Фильтр
Аз Худо битарс....

Чаро имрӯз иддаи аз ноҷавонмардон даст ба номуси зани тоҷик дароз микунанду ӯро дар ҳолати гуноҳаш навор гирифтаву дар назди тамоми мардум шарманда микунанд ва баъд ҷоғ зада мигуянд: "мо зани тоҷикиро дар ҳолати зино карданаш бо марди бигона дастгир кардим" Магар аз Худо намитарсанд? Магар аз рӯзи растохиз намитарсанд? Магар аз он рӯзи ки ҳама ба назди Ҳақ Субҳонаҳу ва таоло аз кирдорҳои худ посухгӯ ҳастанд намитарсанд? Магар шуморо Худо ба ҳамин хотир офарида? Магар намидуни Расули Худо (с) дар ҳадиси гуҳарбораш ба ману ту хитоб карда мигӯяд: «Ҳар каси айби мусалмониро сатр микунад, Аллоҳ айби ӯро сатр микунад» (Ҳадиси саҳиҳ) оё аз ин ҳадис огоҳ нисти? Ман бовар дорам,
Чумъа муборак азизонам!!!
Худоë ҳар гуруснаро сер кун ,
Худоë ҳар бараҳнаро бипушон .
Худоë қарзи ҳар қарздорро адо кун ,
Худоë ғами ҳар ғамзадаро бартараф кун.
Худоë ҳар ғарибро бар Ватан боз гардон ,
Худоë ҳар асирро озод кун .
ЧАХОН ЗЕБО ЗИ НАНГИ МАРД БОШАД.
ХУШИИ УМР АЗ ХАМДАРД БОШАД.
ЗИ УМРУ ЗИНДАГИ ЛАЗЗАТ НАБИНИ.
АГАР КИ ХАМРАХАТ НОМАРД БОШАД.
Хвала, Тебе Всевышний,
За то, что есть моя семья,
За то, что есть мои родные,
За то, что есть мои друзья.
За то, что сытый, и здоровый,
За то, что я живу с душой,
За то, что сердцем не холодный,
За то, что я знаком с Тобой.
За то, что видеть могу, слышать,
За то, что речь есть на устах,
За то, что разум может мыслить,
За то, что радость есть в глазах.
За все Аллах Тебе хвала,
За все Тебя благодарю.
——Падарҷонам— —
Тану ҷонам фидои ту
Шудам пазмон дуои ту
Калому пандҳои ту
Ҳама меҳру вафои ту
Падарҷонам куҷои ту
Падарҷонам куҷои ту.
Ту рафтӣ шодӣ аз дил рафт
Дами озодӣ аз дил рафт
Ҳама ободӣ аз дил рафт
Кунун холист ҷои ту
Падарҷонам куҷои ту
Падарҷонам куҷои ту.
Зи дидорат нагаштам сер,
Аё кони вафову меҳр.
Ба қадри ту расидам дер,
Надонистам баҳои ту.
Падарҷонам куҷои ту,
Падарҷонам куҷои ту.
Ба хуни дил калон кардӣ,
Ба роҳи нек равон кардӣ,
Забону нуқтадон кардӣ.
Бимирам дар вафои ту,
Падарҷонам куҷои ту,
Падарҷонам куҷои ту.
Дабистони адаб дидам,
Зи боғаш меваҳо чидам.
Биёфтам ончӣ пурсидам,
Зи ранҷу бо ҷафои ту.
Падарҷонам куҷои ту,
Падарҷонам куҷои ту.
Кунун бо дидаи пур нам,
Ба қ
Аз ин ҷахони бебақо,
хоҳи нахоҳи мерави,
Аз байни хешу ақрабо,
хоҳи нахоҳи мерави.
Суде надорад симу зар,
аз роҳи шайтон кун ҳазар,
Шоҳзода боши ҳам агар,
хоҳи нахоҳи мерави.
Мағрур мабош аз давлатат,
суде надорад савлатат,
Рузе ки ояд навбатат,
хоҳи нахоҳи мерави.
Ҳаргиз набоши кинагир
дасти ятимонро бигир,
Барнодили ё ин ки пир,
хоҳи нахоҳи мерави.
Дунёст чун дарё равон,
монанди он дарёдилон,
Аз ин замин аз ин макон,
хоҳи нахоҳи мерави.
Хайру саховат пеша кун,
аз роҳи бад андеша кун,
Неки бимонад ҷовидон,
хоҳи нахоҳи мерави.
Ин панди мавлоно шунав,
аз пушти ризк ҳаргиз мадав,
Бойу бадавлат ё гадо ,
хоҳи нахоҳи мерави.
Шуд замоне духтаракон кадрашон
зебоги шуд, Мардонро обурую аз
молу пулу хона шуд. Мард агар
номард буд андар миёни
мардумон, Чун ба молу пул гашт
обу руй у шохона шуд. Духтарон
хушбахтиро дар молу мошин
дидаанд, Лек чавони мардро
нодориаш афсона шуд. Нангу
номусд намонд мардонро дар ин
замон, Духтарону занхоро чой кор
Масква шуд. Кудакон бе мехри
модар ва падар гарданд калон,
Тарбияти онхо ба души марди куча
шуд. Масчиди чомеаро дарбастанд
дар ин замон, Ман намедонам чаро
масчидхо чойхона шуд. Дискатеку
ресторан то ба фалак бардоштанд,
Дустон хушёр бошед чомеамон
хайвони шуд. Ман намедонам
кучорам бар ки дарди дил бугум,
Эй Худочон рахме бикун рузи чазо
наздик шуд. Мухаммад созад
хазорон тав
Оё ҳар зане, ки унвони модарӣ
дошта бошад,
Биҳишт армуғони ӯст? Мақсуд ва
манзур аз инки мегӯянд: Биҳишт зери
қадамҳои модарон
аст, чист?
Оё эҳтиром гузоштани фарзанд ба
модаре, ки
ба фарзандонаш зулму ситам раво дошта аст
ҷоиз аст?
Модар, ин неъмату муваҳҳибати
илоҳӣ ва ин
фариштаи заминӣ дар Қуръону
ривоёт пайваста мавриди такриму тамҷид
қарор
гирифта аст. Худованди маннон илова
бар ин
ки ба мақому манзилати волидайн[1],
подошу мукофоти азиме ваъда додаанд,
таклифи
фаровонеро бар уҳдаи фарзанд
қарор дода
аст. Расули Худо (с,а,в) ва авлиёи
илоҳӣ дар ривоёти фаровоне ба баёни мақому
манзилати
волидайн пардохтаанд. Яке аз ин
аҳодисе, ки
баёнкунандаи мақоми бемислу
Модарам мегуфт
доим вақти хоб:
«Хоб кун, албатта, бо
паҳлуи рост!
Он ҳама коре, ки
ният мекунӣ,
Сар бикун бо қувваи
бозуи рост.
Нонро доим ба дасти
рост гир,
Пӯш аввал остини
ростро,
Гар бибандӣ аҳд,
дасти рост деҳ,
Дасти чап не хайр
дорад, не бақо».
Хурд будам, бехабар
будам ҳанӯз:
Фарқ байни дасти
чаппу рост чист?
Хоб кардан, сер
будан муддао,
Муддао дар дасти
чаппу рост нест.
Баъд фаҳмидам,
муроди модарам
З-ин насиҳатҳош
дигар будааст:
Бо чунин панду
насиҳатҳо ба ман
Ростиро тарбият
бинмудааст.

Фавора мезанад хун аз дидагони модар
Эй вой чони модар эй вой чони модар

Бахри нажоди миллат бахри начоти миллат
Беному бе нишон шуд ному нишони модар

Руи замин чи
Показать ещё