ქუჩაში ეგდო დახეული დედის წერილი, ავკრიფე კრძალვით, უეცარი ვიგრძენი სევდა, სულ ორი სიტყვა იყო ბედად გადარჩენილი, არ გაცივდეო,შვილს სწერდა დედა...

არ გაცივდეო,ეს სიტყვები გაგათბობს მარტო, მათში უძილო ღამეები და ღრმა ფიქრია, მე არ მძალმიძს არ ვიტირო და არ ვიდარდო, როს დედის ლოცვა ნაკუწ-ნაკუწ ქუჩაში ყრია. მე შენ მოგმართავ,ვინც დაკარგე დედის ბარათი, შენ ვინც დადიხარ დედისაგან დალოცვილ გზაზე, გახსოვდეს მუდამ,დედის გული არის მარადი, და მასზე ტკბილი არავინ გყავს ამ ქვეყანაზე. მე ამ ლექსს ვარქმევ სიტყვებს სპეტაკად დარჩენილებს და ვიდრე თვალში ჩაგდგომიათ სიკვდილის ბინდი, გემუდარებით გაუფრთხილდით დედის წერილებს, გემუდარებით დედის სათუთ, გულს გაუფრთხილდით.
მწერალი: ლენა მიქელაძე
მიყვარხარ ჩემო საყვარელო დედიკო მეამაყები შენს გარეშე ცხოვრებას აზრი არ ექნება ჩემთვის რაც არ უნდა იყოს მიყვარხარო <3 <3 <3