չէ.
Մենք դեռ այնքա՜ն անելիք ունենք.
Դեռ պետք է իրար աչքերի մեջ նայենք
Ու հասկանանք՝ ով ենք միմյանց համար,
Մենք պետք է գրքեր գրենք իրար մասին՝
Կիսատ թողնելով այն պատերազմի շեմին։
Ես դեռ պետք է պատերազմ գնամ,
Դու դեռ երկա՜ր պետք է սպասես,
Մենք դեռ պետք է Հայրենիք պրկենք
Ու դեռ պետք է մոռանանք իրար...
Փրկի՛ր ինձ խնայողաբար՝
Հավաքելով ամբողջ թերթերս,
Փրկի՛ր ինձ, տա՛ր ինձ քեզ հետ,
Ձմեռային բաճկոնիդ մեջ թաքցրո՛ւ ու տա՜ր…
Ամեն գիշեր շշնջում եմ քո անունը
Եվ բանաստեղծություն երգում լուսնին,
Մտքերով երկինք բարձրանում,
Ձեռքերով շոյում աստղերին…
Հիմա, երբ հերթական
նամակն եմ գրում աստղերին,
Ուզում եմ ասել.
-Այո՛, սեր իմ,
Ամեն ինչ չէ,
Բայց որոշ բաներ լավ են լինելու...
Դու բոլորից գաղտնի աշխարհ ունեցիր
Ու աշխարհում այդ սիրիր անսահման…
Տիեզերք ունեցիր քո հոգու մեջ
Եվ մոլորակների մի մեծ պնակ…
Հինավուրց մի Խրճիթ ունեցիր,
Ու տուն տանող գողտրիկ ճանապարհ…
-Այո՛, սեր իմ, ծանր է սիրել
Առանց պատճառի, ոչնչի համար,
Ծանր է սերդ ուսերիս վրա,
Թիկունքն իմ շատ է հոգնել…
Ծանր է շնչել ու արտաշնչել,
Երբ օդս դու էիր ու հիմա չկաս,
Մինչև անգամ գիտակցումն է ծանր,
Որ մի ամբողջ կյանք օտար ենք իրար…
Բայց միևնույն է, սեր իմ, դու մի՛ վշտան
Եվ բանաստեղծություն երգում լուսնին,
Մտքերով երկինք բարձրանում,
Ձեռքերով շոյում աստղերին…
Հիմա, երբ հերթական
նամակն եմ գրում աստղերին,
Ուզում եմ ասել.
-Այո՛, սեր իմ,
Ամեն ինչ չէ,
Բայց որոշ բաներ լավ են լինելու...
Դու բոլորից գաղտնի աշխարհ ունեցիր
Ու աշխարհում այդ սիրիր անսահման…
Տիեզերք ունեցիր քո հոգու մեջ
Եվ մոլորակների մի մեծ պնակ…
Հինավուրց մի Խրճիթ ունեցիր,
Ու տուն տանող գողտրիկ ճանապարհ…
-Այո՛, սեր իմ, ծանր է սիրել
Առանց պատճառի, ոչնչի համար,
Ծանր է սերդ ուսերիս վրա,
Թիկունքն իմ շատ է հոգնել…
Ծանր է շնչել ու արտաշնչել,
Երբ օդս դու էիր ու հիմա չկաս,
Մինչև անգամ գիտակցումն է ծանր,
Որ մի ամբողջ կյանք օտար ենք իրար…
Բայց միևնույն է, սեր իմ, դու մի՛ վշտան
загрузка
Показать ещё