დამტოვე შენთან არ მჭირდება დიდი ადგილი,

გავუძლებ ყინვას, თავაწყვეტილ ქარების ღრიალს,
ოღონდ ამიხდეს ხანდაზმული გულის წადილი,
როცა გარშემო თავმომწვარი სანთლები ყრია...
მოვიმიზეზებ დაღამებას და შენც დამტოვებ,
მაინც ბავშვივით ჯიუტობ და სულ მებუტები,
მე დაჟინებით გიმეორებ - ვერ მიმატოვებ
მერე ზურგიდან ნეკნებამდე ჩაგეხუტები...
პეტრე კოლხი.