Йәнем һине үҙенеке иткән,

Һөйөүеңдә мине үртәнең.
Алһыу йөҙҙәреңде наҙлап үбә
Яҡты нуры ошо иртәнең.
Ирендәрең наҙлап шыбырлайҙар,
Йөрәгеңдең ярһыу тибеше.
Һин йәннәттең баҡсаһында бешкән
Танһыҡтарым ҡанмаҫ емешем.
Күҙҙәреңә мин сумам да хәҙер,
Һөйөүемдән, әйҙә, сәсәйем!
Мөхәббәтем - йәнем ҡанаттары,
Ғазабы ла, шулай йәшәйем.
Фәнил Бүләков.