დედა და გვირილები

თურმე ეზო გადაფარეს გვირილებმა,
დედა დიდხანს ეფერება ჩემს სანაცვლოდ,
და ყოველდღე მუდამ სისხამ დილით დგება,
გვირილებთან მზის სხივმა რომ არ დაასწროს...
ეს ცვარია ნეტავი თუ დედის ცრემლი,
შვილზე ფიქრში უეცრად რომ მოერია?
ამ ეზოში დარჩენილი ტკბილი წლები
დე, შენსავით მოუთმენლად მომელიან.
სადაც უნდა ვყოფილიყავ, არ მეგონა,
თუ ოდესმე დედასთან ვერ მივირბენდი,
რომ გულში კვლავ ძველებურად ჩამეკონა
მისი ხელით ნაფერები გვირილები…