HeYaT...DaVaM...Edir..

Bir dəfə bir kişi, yuxuda görür ki, bir aslan onu təqib edir. Kişi ağaca tərəf qaçır, ona dırmaşır. Aşağı baxıb görür ki aslan aşağıda durub ona baxır, gözləyir ki düşsün. Sonra həmin bu adam oturduğu budağın ağaca birləşən hissəsinin gəmircilər tərəfindən yeyildiyini görür, iki siçovul durmadan, biri gedib, o biri gəlməklə budağı gəmirirlər. Siçovulların biri qara, digəri ağ rəngli idi. Budaq tezliklə qırılacaqdı. Kişi qorxdu, yenidən aşağı baxdı və gördü ki bir qara yekə ilan düz onun altında yer alıb, ağzını da açıb ki budaq qırılanda onu udsun. Sonra bu kişi xilas olmaq üçün yuxarıya doğru baxır ki bəlkə yapışmağa nə isə tapdı. Yuxarıda əl çatmayan yerdə bir budaq var idi, budağın üstündə də arı pətəyi. Pətəkdən bal damcıları axırdı. Kişi damcılardan dadmaq istədi, dilini çıxardı və axan bal damcılardan birini daddı. Balın dadı çox gözəl idi. O yenidən baldan yemək istədi, yenə daddı və beləcə balın şirinliyi ona hər şeyi unutdurur. O, budağı yeyən iki siçovulu, yerdəki aslanı və onun düz altında oturan ilanı unudur. Birdən budaq qırılanda, kişi sanki bütün təhlükələri xatırlayıb yuxuda diksinib oyanır. Yuxu qeyri adi olduğu üçün, bunun yozumunu öyrənmək qərarına gəlir. Allahdan qorxan bir alimin yanına gedir, yuxunu ona danışır. Alim ona deyir: "Yuxuda gördüyün aslan sənin əcəlindir. O həmişə səni təqib edir və hara gedirsənsə o səninlə gedir. İki siçovul, biri qara digəri ağ, gecə və gündüzdür. Qara gecə, ağ isə gündüzdür. Biri digərinin ardınca gələrək dövr edirlər ki, sənin vaxtını apararaq ölümə doğru yaxınlaşdırsınlar. Ağzının içi qaranlıq olan böyük ilan isə , sənin məzarındır. O artıq oradadır, sənin düşəcəyini gözləyir. Bal pətəyi isə bu dünyadır. Şirin bal damcıları isə bu dünyanın ləzzətləridir. Biz bu dünyanın ləzzətlərindən dadmağı xoşlayırıq və bu çox şirindir. Sonra biz onu yenidən və yenidən dadmaq istəyirik. Bunla da biz bu ləzzətlərin içinə vararaq, vaxtımızı, əcəlimizi, ölümümüzü, məzarımızı unuduruq.