
Ցավի քարավան
Այդ օրը գարունը հագավ մոխրագույն պատանք։ Արևը ամոթից թաքնվեց սև ամպերի հետևում, իսկ Տերյանի երգած երկնքից կապույտի փոխարեն արյուն կաթեց։ Քայլում էին նրանք՝ դեպի անհայտություն, դեպի լռություն․․․ Յուրաքանչյուր քայլի հետ մի հուշ էր մեռնում, մի օրորոց էր դատարկվում, մի տուն էր որբանում։
Ավազները խմեցին մեր լավագույն տողերը, մեր չհնչած սերերն ու մեր մայրերի վերջին աղոթքը։ Դեր-Զորի տոթին խառնվեց հայոց գրերի լույսը, ու անապատը դարձավ մի հսկա մատյան՝ գրված ավազի ու արցունքի վրա։ Բայց քամին չկարողացավ ջնջել այդ հետքերը, որովհետև յուրաքանչյուր կորուստ դարձավ մի արմատ, որը խորացավ հողի մեջ՝ սպասելով իր հարության ժամին։
0 комментариев
9 классов
Фильтр
01:24
загрузка
Показать ещёНапишите, что Вы ищете, и мы постараемся это найти!
Левая колонка
О группе
Ուր որ գնաս այս աշխարհում, հետդ սեր տար ,այս աշխարհը սիրո պակաս ունի...
Показать еще
Скрыть информацию