садой хама

دلم گرفته از این جمعه های تکراری غروب های غم و بی تو بودن و زاری هزار حیف که غایب ز دیده ای جانا هزار شکر که هستی و می کنی کاری دعا و گریه ای تو ، برای گمرهان کافیست وگرنه غرقه ایم در ماتم و گرفتاری دوباره جمعه و انتظار و ندبه خوانی ها امید داده مرا که می رسد یاری کجاست مردم کسی که گر آید کویر تشنه می شود چو گلزاری؟ دلیل غیبت او مگر نه کرده ای ماست! بیا ز کرده ای خود کنیم بیزاری.