ՈՒ ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ ԵՄ

Ես հասկանում եմ ծովի լռությունը,
Հանդարտությունը իր խորունկ հոգում,
Երբեմն ձևական հանդարտությունը,
Որ ալիքների սրտում են մարում:
Ես հասկանում եմ խաղաղությունը...
Անտուն լռությունը հոգում փոթորկուն,
Արծաթե հրաշք այն բարությունը,
Որ անկեղծանում է խղճի հայելում:
Ես հասկանում եմ այն գժությունը,
Ոը բնությունը գժվում ...չի կեղծում,
Առաքինի է արդարությունը,
Խաղաղության մեջ իրեն չի խաբում:
Քամու թևերին ծեծվում է բախտը,
Գրում ավազին երկ ու պատմություն...
Եվ ոտաբոբիկ մաքրում է ափը...
Կարոտած ,հույսով սեր ու սպասում:
Ես ընդունում եմ ծով ու բնություն...
Որ կյանքում իրենց ..երբեք չեն խաբում,
Երանի ծովին մի քիչ նմանվեր..
Աշխարհը ...մարդը կյանքի հայելում:
Ես հասկանում եմ ծովի այն գույնը,
Որ կանաչում է...կյանքը ափերում,
Իսկ այնտեղ...հեռվում...երկինքն ու ծովը,
Երբեք չեն խաբում և ոչ էլ խաբվում:
Ես երազում եմ իմ կյանքի ծովը...
Դառնա ծովի պես անկեղծ ու խոսուն,
Եվ իմ ափերին ...կարոտն ու սերը,
Տաք հուշեր գրեն թաց ավազներում:
Ես հասկացել եմ իմ լռությունը...
Փոթորկուն ծովի ...ծով լռությունում:
Ու գեղեցիկ է հանդարտությունը,
Երբ համբերում է խենթ,խելառ ծովում:
ՀԱՄԼԵՏ ՀԱԿՈԲՅԱՆ