ეს ახლა ვართ ბავშვები,

მოზარდები, შემდეგ კი ყველა
რაღაც დროის მერე დავტოვებთ ამ საიტებს,
გავიზრდებით და ამისთვის დრო აღარ
დაგვრჩება. თითოეულ ჩვენთაგანს
გვეყოლება ჩვენი ოჯახი, შვილები.... უკვე
აღარ ვიფიქრებთ Facebook, контакте,
скайпе,аське და ასე შემდეგ. შენ
აუცილებლად მოძებნი ფურცელს სადაც
გიწერია შენი ლოგინი და პაროლი, ისე
უბრალოდ ჩართავ კომპიუტერს, და შეხვალ
Facebook - ზე წაიკითხავ ერთ დროს შენთვის
ძვირფასი ადამიანის წერილებს, იტირებ
ყველა იმ წერილის წაკითხვისას
რომლებსაც ერთმანეთს უგზანიდით,
მილიონობით მიწერილ წერილებს, სადღაც
გულის სიღმეში რაღაც ტკივილს იგრძნობ,
ეს ადამიანი უკვე დიდი ხანია оффлайн ზეა.
შენი სტატუსი *შემეშვით * დიდი ხნის წინ
არის დაწერილი, მტკივნეულია ის
მეგობრები რომლებთანაც ერთად გაიზარდე
რომლებსაც სწერდი ყოველთვის,
ერთობოდი და ხუმრობდი მათთან ერთად
უკვე დიდი ხანია საიტზე აღარ შემოდიან.
ისინი ბედნიერები არიან, შენც რა თქმა
უნდა, ზოგმა წაშალა საკუთარი გვერდი,
მტკივნეულია? ძალიან. შენ კიდევ გახსოვს
როგორი კარგი მეგობრობა გქონდათ
გეჩვენებოდა რომ ეს ყველაფერი
სამუდამოდ გაგრძელდებოდა... გავიდა დრო
გავიზარდეთ და კიდევ მერამდენედ
კითხულობ ყველაფერს, იხსენებ...
სათითაოდ გადაიკითხავ მეგობრების მიერ
მოწერილ წერილებს, იტირებ აუცილებლად,
თქვენ უკვე ერთმანეთს აღარ მისწერთ, ხო
აი ასე უბრალოთ აღარ სწერთ ერთმანეთს ,
შენ უკვე ბოლოჯერ ხარ ონლაინზე.
*გვერდის წაშლა * აწვები და ეხატება
წითელი ჯვარი, თიშავ კომპიუტერს, ეხუტები
ცოლს, ქმარს შვილებს, ახლა მხოლოდ
ისენი არიან შენი ცხოვრების აზრი,
მხოლოდ და მხოლოდ ისენი, და არავინ
გჭირდება მათ მეტი.. ამ დროს კი სადღაც
ქვეყნის კუთხში, ათასობით კილომეტრით
შორს, ის მეგობრები ის ხალხი ის ყველაზე
ძვირფასი, ზიან და შესაძლოა ისენიც
იხსენებენ ამ ყველაფერს.... ჩვენ უკვე
ვეღარასდროს დავბრუნდებით იმ დროში
როცა ღამეებს ვათენებდით ონლაინში,
მხოლოდ მოგონება დაგვრჩება იმ ბედნიერ
დღეებზე, იმ მეგობრებზე რომლებიც
შესაძლოა ახლაც ფიქრობენ ჩვენზე. ჩვენ
გავიზარდეთ უფრო სხვა საფიქრალი
გაგვიჩნდა და სამუდამოდ დავრჩით..