Эй оне, ки лаҳзаҳои хубии умрамро сарфи ғамҳои ту кардам.

Эй оне, ки зеботарин шабамро бо умеди висоли рӯи ту саҳар кардам. Эй оне, ки ғуссаҳои додаат аз шодиям дида зиёд аст, вале бо оне, ки ин ғаму ғусса вуҷудамро пора кардаву зиндагиямро пеши чашмонам тира сохтаӣ ман бо тамоми ҳастӣ туро дӯст медораму дорам. Солҳост, ки нақшаи аз ту чудо шуданро кашидаам, аммо ҳаминки аз барам дур гаштӣ хатҳои кашидаам вучудамро пора-пора месозад, фарёд мезанад, бо тамоми ҳастиям, бесадо дар умқи дилам вуҷудамро ларза фаро мегираду мегӯям:
- БАРГАРД!!! ОРЕ БА ХОНАИ МАНИ МОТАМЗАДА БАРГАРД!!!